Hellfish - Meat Machine Broadcast System (2001)

Toen Meat Machine Broadcast System in 2001 voor het eerst het licht zag, kwam deze samen met positieve kritiek van onder andere Venetian Snares en Aphex Twin. Wie Hellfish voorheen kende kon dus wel al raden dat de plaat ietsje anders zou klinken.

De eerste track (Canaboid) maakt dit ook al snel duidelijk. Geen bass te bekennen, enkel een collectie van samples en noise, bewerkt, gedistort, versneden en terug aan elkaar gemixed. De CD bevat nog enkele gelijkaardige stukjes, waarbij "Newspaper in your Eyes" het meest interessante. Een collage van bewerkte nieuwsfragmenten die samen een nieuwe context vormen. Een showcase van Hellfish's mixing en editing skills, en het bewijs dat Hellfish ook over de nodige dosis humor beschikt. Verder toont hij in "Guerrillas on the Piss" dat zelfs jazz met experimentele electronic kan gecombineerd worden, en niet eens slecht hoeft te klinken.

Het grootste deel van het albums bevat tracks die qua structuur doen denken aan Aphex Twin, Squarepusher of Autechre (zeg maar de Warp grootheden), gemixed met hip-hop, broken beats en drum & bass invloeden, en een sampleset die veeleer aan hardcore (house) doet denken. Met dit alles creëert Hellfish een unieke stijl, die ten top gedreven wordt in de titletrack van het album. Een heerlijke track zonder straight beats, maar intelligent gemixed en ge-editte beats, claps,hihats. Misschien niet al te efficiënt op de dansvloer, maar zeer leuk om je thuis in te verdiepen.

Niet dat dit album geen dansbare tracks zou bevatten. "Man Vs Machine" is complexloze hardcore, wel met een unieke twist en prachtige intro, maar verder 3 minuten snoeiharde bassen. De rest van het album balanceert tussen dansbaar en luistermuziek, met "Speed Drinking" en "Bring On The Hurricane Pain" als voornaamste tracks. Een combinatie van straight beats en trippy, snappy cuts in de achtergrond en intros. Al moet gezegd dat de gemiddelde dansvloerbezoeker toch even z'n wenkbrauwen zal fronsen en niet direct het ritme zal doorhebben.

Meat Machine Broadcast System is een fantastisch album van een zeer getalenteerd DJ, zeer gevarieerd, uitdagend en experimenteel, en zonder compromis of toegeving om binnen een bepaald subgenre/cultuur te vallen. Een album dat experimentele electronic met hardcore mixed klinkt misschien wat vreemd, maar het effect is geniaal. Voor mensen die zin hebben in iets nieuws en niet bang zijn van wat extreem geweld door hun boxen.

4.5*

Edit: Wil er aub iemand Electronic als genre toevoegen ... Dance is echt wel al te belachelijk.

Had aanvankelijk gedacht dat het TOTAAL niet mijn genre zou zijn. Maar ik was zeer aangenaam verwacht. Denk maar niet dat ik zo'n recensie ga schrijven als Onderhond, want ik snap van de techniek de ballen. Ik weet wel dat het zeer aangenaam klonk al vond ik de nummers na een tijdje wat in herhaling vallen. 4*

[edit]
Nou niet overdrijven, Phoenix. Zo speciaal vond je het nou ook weer niet.

- Oh nee?

- NEE!

- 3,5* dan maar

Ook erg grappig dat er muziek van Tarzan (de film) in zit (heeft Disney dit nou van Hellfish gejat of andersom?)

Dit was een hele domme vraag...

Disney van Hellfish natuurlijk. Iedereen weet dat ze daar enorme fans zijn van de man

Hellfish is een briljant producer, daar kan geen discussie over bestaan . Hij laat het er alleen niet altijd uitkomen en ik heb ook soms het idee dat 'ie zich met de verkeerde dingen bezighoudt.

De intro's van z'n tracks zijn bijna zonder uitzondering een waar feest. Heerlijk geknutsel met (stem)samples, hier zelfs tot hele tracks uitgewerkt.. check daarvoor oa het geweldige Newspapers.

