Warhaus - We Fucked a Flame Into Being (2016)

Drie "Balthazar-mannen" brengen dit jaar een soloplaat uit. Maarten bijt de spits af.

Met een alvast fantastische debuut-single!

Single is inderdaad van uitstekende kwaliteit!
Benieuwd wat zijn eerste full solo album gaat opleveren,2 september staat al aangestipt!

The Good Lie staat op repeat. Wat een knaller! Een album om naar uit te kijken.

Ook I'm not him is al te beluisteren.

En ook die is zeer goed, lekker sfeertje! Heel benieuwd nu naar de volledige plaat!

leonard cohen, gainsbourg en cave vergelijkingen, dan ben ik 1 en al oor. mooie single inderdaad

Ik snap niet waarom 'The Good Lie' hier staat als 'met Sylvie Kreusch', gezien Warhaus gewoon het soloproject is van Maarten van Balthazar samen met Sylvie Kreusch (zijn vriendin nota bene) van Soldiers Heart en Jasper Maekelberg van Faces on TV. Eigenlijk een soort mini-supergroep dus.

Zag ze een maandje geleden live aan het werk als voorprogramma van Ry X en dat klonk zeer goed. Prominente plaats voor blazers en wat experimenteler dan Balthazar.

Ook 'Bruxelles' valt nu hier te beluisteren.

Op basis van de eerste drie uitgelekte nummers is dit nu al materiaal voor de jaarlijstjes.

Bruxelles vind ik toch iets minder als die 2 andere al bekende nummers.

Is eentje die wat langer nodig heeft om te groeien, maar uiteindelijk wel eentje die ook weer perfect past binnen de plaat. Heeft ook wat meer de Balthazar-vibe op de een of andere manier, mogelijks door de strijkers die ik erin hoor.

Ken de heren nauwelijks maar in I'm Not Him en Bruxelles klinkt het een beetje als Leonard Cohen in elk geval wat betreft de manier van zingen en ook wel sfeer.

Wel interessant dus!

Heb zo het gevoel dat dit van de drie zijprojecten van Balthazar hetgeen zal zijn dat ik het meest zal draaien. We hebben wel nog geen noot gehoord van J. Bernardt, maar de stem van Maarten Devoldere is op zich toch net dat tikkeltje specialer en als de muziek doet denken aan Cohen en Gainsbourg, dan ben ik helemaal verkocht!

Weer een nieuw nummer: Memory

Weer een heel goed nummer. Vond Devoldere in sommige nummers klinken als Lou Reed (eerder zangstijl, dan stem) en dit nummer heeft we iets Velvet Underground-achtig. Als de andere zes van een soortgelijk niveau zijn, dan gaat deze een mooi plaatsje opeisen in mijn eindlijst.

Ik heb deze al vooruitbesteld, wnt wat we tot hier to te horen kregen vind ik geweldig. Gaat een goeie plaat worden.

Hoe heerlijk catchy is Leave with Me
Echt een lekker album overigens, voorlopig 4* maar dat kan zeker meer worden.

En op Spotify! EPtje was al fantastisch. Ben benieuwd

Vier luisterbeurten achter de rug, en ik blijf voorlopig hangen bij een vier. De vier eerder uitgebrachte singles blijven de uitschieters (wat is Memory een fan-tas-tisch nummer), de rest heeft duidelijk wat meer tijd nodig om te blijven plakken. Had misschien ietsje meer verwacht nadat ik de vier singles geweldig materiaal vond, al kan dat uiteraard nog komen.
In ieder geval samen met de nieuwe van de Compact Disk Dummies dé Belgische plaat van het jaar tot dusver. Kans zit er ook wel dik in dat deze in mijn eindejaarslijst zal terechtkomen. Nu wachten geblazen op die van Bazart, maar ondertussen amuseer ik mij hier wel mee.

Leave with Me heel erg fijn, al bij de eerste beluistering, jazzy blazers!

instrumental Beaches klinkt als een mix van iets van het Belgische Mon-O-Phone en Franse The Limiñanas, ook met blazers en jengelende gitaar. fijn tussendoortje

Machinery lonkt naar de dromerige nummers van AIR.

Behoorlijke Franse sixties vibe in dit album.

Uit de manier waarop die zangeres zingt zou ik zeggen dat ze een fan is van Emilíana Torrini.

