Pet Shop Boys - Behaviour (1990)
Alternatieve titel: Behavior
mijn stem
151 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Dance / Pop
Label: Parlophone
-
Being Boring (6:50)
-
This Must Be the Place I Waited Years to Leave (5:31)
-
To Face the Truth (5:32)
-
How Can You Expect to Be Taken Seriously (3:56)
-
Only the Wind (4:17)
-
My October Symphony (5:18)
-
So Hard (3:58)
-
Nervously (4:10)
-
The End of the World (4:39)
-
Jealousy (4:50)
-
It Must Be Obvious * (4:26)
-
So Hard [Extended Dance Mix] * (6:38)
-
Miserablism * (4:07)
-
Being Boring [Extended Mix] * (10:40)
-
Bet She's Not Your Girlfriend * (4:30)
-
We All Feel Better in the Dark [Extended Mix] * (6:48)
-
Where the Streets Have No Name (I Can't Take My Eyes Off of You) [Extended Mix] * (6:46)
-
Jealousy [Extended Version] * (7:58)
-
Generic Jingle * (0:14)
-
DJ Culture [Extended Mix] * (6:53)
-
Was It Worth It [12'' Mix] * (7:15)
-
Music for Boys [Ambient Mix] * (6:13)
-
DJ Culture [7'' Mix] * (4:27)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur:
49:01
(2:05:56)
2
geplaatst: 7 oktober 2011, 23:56 uur
Behaviour!
Of als je de USA versie hebt Behavior!
Met deze plaat begon eigenlijk het verder kijken dan de singles en daarmee ook gelijk mijn grote liefde met Pet Shop Boys. Een prachtig melancholische plaat welke een soort herfstgevoel uitstraalt waar je zowel troost uit kan halen alsmede wat verdrietig van kan worden. Welke gevoelens ook de overhand krijgen het is en blijft een fantastische plaat. De bijbehorende tour welke de mannen (plus een blik vol danser/acteurs/muzikanten(enkel achter de schermen)) naar Ahoy bracht op 25 mei 1991 was ook mijn eerste grote concert, je kan het slechter treffen voor 37,50 gulden!
Het duo gooit er voor het eerst regelmatig gitaarpartijen (JJ. Belle, Johnny Marr en zelfs Neil zelf) op plaat en er is een belangrijke rol voor Harold Faltermeyer welke de producersrol voor zijn rekening neemt.
Being Boring:
Dit was de tweede single van dit album. Werd in meerdere landen een behoorlijke hit maar in Nederland deed het niks. Hier hoor je gelijk het gitaarwerk (in dit geval J.J. Belle welke ook regelmatig met de heren op tour ging) in het werk doordringen. Stevige tekst over de verandering van opgroeiende jeugd door de jaren heen waarbij ook het thema aids aan de orde komt. Niel zingt erg ingetogen, haast zacht, en dat past ook bij de muziek. In de loop der jaren een behoorlijke klassieker geworden.
This Must Be the Place I Waited Years to Leave:
Dit nummer lag al een tijd op de plank. Het was eigenlijk geschreven als Bond Theme waar de heren voor in de running waren (het werd a-ha...). Het gitaarintro is door Neil ingespeeld en het andere gitaarwerk door Smiths-gitarist Johnny Marr welke ook met de heren samenwerkte in Electronic. Mede door de klassieke invloeden is dit een erg filmische compositie al kan ik begrijpen dat het te ingetogen is voor een James Bond-Theme. Ik vind het een zeer fraai nummer.
To Face the Truth:
Een beetje een vergeten nummer van PSB. Erg rustige (electrische) pianoballade met klein beatje op de achtergrond. Ook een nummer welke al op de plank lag vanuit eerdere sessies in de 80's. Erg mooi ingetogen werkje waarbij de zanglijn verreweg de belangrijkste is in het nummer.
