menu

Little Richard - Here's Little Richard (1957)

mijn stem
4,04 (124)
124 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Specialty

  1. Tutti Frutti (2:26)
  2. True, Fine Mama (2:42)
  3. Can't Believe You Wanna Leave (2:26)
  4. Ready Teddy (2:09)
  5. Baby (2:05)
  6. Slippin' and Slidin' (2:43)
  7. Long Tall Sally (2:10)
  8. Miss Ann (2:18)
  9. Oh Why? (2:09)
  10. Rip It Up (2:24)
  11. Jenny Jenny (2:06)
  12. She's Got It (2:25)
  13. Baby [Demo] * (4:22)
  14. All Night Long * (2:50)
  15. Interview with Specialty Records Founder Art Rupe * (9:13)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 28:03 (44:28)
zoeken in:
avatar van niels94
3,5
Ik zat laatst stil bij dit album.

O, wacht, 1 april is al voorbij. Sorry, bovenstaande heb ik niet gezegd!

avatar van devel-hunt
4,5
Elvis, Buddy, Carl, Jerry lee, Chuck en Little Richards, fab. Ver, heel ver voor mijn tijd maar de opnames die ik van de oer rockers klinken nog steeds fris en vol passie en energie. Het is duidelijk waar Beatles, Stones etc. goed naar hebben geluisterd, maar dat is geen geheim, beide bands hebben deze namen veel genoemd en geëerd en ze veel gecoverd in hun begindagen.
Deze gisteren voor €10,- op de kop getikt, een koopje.

avatar van reptile71
Ik heb een LP uit 1970 die heet Little Richard's Greatest Hits! Deze heeft precies dezelfde tracklist. Dus conclusie: deze debuur-LP bevat direct al zijn grootste hits.

avatar van reptile71
debuut-LP

avatar van AOVV
4,5
Erg leuk debuut van Little Richard. Dat hij charismatisch figuur was in die tijd (en misschien zelfs nu nog is), lijkt me vrij duidelijk. Dit album spreekt op dat vlak zo tot de verbeelding dat de muziek voldoende is.

De energieke klasbak blaast in minder dan een halfuur de luisteraar volledig weg. Sterker nog; hij doet dat eigenlijk reeds in de eerste 2 minuten en 26 seconden die opener Tutti Frutti in beslag neemt!

En hoewel dat nummer altijd wel 's mans signature song zal blijven, is het daarna zeker geen armoe troef: Rip It Up, Long Tall Sally, Jenny Jenny, Slippin' and Slidin'... stuk voor stuk uitmuntend, je kan er simpelweg niet stil op blijven zitten!

Vooral in het tweede deel van de fifties vierde Rock 'n Roll hoogtij; wat een feest moet dat niet zijn geweest, daar als teenager in rond te hangen..

4,5 sterren

avatar van Forza
4,0
Dit is een prima album; 60 jaar oud inmiddels en nog steeds zeer aanstekelijk. Op het album staat eigenlijk geen zwakke song en de kwaliteit van de liedjes is zeer constant. Goede stem en de solo's met de saxofoon zijn mooi. Een minpunt is dat de teksten niet zeer hoogdravend zijn, maar dat is inherent aan het genre.

avatar van JanLo65
AOVV schreef:
Erg leuk debuut van Little Richard. Dat hij charismatisch figuur was in die tijd (en misschien zelfs nu nog is), lijkt me vrij duidelijk. Dit album spreekt op dat vlak zo tot de verbeelding dat de muziek voldoende is.

De energieke klasbak blaast in minder dan een halfuur de luisteraar volledig weg. Sterker nog; hij doet dat eigenlijk reeds in de eerste 2 minuten en 26 seconden die opener Tutti Frutti in beslag neemt!

En hoewel dat nummer altijd wel 's mans signature song zal blijven, is het daarna zeker geen armoe troef: Rip It Up, Long Tall Sally, Jenny Jenny, Slippin' and Slidin'... stuk voor stuk uitmuntend, je kan er simpelweg niet stil op blijven zitten!

Vooral in het tweede deel van de fifties vierde Rock 'n Roll hoogtij; wat een feest moet dat niet zijn geweest, daar als teenager in rond te hangen..

4,5 sterren
Grappig dat je het Rock 'n Roll noemt. Ik heb ooit een interview met Little Richard gezien waarin hij zelf beweert dezelfde stijl qua muziek te hebben als Wilson Pickett, maar dat zijn publiek hoofdzakelijk blank is, en bij Pickett hoofdzakelijk zwart. Hij beweert hierin ook dat zijn muziek idd Rock 'n Roll genoemd wordt, en de muziek van Wilson Pickett wordt Soul genoemd. Hij begreep het niet, en ik ook niet !! Hij wordt ook vergeleken met Elvis, Jerry Lee en Buddy Holly, en Pickett met Otis Redding, Solomon Burke en Sam Cooke. Hij is zwart, maar lijkt net als Chuck Berry geadopteerd!

avatar van Arrie
4,0
Beetje rare opmerking, want ondanks dat het gepopulariseerd is door een aantal blanke performers is rock & roll van oorsprong toch echt een zwart genre. Hoezo geadopteerd?

Van soulartiesten die je noemt, of überhaupt van het soulgenre, was ten tijde van deze plaat nog geen sprake. Er werd wel al een fundering gelegd in de vorm van rhythm & blues, wellicht doel je daarop. Ik kan me wel goed voorstellen dat hij dergelijke soulartiesten heeft geïnspireerd - vooral met zijn gepassioneerde zang. Ik kan me ook voorstellen dat het interview over zijn latere jaren ‘60-werk ging, maar dat ken ik niet zo goed. Toevallig is er ook een link met Pickett: beiden hebben een jonge Jimi Hendrix in hun band gehad. Maar als hij Pickett specifiek noemde in het interview, moet het sowieso om een jaren ‘60-interview gaan: ik kan me voorstellen dat hij niet meer van het rock & roll-stempel afkwam, en dat dat hem frustreerde. Dat stempel komt echter niet uit de lucht vallen: een plaat als deze lijkt mij namelijk nog heel erg rock & roll. Er zijn hier ook al R&B-invloeden te vinden overigens: die saxofoon bijvoorbeeld. Al is het lastig, want de term R&B werd destijds vaak voor alle zwarte muziek in Amerika gebruikt. Het onderscheid tussen rock & roll en rhythm & blues kon ook vaag zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:55 uur

geplaatst: vandaag om 22:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.