Leuke plaat vol goede liedjes, maar ben ik de enige die het storend vind hoe hard Maarten Devoldere als Leonard Cohen probeert te klinken? Van klank en frasering tot intonatie toe, het ligt er soms zo dik op dat het me gewoon stoort.

En dat is jammer, want de liedjes zijn echt top. Alleen jammer dat Maarten zijn eigen unieke stem dus nog niet gevonden heeft. Je sterk laten beïnvloeden door een bepaalde artiest is absoluut geen probleem, maar geef er dan liever een persoonlijke draai aan dan gewoon te gaan na-apen vind ik dan.

Bij het beluisteren van de singles had ik dat eerst niet, toen wel en ook de eerste keer dat ik het album luisterde. Maar hoe vaker ik het album hoor dat er andere zaken zijn die mijn aandacht grijpen en dat dit trucje mij veel minder opvalt.

Als ik van de week weer eens dit album op gooi zal ik kijken of bij de eerste beluistering weer die Leonard-stijl-kopie opvalt en weer verdampt bij meer luisteren.

Die stem is inderdaad wel een punt. Na 3 Balthazar-albums wordt 't mij soms wat te gemanierd/storend. Neemt niet weg dat ook dit wel weer een puik werkje is.

Het punt is natuurlijk ook, hoe meer je het benoemd hoe meer het gaat opvallen.

ik vind die stem wel ranzig heerlijk past goed bij de muziek
ik ben eruit weer 4.5 punt voor belgie

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Warhaus - We Fucked A Flame Into Being - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Warhaus is een project van Maarten Devoldere, die vooral bekend is van de Belgische band Balthazar. Samen met Balthazar drummer Michel Balcaen en Soldier’s Heart zangeres Sylvie Kreusch (ook de vriendin van Devoldere) heeft de Belgische muzikant een plaat gemaakt die vermaakt en intrigeert.

Op een of andere manier weet Balthazar tot dusver aan mijn aandacht te ontsnappen, maar We Fucked A Flame Into Being van Warhaus wist mijn aandacht direct te grijpen en heeft sindsdien niet meer los gelaten.

Het debuut van Warhaus wordt in persberichten vergeleken met de muziek van Leonard Cohen, Serge Gainsbourg en Nick Cave, waarmee de lat wel erg hoog wordt gelegd.

Van dit vergelijkingsmateriaal hoor ik persoonlijk niet altijd even veel terug. We Fucked A Flame Into Being doet qua sfeer heel af en toe denken aan de muziek van Leonard Cohen (en vooruit, in een van de tracks is het ook in vocaal opzicht een duidelijk voorbeeld) en wanneer de donkere tinten overheersen is ook de vergelijking met Nick Cave niet helemaal onzinnig, maar beide namen zou ik zelf niet hebben verzonnen wanneer het gaat om het vinden van relevant vergelijkingsmateriaal voor het debuut van Warhaus.

De vergelijking met de muziek van Serge Gainsbourg ligt meer voor de hand. We Fucked A Flame Into Being heeft het zwoele en sensuele van de muziek die Gainsbourg maakte in de jaren 60 en 70 en deelt de liefde van Gainsbourg voor whisky, sigaretten en mooie vrouwen.

Het meest bijzondere aan de muziek van Warhaus is wat mij betreft echter de instrumentatie en op dit terrein voegt Warhaus iets toe aan alles wat er al is. Het is een instrumentatie die flink wat raakvlakken heeft met de filmmuziek uit de jaren 60 en 70, waarbij de Franse filmmuziek (waar Gainsbourg ook een liefhebber en leverancier van was) en de muziek uit spooky Amerikaanse films uit deze periode centraal staan.

We Fucked A Flame Into Being valt op door mooie stemmige klanken die vooral donker gekleurd zijn en verrassend worden ingekleurd met bijzondere accenten van vooral blazers en incidenteel strijkers. Het is een muzikaal landschap waarin de donkere en lome vocalen van Maarten Devoldere (de manier van zingen doet wel wat denken aan Lou Reed) en de zwoele en licht onderkoelde achtergrondvocalen van Sylvie Kreusch uitstekend gedijen.

