Jacob Collier - In My Room (2016)

De Britse multi-instrumentalist Jacob Collier werd, zoals veel artiesten in deze tijd, bekend via een filmpje dat op YouTube geplaatst werd. Daarin liet hij zien hoe goed hij met de verschillende instrumenten overweg kon, in combinatie met een loopstation. Vergelijkbaar dus met wat bijvoorbeeld een Bernhoft en een Ed Sheeran ook weleens deden. Collier speelde cover na cover en wist zodoende een aardige naam op te bouwen. Nu ben ik wel van mening dat een dergelijke kunstje vertalen naar een studioalbum lastig kan zijn. Dat moet deze plaat dus ook bewijzen.

Opener Woke Up Today laat het één en ander horen. Muzikaal gebeurd er van alles en het nummer is redelijk funky. Wat mij alleen wel tegen staat is zijn stem. Deze lijkt nog eens extra vervormd. Gelukkig is die “irritatie” aan de stem op In My Room wat minder. Verder is dit een rustig nummer en is de sfeer intiemer.
Hideaway is al net zo rustig, al komt het nummer op het einde wel wat meer los. Iets wat het ook wel nodig heeft. Nu mocht het ook nog eens zo zijn dat juist het muzikale wel trekt en You and I helaas geënt is op zijn stem. Een stem die mij niet kan boeien. Vocaal is het allemaal erg matig, tot zelfs slecht met Jacob Collier.
Down the Line is muzikaal gelukkig een stuk rijker. Zo rijk dat het lekker swingt en zelfs even aanstekelijk wordt. Een fijn nummer. Een stuk fijner dan het onopvallende Now and Then I Think About You. Een ander euvel is er met Saviour. Je hoort dat Collier van alles probeert, maar niks lijkt echt te werken. Een gemiste kans. Een gegeven dat hij doorzet op het doelloze Hajanga.
Het nummer Flintstones is qua toon en sfeer als net zo kinderachtig als de titel doet vermoeden. Dit is meer iets voor Dirk Scheele en niet voor een serieuze muzikant, al zal het best al een lolletje bedoeld zijn. Aan de andere kant is een slaapverwekkend nummer als In the Real Early Morning nog wel een stapje erger. Gelukkig is er met Don’t You Know nog wel een aardig einde.

Muzikaal zit er best wat in. Jacob Collier is duidelijk een zeer muzikale jongen. Het probleem is er alleen op de consistentie van deze plaat. De ideeën worden niet altijd even goed uitgevoerd. Een ander probleem is het vocale gedeelte, want echt zingen kan Collier niet.

(bron: Opus de Soul)

Out of this world, maar niet per se in de positieve zin.

Jacob is iemand met erg veel kennis over muziek(theorie). Zo veel zelfs dat hij een wonderkind te noemen is. Het is dan ook erg interessant om hem z'n kennis te horen delen in lectures. Ook de zelf in mekaar geflanste filmpjes op z'n zolderkamertje zijn best leuk. Het blijft vermakelijk om iemand te zien die tientallen instrumenten en vocale harmonien in één filmpje weet te douwen en ieder instrument ook nog eens volledig gemasterd blijkt te hebben. Knap hoor, maar ja, meer dan "wow! wat knap!" gaat het voor mij niet. Een soort muzikanten porno. En dat blijkt toch een vrij oppervlakkige manier van naar muziek kijken.

Misschien dat ie die kijk-hoe-knap-factor wat meer weet te minderen met puur audio en meer m'n ziel weet te raken.

Nope, ook zonder beeld is het bijna allemaal maar luisteren naar een soort alien, ik kan me er maar moeilijk mee identificeren. Hier en daar hoor ik wat leuks, speelt ie een lekkere groove, soms zelfs erg lekker. Hij kan het ook allemaal. Maar ik vind het allemaal veels te veel geneuzel en te veel emotie willen oproepen vanuit een soort wiskundige benadering. Ook z'n hele sound vind ik veels te clean, niks-aan-de-hand en te soft. En aan die stem wen ik ook maar niet.

Nee, misschien dat mensen hier wel iets bij voelen. De man weet ongetwijfeld wat ie doet, hij weet dat ieder geval mooi uit te leggen. Maar meer dan de interessante lectures, wat hints van lekkere grooves en youtube-filmpjes om op z'n muzikale kunnen te kunnen kwijlen zitten er bij Jacob voor mij niet echt in.