How Can You Expect to Be Taken Seriously:
Dubbele a kant van de hit samen met U2 cover Where The Streets.. nadeel echter is dat geen enkele DJ deze kant draaide. De wat zwaar aangezette elektrische gitaren in het refrein zijn weer van Neil's hand en qua tekst lijkt het terug te vallen op vroegere hit Opportunities ( "Do you have a messages for your fans?"). Lekker popnummer met een twist!
Only the Wind:
Na dit wat "ruigere" intermezzo keert de melancholie weer helemaal terug met deze ballade. Het favoriete psb nummer van de al eerder bij dit album gememoreerde Robbie Williams. Er zitten ook wat fraaie orkestrale bewerking in dit nummer.
My October Symphony:
Het is weer Johnny Marr welke de slaggitaar mag beroeren. Dit is niet mijn favoriete liedje van de plaat maar nog dat is nog steeds goed voor een voldoende. De "oeh oeh oeh" staat wat mij betreft iets te hard in de mix waardoor ik me dat steeds hoor en de rest minder. De afsluitende vioolsolo is dan wel weer fantastisch.
So Hard:
Eerste single en tevens grootste hit van het album. Een wat hoger tempo moest wel weer in het album komen en daar zorgt deze fantastische track dan wel weer voor. Voor Tennant is dit een van zijn favoriete teksten met zoals vaak mooi cynische statements "We've both given up smoking 'cause it's fatal. So whose matches are those?". Een nummer wat nog steeds recht overeind staat.
Nervously:
Een zwaar gedragen ballad welke uit de koker komt van Tennant van voor de Pet Shop Boys tijd. Het is autobiografisch en bedoeld als singer-songwritter nummer. Harold Faltermeyer vond dat te kaal en zette dit nummer wat zwaarder aan tot dit resultaat. Een zeer fraaie refrein met schitterend outro welke overloopt in...
The End of the World:
Daar is de beat weer en gaat we weer up-tempo. Dit nummer was het antwoord van Tennant en Lowe op het album Violator van Depeche Mode. Dit album luisterde de mannen vaak voor en tijdens de opname van Behaviour. Een echte popsong ondanks te (wederom) ingetogen zangpartijen.
Jealousy:
De laatste single van dit album werd niet de hit die het verdiende. Ook dit is weer een nummer welke al jaren op de plank lag. Van het bestaan van dit nummer was wel al het een en ander bekend bij de fans. Het viel voor zowel Please en Actually op het laatst af om op het album geplaatst te worden. Ook hier is het stempel van Faltermeyer groot. Het afsluitende "orkest" komt in zijn geheel uit de synthesizer/computer van deze Duitser. Een groots afscheid van een groots album!
Weinig tot geen echte floorfillers op Behaviour maar die hebben de mannen genoeg, gewoon een kwestie van een ander album uit de kast trekken. Dus als je geen zin hebt om te dansen maar om eens goed te luisteren naar betere popmuziek dan grijp je vanzelf naar Behaviour!
Of als je de USA versie hebt Behavior!
Met deze plaat begon eigenlijk het verder kijken dan de singles en daarmee ook gelijk mijn grote liefde met Pet Shop Boys. Een prachtig melancholische plaat welke een soort herfstgevoel uitstraalt waar je zowel troost uit kan halen alsmede wat verdrietig van kan worden. Welke gevoelens ook de overhand krijgen het is en blijft een fantastische plaat. De bijbehorende tour welke de mannen (plus een blik vol danser/acteurs/muzikanten(enkel achter de schermen)) naar Ahoy bracht op 25 mei 1991 was ook mijn eerste grote concert, je kan het slechter treffen voor 37,50 gulden!
Het duo gooit er voor het eerst regelmatig gitaarpartijen (JJ. Belle, Johnny Marr en zelfs Neil zelf) op plaat en er is een belangrijke rol voor Harold Faltermeyer welke de producersrol voor zijn rekening neemt.
