Leyla McCalla - A Day for the Hunter, a Day for the Prey (2016)

Het is alweer drie jaar geleden dat Leyla McCalla haar zeer overtuigende debuutalbum Vari-colored Songs uitbracht. Het was grotendeels een eerbetoon aan Langston Hughes. Leyla kreeg van haar ouders een aantal dichtbundels van hem in haar jeugd.

Veel van die gedichten zijn politiek getint en hebben veelal betrekking op rassenproblemen. Zeven van zijn gedichten zette zij op muziek, waaronder het zeer beklijvende Song for a Dark Girl. Verder kwamen ook een aantal traditionals voorbij, waaronder een paar afkomstig uit Haïti, het land waar haar ouders vandaan komen.

De titel van de nieuwe cd is overigens een Haïtiaans spreekwoord, maar ook de titel van het boek wat in 1997 verscheen van muzieketnoloog Gage Averill. Het handelt over het wel en wee van Haïtiaanse vluchtelingen.

A Day for the Hunter, a Day for the Prey is ook de naam van de opvallende openingstrack op deze nieuwe schijf. Vooral opvallend door de wijze waarop Leyla haar cello bespeelt, ritmisch tikkend met haar strijkstok op de snaren.

Ook deze keer zingt ze haar songs in het Engels, Frans en Haïtiaans Creools. En wederom dragen een aantal ervan een politieke of maatschappelijke boodschap, zoals het bijzonder fraaie Vietnam, wat ze samen met haar eveneens talentvolle zus Sabine zingt.

Natuurlijk is ook ditmaal haar goede vriendin en collega Rhiannon Giddens van de partij. Helaas alleen op Manman, want hun stemmen kleuren wonderwel samen. Maar ook omdat Giddens beschikt over een indrukwekkende stem en voordracht.

Meestergitarist Marc Ribot speelt mee op Peze Cafe, waarvan de slotakkoorden zijn ontleend aan een bekend muziekstuk. Alleen wil het me nog steeds niet te binnen schieten welk. Andere speciale muzikale gasten zijn Louis Michot, Aurora Nealand, Sarah Quintana en Shaye Cohn.

Naast het al gememoreerde Vietnam behoort Little Sparrow tot mijn grote favorieten, met name door de weemoedige cello. Maar eigenlijk zijn alle songs, weer van hetzelfde hoge niveau als op Vari-Colored Songs.

Muziekliefhebbers die dat album al in huis hebben zullen zeker ook A Day for the Hunter, a Day for the Prey gaan omarmen, want naar mijn bescheiden mening is het minstens zo mooi als zijn voorganger.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Leyla McCalla - A Day For The Hunter, A Day For The Prey - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Leyla McCalla groeide als kind van Haïtiaanse immigranten op in New York en New Jersey, maar vertrok na het afronden van haar cello studie aan de New Yorkse universiteit naar het broeierige en bruisende New Orleans, waar ze zich onderdompelde in de rijke (muziek)cultuur en bijverdiende als straatmuzikant.

Dat laatste leverde haar een plekje op in het bijzondere collectief The Carolina Chocolate Drops, maar inmiddels staat Leyla McCalla weer op eigen benen.

Haar eerbetoon aan Langston Hughes uit 2014 ontging me nog, maar met A Day For The Hunter, A Day For The Prey maakt Leyla McCalla diepe indruk.

Op de plaat speelt haar cello een belangrijke rol, wat direct zorgt voor een bijzonder geluid in dit genre. De cello krijgt af en toe gezelschap van een gitaar, een banjo en een viool, maar over het algemeen genomen is de instrumentatie op de plaat behoorlijk sober. Door de klanken van de cello is de instrumentatie stemmig en wat weemoedig, waardoor de plaat vooral in de kleine uurtjes uitstekend tot zijn recht komt.

De bijzondere instrumentatie past prachtig bij de stem van Leyla McCalla, die indruk maakt met indringende, veelzijdige en ook opvallend melodieuze vocalen. Het zijn vocalen die prima passen bij de door de rijke cultuur van New Orleans beïnvloedde songs, maar het zijn ook vocalen die deze instrumentatie omhoog halen en kleur geven.

Leyla McCalla verstopt zich op A Day For The Hunter, A Day For The Prey als een kameleon in de muziekcultuur van New Orleans. De in het Engels, Frans en Creools vertolkte songs, bestrijken een opvallend breed palet en doen niet alleen recht aan de cultuur van New Orleans, maar ook aan die van de wortels van Leyla McCalla in Haïti.

Leyla McCalla doet op haar nieuwe plaat veel zelf, maar als voormalig The Carolina Chocolate Drops collega Rhiannon Giddens aanschuift voor een duet wordt getekend voor een van de hoogtepunten op de plaat, net als wanneer gitarist Marc Ribot los mag gaan.

A Day For The Hunter, A Day For The Prey is door de bijzondere instrumentatie en de veelheid aan invloeden zeker geen doorsnee rootsplaat en maakt mede hierdoor indruk. Dat doet Leyla McCalla ook nog eens met haar emotievolle zang en met haar teksten die ergens over gaan en de gevoelige thema’s niet schuwen. Het zijn allemaal ingrediënten van een plaat die absoluut behoort tot één van de mooiste en één van de een meest indrukwekkende van dit moment. Erwin Zijleman

Ik heb allebei de albums tegelijkertijd 'ontdekt' , dankzij de WorldMusic recensies in The Guardian. En zoals iemand al eerder opmerkte, in 2016 hebben we afscheid moeten nemen van een aantal oudgedienden, maar er komen ook steeds weer nieuwe talenten voor in de plaats. Dit is zo'n dame die ik zal blijven stalken. Het is zo moeilijk om temidden van de honderdduizenden cd's er nog eens eentje te maken met een volstrekt eigen sound en Leyla McCalla slaagt daar goed in. Overigens vind ik haar debuut nog net iets sterker. Op "A day for the Hunter..." is de fiddle wel érg prominent aanwezig en dat is niet bepaald mijn lievelingsinstrument. Maar mooie muziek is het.