Het debuut van Warhaus klinkt door de instrumentatie, sfeer en vocalen zo anders dan de meeste andere platen van het moment dat de nieuwsgierigheid constant wordt geprikkeld. Deze nieuwsgierigheid wordt beloond, want gedurende de hele spelduur van We Fucked A Flame Into Being blijft Warhaus verrassen, intrigeren en vermaken. Het is misschien een tussendoortje tussen twee Balthazar platen, maar wat mij betreft is Warhaus een blijvertje. Erwin Zijleman

Op We fucked a flame into being, een zinsnede geleend uit D.H. Lawrences schandaalroman Lady Chatterley’s lover, zijn de idolen van Devoldere prominent aanwezig. Muzikaal en vocaal loeren paffende grootmeesters en getroebleerde zielen als Leonard Cohen, Serge Gainsbourg en Bob Dylan goedkeurend mee. Voeg daar maar de Tom Waits van Nighthawks aan toe. Warhaus nestelt zich resoluut in het verleden, in de broeierige jaren zestig, maar refereert even goed naar een stomende film noir, het filmgenre waarbij zichzelf zelfzeker achtende mannen altijd in het spinnenweb van de femme fatale verstrikt raken. Laat dat nu net de semi-imaginaire wereld zijn waar Devoldere graag vertoeft.

De liefde is het ene moment de brandstof van het leven en het andere moment de gesel van de man, lust en lijden wisselen elkaar af als een pendel. Opener I’m not him zet meteen de toon, zowel qua lyrics als qua muziek. Het is een traag, jazzy nummer dat minimalistisch klinkt, maar rijkelijk gearrangeerd is (koebel, trompet, piano, bas, gitaar, koortjes). Die blauwdruk wordt nog meer in de verf gezet op eerste single The Good Lie, waar Devolderes vriendin Silvie Kreusch (Soldier’s heart) zich manifesteert als zijn Bardot. Op het stompende Against the rich bezingt hij de tweespalt tussen de innerlijke rebel en de gezelligheid van het establishment.

Het album vormt een quasi perfect geheel, waarbij de opgeroepen sfeer zelden doorbroken wordt. Op nummers als Leave with me en Memory, die muzikaal iets meer tegen het ochtendgloren dan het vallen van de duisternis aan schurken, toont Devoldere dat hij in zijn songschrijven grilligheid en toegankelijkheid perfect kan verzoenen. Het minimalistische Machinery krijgt dan weer een eigenheid door zijn eigenzinnige zangstijl, de manier waarop hij de woorden wispelturig ritmisch uitspuwt. Het melancholische Bruxelles, waarin de moeizame liefde tussen man en vrouw wordt beschreven aan de hand van de moeizame liefde tussen man en hoofdstad, is nog zo’n hoogtepunt, hoewel het van alle nummers het meest doet denken aan Balthazar.

Elk nummer getuigt van een oog voor detail, een grilligheid die Devoldere minder kan uiten bij zijn vaste band. Met Warhaus wou hij voor een keer zijn ego opblazen, en zoals de grote muzikale auteurs een plaat maken waar hij eigen ideeën vrijelijk in kwijt kon. Uiteindelijk werd het een album dat liefde voor muziek en liefde voor het andere geslacht ademt, waarbij Devoldere maar al te graag de speelbal van de oerkracht der oerkrachten is. J. Bernardt heeft tot op heden nog geen single vrijgegeven, terwijl Zimmerman lijkt te opteren voor conventionele poprock. Wie weet draait het in de toekomst anders uit, maar het gevoel overheerst dat deze Initials M.D. de andere soloprojecten probleemloos in de schaduw zal duwen.

Volledige recensie: Warhaus – We fucked a flame into being | De Profundis - jverhelst.wordpress.com

Eerste indruk. Het is vooral plezierige muziek. Ik mis nog wel wat emotie diepgang hierbij, misschien komt dit nog en wordt het ook meer iets 'eigens' dan dat ik voortdurend muzikale citaten van anderen hoor.

ArthurDZ Als ik voor het album ga zitten luisteren en verder weinig anders doe dan luisteren dan werkt die connectie naar Cohen nog storende maar als ik dit album nog eens luister terwijl ik met iets anders bezig ben dan vallen andere zaken meer op, zoals blazers of percussie of de zangeres. Dan lijkt het ook meer een Franse vibe te hebben dan Lenny's favoriete rokerig café.

Zoals ik al eerder zei: hoe meer je het benoemd hoe meer het opvalt en stoort, het niet telkens benoemen lijkt de manier om meer van het album te genieten.