Being Boring:
Dit was de tweede single van dit album. Werd in meerdere landen een behoorlijke hit maar in Nederland deed het niks. Hier hoor je gelijk het gitaarwerk (in dit geval J.J. Belle welke ook regelmatig met de heren op tour ging) in het werk doordringen. Stevige tekst over de verandering van opgroeiende jeugd door de jaren heen waarbij ook het thema aids aan de orde komt. Niel zingt erg ingetogen, haast zacht, en dat past ook bij de muziek. In de loop der jaren een behoorlijke klassieker geworden.
This Must Be the Place I Waited Years to Leave:
Dit nummer lag al een tijd op de plank. Het was eigenlijk geschreven als Bond Theme waar de heren voor in de running waren (het werd a-ha...). Het gitaarintro is door Neil ingespeeld en het andere gitaarwerk door Smiths-gitarist Johnny Marr welke ook met de heren samenwerkte in Electronic. Mede door de klassieke invloeden is dit een erg filmische compositie al kan ik begrijpen dat het te ingetogen is voor een James Bond-Theme. Ik vind het een zeer fraai nummer.
To Face the Truth:
Een beetje een vergeten nummer van PSB. Erg rustige (electrische) pianoballade met klein beatje op de achtergrond. Ook een nummer welke al op de plank lag vanuit eerdere sessies in de 80's. Erg mooi ingetogen werkje waarbij de zanglijn verreweg de belangrijkste is in het nummer.
How Can You Expect to Be Taken Seriously:
Dubbele a kant van de hit samen met U2 cover Where The Streets.. nadeel echter is dat geen enkele DJ deze kant draaide. De wat zwaar aangezette elektrische gitaren in het refrein zijn weer van Neil's hand en qua tekst lijkt het terug te vallen op vroegere hit Opportunities ( "Do you have a messages for your fans?"). Lekker popnummer met een twist!
Only the Wind:
Na dit wat "ruigere" intermezzo keert de melancholie weer helemaal terug met deze ballade. Het favoriete psb nummer van de al eerder bij dit album gememoreerde Robbie Williams. Er zitten ook wat fraaie orkestrale bewerking in dit nummer.
My October Symphony:
Het is weer Johnny Marr welke de slaggitaar mag beroeren. Dit is niet mijn favoriete liedje van de plaat maar nog dat is nog steeds goed voor een voldoende. De "oeh oeh oeh" staat wat mij betreft iets te hard in de mix waardoor ik me dat steeds hoor en de rest minder. De afsluitende vioolsolo is dan wel weer fantastisch.
So Hard:
Eerste single en tevens grootste hit van het album. Een wat hoger tempo moest wel weer in het album komen en daar zorgt deze fantastische track dan wel weer voor. Voor Tennant is dit een van zijn favoriete teksten met zoals vaak mooi cynische statements "We've both given up smoking 'cause it's fatal. So whose matches are those?". Een nummer wat nog steeds recht overeind staat.
Nervously:
Een zwaar gedragen ballad welke uit de koker komt van Tennant van voor de Pet Shop Boys tijd. Het is autobiografisch en bedoeld als singer-songwritter nummer. Harold Faltermeyer vond dat te kaal en zette dit nummer wat zwaarder aan tot dit resultaat. Een zeer fraaie refrein met schitterend outro welke overloopt in...
The End of the World:
Daar is de beat weer en gaat we weer up-tempo. Dit nummer was het antwoord van Tennant en Lowe op het album Violator van Depeche Mode. Dit album luisterde de mannen vaak voor en tijdens de opname van Behaviour. Een echte popsong ondanks te (wederom) ingetogen zangpartijen.
Jealousy:
De laatste single van dit album werd niet de hit die het verdiende. Ook dit is weer een nummer welke al jaren op de plank lag. Van het bestaan van dit nummer was wel al het een en ander bekend bij de fans. Het viel voor zowel Please en Actually op het laatst af om op het album geplaatst te worden. Ook hier is het stempel van Faltermeyer groot. Het afsluitende "orkest" komt in zijn geheel uit de synthesizer/computer van deze Duitser. Een groots afscheid van een groots album!