Vervolgens zijn z'n tracks op dit album in drie categorieen te verdelen. Het merendeel bestaat hier inderdaad uit een Aphex Twin / Venetian Snares combi, een genre dat Hellfish duidelijk net wat minder sterk beheerst dan z'n collega's. Ik mis in tracks als Radical Digital, Control Freak en Emperoronics vooral energie en sfeer. Aphex Twin komt regelmatig met melancholische tracks, die van VS zijn daarentegen soms doodeng.. Hellfish rommelt hier een beetje rond zonder echt wat te bereiken. Pandora's Dirt Box doet dit echter al een heel stuk beter en bij Meat Machine... komen alle goede bedoelingen opeens bij elkaar in een track die aan alle kanten ingenieus pompt en stampt.

Bring on the Hurricane Pain en Ripper vallen in de tweede categorie; geinige, vlotte, maar wel vreselijk simpele tracks. Sampletje, bassje en hakken maar, zo heeft Hellfish d'r net wat teveel gemaakt. Het is allemaal net wat beter dan bijvoorbeeld Unexist, maar daar is het wel mee gezegd.

Gelukkig zijn daar een paar geweldige afsluiters die veel compenseren. Man VS Machine is zo'n beetje de perfecte terrortrack. Sterke opbouw as usual, constant korte breaks, vernietigend tempo en op de millimeter nauwkeurig afgewerkte samples. Dé maatstaf. Speeddrinking gaat op dezelfde voet verder en gooit er nog wat tempowisselingen en een lollig sampletje doorheen.

Overall een wat wisselvallige cd zonder echt matige tracks maar met een vrij grote middenmoot. De uitschieters naar boven zijn dan ook meteen superieur aan alle concurrentie..... met een vette 4* als resultaat.

Ondertussen is dit het album geworden waar ik mn agressie in kwijt kan. Helaas redt ik het meestal maar tot de eerste 7 tracks. Daarna ben ik kapot.

Bring on the hurricane pain is dus echt wel typische deatchant!

Hiphop, breakbeatzzzz, heerlijke kick, goede opbouw! Het geheel is gewoon 1 van de betere hellfish tracks! Originaliteit ten top op dat moment. Beetje onzin om een track op basis van ingewikkelheid te beoordelen ipv originaliteit. Bij muziek hoeft dat echt niet uit te maken en ik vind dat hier ook zkr niet het geval.
Sterker nog, de hardcore van vis en producer toendertijd is legendarisch (nu is het dikke mainstream helaas ) en daarmee vallen de meeste gefreakte tracks in het niets. Al die loze edits tegenwoordig word ik niet warm of koud van.
En vergelijk hellfish asjeblieft niet met Aphex twin of Snares..
Enige vergelijking is dat een album op planet mu is gereleased wat meer idm gerelateerd is voor de rest is het totaal niet te vergelijken..

Man vs machine vind ik daarentegen een doorsnee hellfish track met een kick die ik al dikwijls gehoord heb in andere tracks.. Zijn 32 maten terreurkick is heerlijk maar niet bijster bijzonder qua hellfish..

Meat machine broadcast system vind ik DE track vd cd idd..
Met afstand de beste cd van dit duo en vergeleken met de rommel die met name hellfish nu maakt krijg k nog steeds kippevel bij het horen van deze heerlijke UK hardcore

Best wel lekker agressief album enzo, maar toch net soms iets te rommelig. De verschillende sampletjes en beats in één en het zelfde nummer klinken vaak volledig anders en veelal met een erg vervelende silte ertussen (of licht dit aan mijn download?). Ik wacht dan ook maar even met stemmen...

Lag idd aan de download. 4 sterren dus voor dit best wel heftig album.

In het verleden heb ik dit album best vaak beluisterd. Het doet me heden ten dage over het geheel genomen niet zoveel meer. Toch vind ik op het gebied van hardcore dit album toch redelijk onderscheidend album. De samples worden in sonisch tempo op de luisteraar afgevuurd, ondersteund door de innovatieve edits(in context). Hellfish is minder climax gericht echter dan vele Nederlandse hardcore artiesten overigens. Ach! waar is is die tijd gebleven? Die tijd van voor de speakers het gehoor vol overgave beschadigen, van ombekommerd nachtelijk vermaak, die tijd van... Op zoek naar de verloren tijd, ik druk nogmaals op Play.