Weinig tot geen echte floorfillers op Behaviour maar die hebben de mannen genoeg, gewoon een kwestie van een ander album uit de kast trekken. Dus als je geen zin hebt om te dansen maar om eens goed te luisteren naar betere popmuziek dan grijp je vanzelf naar Behaviour!
3
geplaatst: 5 maart 2023, 19:37 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Pet Shop Boys - Behaviour (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Pet Shop Boys - Behaviour (1990)
Het Britse duo Pet Shop Boys scoorde een imposante rij hits en maakte stapels albums, waarvan ik het in 1990 verschenen en net wat soberder ingekleurde Behaviour persoonlijk het meest interessante vind
Neil Tennant en Chris Lowe scoorden in de tweede helft van de jaren 80 en de eerste helft van de jaren 90 hit na hit, maar konden lang niet altijd rekenen op het krediet van de critici of de ‘serieuze muziekliefhebber’. Dat verdienden ze wel, want het Britse duo kon veel meer dan hits scoren (wat overigens ook een niet te onderschatten prestatie is). Hun beste album maakten ze wat mij betreft in 1990, toen het wat minder uitbundige en met analoge synths gemaakte Behaviour verscheen. Ook Behaviour is een album met een aantal hits, maar het is ook een in artistiek opzicht interessant album met een wat afwijkend geluid, een lekkere lome sfeer en prima zang van Neil Tennant.
Voormalig muziekjournalist Neil Tennant en muzikant Chris Lowe liepen elkaar aan het begin van de jaren 80 toevallig tegen het lijf in een elektronicawinkel. De twee bleken een ontembare liefde voor elektronische muziek te delen en besloten om samen verder te gaan als Pet Shop Boys. Het debuutalbum van de twee verscheen pas in 1986, maar was dankzij singles als West End Girls, Opportunities, Love Comes Quickly en Suburbia direct zeer succesvol.
De muziek van Pet Shop Boys werd in de tweede helft van de jaren 80 zeker niet door alle muziekliefhebbers even serieus genomen en toen Neil Tennant en Chris Lowe aan de lopende band hits begonnen te scoren werd er met grote regelmaat zelfs wat neerbuigend gedaan over de muzikale verrichtingen van Pet Shop Boys. Hoewel ik in de betreffende jaren niet heel erg gek was op elektronische popmuziek, heb ik altijd een zwak gehad voor de muziek van Pet Shop Boys, vooral omdat Neil Tennant en Chris Lowe een fijne neus bleken te hebben voor geweldige popsongs.
Als ik mijn favoriete Pet Shop Boys album moet kiezen, twijfel ik vooral tussen Actually uit 1987 en Behaviour uit 1990. Actually is het album met de geweldige songs, waaronder grote hits als What Have I Done To Deserve This, Heart, Rent en It's A Sin, maar Behaviour vind ik in muzikaal opzicht wat interessanter, waardoor mijn voorkeur uiteindelijk naar dit album uit gaat.
Het Britse duo heeft inmiddels een enorme stapel albums op haar naam staan en weet tot op de dag van vandaag een hoog niveau vast te houden, maar Behaviour steekt er in het oeuvre van het tweetal, samen met Actually, toch wel wat bovenuit. Behaviour is wat minder dan Actually een album van singles, al staan er met Being Boring, So Hard en het prachtige Jealousy nog wel drie hitsingles op.
Vergeleken met de meeste andere albums van Pet Shop Boys is Behaviour wel een wat introspectief en relatief gezien redelijk ingetogen album. Chris Lowe pakt wat minder uit met zijn elektronica en kiest vooral voor lome beats en de door de Duitse producer Harold Faltermeyer aangedragen analoge synthesizers, terwijl Neil Tennant wat minder onderkoeld zingt. Over de kwaliteit van de zang van Neil Tennant is altijd veel te doen geweest, maar ik vind het zelf een zanger met een aangenaam geluid, dat in de net wat zwoelere en lomere klanken op Behaviour nog net wat beter tot zijn recht komt.
Ik luister nog met enige regelmaat naar een verzamelalbum (of eigenlijk playlist) van de band, maar het was heel lang geleden dat ik een heel Pet Shop Boys album had beluisterd. Beluistering van Behaviour is me niet alleen heel goed bevallen, maar het album heeft wat mij betreft de tand des tijds uitstekend doorstaan.
De meeste tracks op het album klinken loom en zwoel en net wat minder elektronisch dan de meeste andere albums van de band, al komen de meeste klanken uit de batterij elektronica van Chris Lowe, de incidentele bijdragen van een orkest uitgezonderd, en speelt voormalig The Smiths gitarist Johnny Marr slechts een bijrol.
Het wat warmere Pet Shop Boys geluid klinkt bij vlagen zelfs soulvol en past zoals gezegd uitstekend bij de stem van Neil Tennant, die in vocaal opzicht een prima prestatie levert. Liefhebbers van de hitgevoelige popmuziek van Pet Shop Boys komen op Behaviour net wat minder aan hun trekken, maar hebben genoeg andere albums om uit te kiezen. Zelf kies ik voor Behaviour, dat de afgelopen 33 jaar alleen maar mooier is geworden. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Pet Shop Boys - Behaviour (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Pet Shop Boys - Behaviour (1990)
Het Britse duo Pet Shop Boys scoorde een imposante rij hits en maakte stapels albums, waarvan ik het in 1990 verschenen en net wat soberder ingekleurde Behaviour persoonlijk het meest interessante vind
Neil Tennant en Chris Lowe scoorden in de tweede helft van de jaren 80 en de eerste helft van de jaren 90 hit na hit, maar konden lang niet altijd rekenen op het krediet van de critici of de ‘serieuze muziekliefhebber’. Dat verdienden ze wel, want het Britse duo kon veel meer dan hits scoren (wat overigens ook een niet te onderschatten prestatie is). Hun beste album maakten ze wat mij betreft in 1990, toen het wat minder uitbundige en met analoge synths gemaakte Behaviour verscheen. Ook Behaviour is een album met een aantal hits, maar het is ook een in artistiek opzicht interessant album met een wat afwijkend geluid, een lekkere lome sfeer en prima zang van Neil Tennant.
Voormalig muziekjournalist Neil Tennant en muzikant Chris Lowe liepen elkaar aan het begin van de jaren 80 toevallig tegen het lijf in een elektronicawinkel. De twee bleken een ontembare liefde voor elektronische muziek te delen en besloten om samen verder te gaan als Pet Shop Boys. Het debuutalbum van de twee verscheen pas in 1986, maar was dankzij singles als West End Girls, Opportunities, Love Comes Quickly en Suburbia direct zeer succesvol.
De muziek van Pet Shop Boys werd in de tweede helft van de jaren 80 zeker niet door alle muziekliefhebbers even serieus genomen en toen Neil Tennant en Chris Lowe aan de lopende band hits begonnen te scoren werd er met grote regelmaat zelfs wat neerbuigend gedaan over de muzikale verrichtingen van Pet Shop Boys. Hoewel ik in de betreffende jaren niet heel erg gek was op elektronische popmuziek, heb ik altijd een zwak gehad voor de muziek van Pet Shop Boys, vooral omdat Neil Tennant en Chris Lowe een fijne neus bleken te hebben voor geweldige popsongs.
Als ik mijn favoriete Pet Shop Boys album moet kiezen, twijfel ik vooral tussen Actually uit 1987 en Behaviour uit 1990. Actually is het album met de geweldige songs, waaronder grote hits als What Have I Done To Deserve This, Heart, Rent en It's A Sin, maar Behaviour vind ik in muzikaal opzicht wat interessanter, waardoor mijn voorkeur uiteindelijk naar dit album uit gaat.
Het Britse duo heeft inmiddels een enorme stapel albums op haar naam staan en weet tot op de dag van vandaag een hoog niveau vast te houden, maar Behaviour steekt er in het oeuvre van het tweetal, samen met Actually, toch wel wat bovenuit. Behaviour is wat minder dan Actually een album van singles, al staan er met Being Boring, So Hard en het prachtige Jealousy nog wel drie hitsingles op.
Vergeleken met de meeste andere albums van Pet Shop Boys is Behaviour wel een wat introspectief en relatief gezien redelijk ingetogen album. Chris Lowe pakt wat minder uit met zijn elektronica en kiest vooral voor lome beats en de door de Duitse producer Harold Faltermeyer aangedragen analoge synthesizers, terwijl Neil Tennant wat minder onderkoeld zingt. Over de kwaliteit van de zang van Neil Tennant is altijd veel te doen geweest, maar ik vind het zelf een zanger met een aangenaam geluid, dat in de net wat zwoelere en lomere klanken op Behaviour nog net wat beter tot zijn recht komt.
Ik luister nog met enige regelmaat naar een verzamelalbum (of eigenlijk playlist) van de band, maar het was heel lang geleden dat ik een heel Pet Shop Boys album had beluisterd. Beluistering van Behaviour is me niet alleen heel goed bevallen, maar het album heeft wat mij betreft de tand des tijds uitstekend doorstaan.
De meeste tracks op het album klinken loom en zwoel en net wat minder elektronisch dan de meeste andere albums van de band, al komen de meeste klanken uit de batterij elektronica van Chris Lowe, de incidentele bijdragen van een orkest uitgezonderd, en speelt voormalig The Smiths gitarist Johnny Marr slechts een bijrol.
Het wat warmere Pet Shop Boys geluid klinkt bij vlagen zelfs soulvol en past zoals gezegd uitstekend bij de stem van Neil Tennant, die in vocaal opzicht een prima prestatie levert. Liefhebbers van de hitgevoelige popmuziek van Pet Shop Boys komen op Behaviour net wat minder aan hun trekken, maar hebben genoeg andere albums om uit te kiezen. Zelf kies ik voor Behaviour, dat de afgelopen 33 jaar alleen maar mooier is geworden. Erwin Zijleman
2
geplaatst: 22 april 2023, 13:54 uur
Enkel voor Being boring al de aanschaf waard. Dat nummer is in al zn melancholie een diamant, zo mooi. Tis een band waar je van houdt of juist niet. Een middenweg is er niet, zo leerde en leert mij de ervaring in mn eigen omgeving. Terwijl zo'n beetje al hun muziek puik in elkaar zit. Hoog niveau telkens weer en de sound én stem zo herkenbaar. Of dit hun beste album ware wil ik gaarne in het midden laten, vanaf hun eerste tot zeg maar Very een en al waan albums.
1
geplaatst: 19 november 2024, 15:09 uur
Over de Pet Shop Boys:
De Pet Shop Boys zijn een bekende Britse popgroep. Ze begonnen in 1981 en bestaan uit Neil Tennant en Chris Lowe. Hun muziek is een mix van elektronische geluiden, dansbare ritmes en slimme teksten. De band werd beroemd in de jaren 80 met hits als West End Girls en It's a Sin. Hun liedjes zijn vaak melancholisch, maar ook speels en ironisch. Dit maakt hen een van de meest succesvolle duo’s in de Britse muziekgeschiedenis.
Over het album Behaviour:
Het album Behaviour kwam uit in 1990 en laat een andere kant van de Pet Shop Boys zien. Het album is serieuzer en emotioneler dan hun eerdere muziek. De liedjes gaan over thema’s zoals liefde, verlies en persoonlijke gevoelens. Alles klinkt heel verfijnd en mooi. Dit album heeft geen slechte nummers; elk liedje is bijzonder en draagt bij aan het geheel.
Over de nummers op het album:
Het eerste nummer, Being Boring, is een sterke opening. Het liedje gaat over het voorbijgaan van de tijd en het verlies van jeugdige onbezonnenheid. Het klinkt een beetje droevig, maar ook hoopvol. De tekst vertelt over herinneringen aan het verleden en de veranderingen in het leven. De muziek is zacht en sfeervol, wat het liedje extra bijzonder maakt. (8,5)
Het tweede nummer, This Must Be the Place I Waited Years to Leave, is ook erg indrukwekkend. Het gaat over Neil Tennant’s ervaringen op een katholieke school. Het liedje klinkt dromerig en een beetje somber. De muziek vangt het gevoel van vervreemding en het verlangen om te ontsnappen. (8)
To Face the Truth is een liedje over eerlijk zijn in relaties. Het klinkt rustig en weemoedig, met een simpele maar mooie begeleiding. De Pet Shop Boys laten hier zien dat ze emoties heel goed kunnen omzetten in muziek. Het liedje blijft nog lang in je hoofd zitten door de diepgaande tekst en mooie melodie. (8)
Een heel ander soort liedje is How Can You Expect to Be Taken Seriously?. Dit is een satirisch nummer over beroemdheid en oppervlakkigheid. De tekst is scherp en grappig, terwijl de muziek dansbaar en pakkend is. Dit contrast maakt het liedje erg interessant. (7)
Only the Wind is een rustig en emotioneel liedje dat gaat over huiselijk geweld. De tekst gebruikt de wind als een metafoor voor het geweld en de spijt die erbij hoort. De muziek is zacht en delicaat, wat goed past bij het gevoelige onderwerp. (7)
My October Symphony heeft een rijke, volle klank. Het gaat over de Oktoberrevolutie in Rusland en combineert politiek met muziek. Johnny Marr, bekend van The Smiths, speelt gitaar in dit liedje. De sfeer is melancholisch en nadenkend, wat goed past bij de tekst. (7,5)
Het nummer So Hard heeft een heel andere energie. Het gaat over de moeite om trouw te blijven in een relatie. De tekst is ironisch en vol emotie, terwijl de muziek energiek en dansbaar is. Dit liedje is een van de meest ritmische nummers op het album, maar het blijft trouw aan de melancholische toon. (6,5)
Nervously is een lief en gevoelig liedje over het begin van een relatie. Het gaat over de onzekerheid en spanning die je dan voelt. De muziek is rustig en intiem, wat de emotie goed overbrengt. (7,5)
The End of the World klinkt dramatisch en intens. Het nummer gaat over het einde van een relatie en de pijn die dat met zich meebrengt. De tekst is eerlijk en rauw, terwijl de muziek een mix is van synthpop en melancholie. (7)
Het laatste nummer, Jealousy, sluit het album perfect af. Het liedje gaat over de verwoestende kracht van jaloezie in een relatie. De muziek is krachtig, met strijkers die de emotie versterken. Dit nummer is een indrukwekkend einde van het album. (7,5)
Conclusie
Behaviour is een fraai album. Het laat zien hoe goed de Pet Shop Boys emoties en verhalen kunnen vertellen met muziek. Elk nummer is uniek en draagt bij aan de reis door gevoelens van liefde, verlies en zelfreflectie. Het is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek met diepgang en emotie.
Waardering: 7,3
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
De Pet Shop Boys zijn een bekende Britse popgroep. Ze begonnen in 1981 en bestaan uit Neil Tennant en Chris Lowe. Hun muziek is een mix van elektronische geluiden, dansbare ritmes en slimme teksten. De band werd beroemd in de jaren 80 met hits als West End Girls en It's a Sin. Hun liedjes zijn vaak melancholisch, maar ook speels en ironisch. Dit maakt hen een van de meest succesvolle duo’s in de Britse muziekgeschiedenis.
Over het album Behaviour:
Het album Behaviour kwam uit in 1990 en laat een andere kant van de Pet Shop Boys zien. Het album is serieuzer en emotioneler dan hun eerdere muziek. De liedjes gaan over thema’s zoals liefde, verlies en persoonlijke gevoelens. Alles klinkt heel verfijnd en mooi. Dit album heeft geen slechte nummers; elk liedje is bijzonder en draagt bij aan het geheel.
Over de nummers op het album:
Het eerste nummer, Being Boring, is een sterke opening. Het liedje gaat over het voorbijgaan van de tijd en het verlies van jeugdige onbezonnenheid. Het klinkt een beetje droevig, maar ook hoopvol. De tekst vertelt over herinneringen aan het verleden en de veranderingen in het leven. De muziek is zacht en sfeervol, wat het liedje extra bijzonder maakt. (8,5)
Het tweede nummer, This Must Be the Place I Waited Years to Leave, is ook erg indrukwekkend. Het gaat over Neil Tennant’s ervaringen op een katholieke school. Het liedje klinkt dromerig en een beetje somber. De muziek vangt het gevoel van vervreemding en het verlangen om te ontsnappen. (8)
To Face the Truth is een liedje over eerlijk zijn in relaties. Het klinkt rustig en weemoedig, met een simpele maar mooie begeleiding. De Pet Shop Boys laten hier zien dat ze emoties heel goed kunnen omzetten in muziek. Het liedje blijft nog lang in je hoofd zitten door de diepgaande tekst en mooie melodie. (8)
Een heel ander soort liedje is How Can You Expect to Be Taken Seriously?. Dit is een satirisch nummer over beroemdheid en oppervlakkigheid. De tekst is scherp en grappig, terwijl de muziek dansbaar en pakkend is. Dit contrast maakt het liedje erg interessant. (7)
Only the Wind is een rustig en emotioneel liedje dat gaat over huiselijk geweld. De tekst gebruikt de wind als een metafoor voor het geweld en de spijt die erbij hoort. De muziek is zacht en delicaat, wat goed past bij het gevoelige onderwerp. (7)
My October Symphony heeft een rijke, volle klank. Het gaat over de Oktoberrevolutie in Rusland en combineert politiek met muziek. Johnny Marr, bekend van The Smiths, speelt gitaar in dit liedje. De sfeer is melancholisch en nadenkend, wat goed past bij de tekst. (7,5)
Het nummer So Hard heeft een heel andere energie. Het gaat over de moeite om trouw te blijven in een relatie. De tekst is ironisch en vol emotie, terwijl de muziek energiek en dansbaar is. Dit liedje is een van de meest ritmische nummers op het album, maar het blijft trouw aan de melancholische toon. (6,5)
Nervously is een lief en gevoelig liedje over het begin van een relatie. Het gaat over de onzekerheid en spanning die je dan voelt. De muziek is rustig en intiem, wat de emotie goed overbrengt. (7,5)
The End of the World klinkt dramatisch en intens. Het nummer gaat over het einde van een relatie en de pijn die dat met zich meebrengt. De tekst is eerlijk en rauw, terwijl de muziek een mix is van synthpop en melancholie. (7)
Het laatste nummer, Jealousy, sluit het album perfect af. Het liedje gaat over de verwoestende kracht van jaloezie in een relatie. De muziek is krachtig, met strijkers die de emotie versterken. Dit nummer is een indrukwekkend einde van het album. (7,5)
Conclusie
Behaviour is een fraai album. Het laat zien hoe goed de Pet Shop Boys emoties en verhalen kunnen vertellen met muziek. Elk nummer is uniek en draagt bij aan de reis door gevoelens van liefde, verlies en zelfreflectie. Het is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek met diepgang en emotie.
Waardering: 7,3
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
* denotes required fields.