Witherscape - The Northern Sanctuary (2016)

Nog niet veel stemmen, maar alvast een hoog stemgemiddelde.

Doordat steeds de referentie met Opeth gemaakt werd is het debuut voor mij uiteindelijk toch een miskoop gebleken. Wie de oude Opeth mist kan dan beter de albums van Barren Earth eens beluisteren vind ik. Komt dichter in de buurt.

Bij dit nieuwe album van Witherscape staat in Aardschok exact hetzelfde te lezen als bij The Inheritance drie jaar geleden. 'Opeth heeft een leegte achtergelaten en Witherscape vult die mooi op.' Inmiddels heb ik wat fragmenten beluisterd en die spreken me niet aan. Ik vind het een verkooppraatje en trap er niet meer in.

Een voor mij iets te gevarieerd album. Herken bovenstaande wel, alhoewel ik zeker fan van Opeth ben. Begint heel lekker, maar weet mij niet te boeien tot het einde, terwijl het allemaal dik in orde is. Zowel muziekaal als vocaal, en toch mis ik de vonk.....
Ik had dat ook met Diabolical Masquerade, volgens mij hetzelfde muzikale brein...

Voor mij houdt de referentie met Opeth ook geen stand. Zo'n beetje elke death metal gerelateerde band die zuivere vocalen met gruist mengt wordt vergeleken met Opeth. Helaas heb ik nog geen band gehoord die kwalitatief in de buurt van die band komt en dat geldt zeker niet voor dit Witherscape. Het klinkt allemaal prima, maar de nummers blijven niet echt hangen. Daar komt nog bij dat wanneer Dan Swano zijn zuivere stemgeluid gebruikt het met enige regelmaat wel erg kazig wordt. Nee, ik snap het enthousiasme hier (in elk geval in het huidige stemgemiddelde) en van media als de Aardschok, maar ook Angry Metal Guy niet. Bij die laatste is het zelfs unaniem gekozen tot album van de maand.

De Opeth vergelijking laat ik maar voor wat hij is. Ben zelf een groot Swano fan en bij Witherscape laat hij alles horen wat hij kan. Zowel de grunts als de cleane vocalen overtuigen hier, en het gitaargeweld is prima. Dit is wel een cd die je vaker moet horen om het allemaal te bevatten.

Van Witherscape heb ik vaak losse nummers gehoord die me wegblazen, maar helaas doet het hele album dit niet. Het is een enorme aanrader voor fans van het wat bombastischere extreme prog genre, en het is dan ook een prima album. Dat Dan Swanö weleens met Arjen Lucassen om te tafel heeft gezeten kun je her en der horen, en dat is alleen maar een compliment. Lekker zwaar proggy album, maar voor mijzelf geen hoogvlieger.

Ook dit tweede album weet niet compleet te overtuigen, maar de mengeling van death- en meer traditionele melodieuze metal is wederom best aangenaam. De ruige stukken kunnen mij meer bekoren dan de rustige. Het songmateriaal is soms wat onevenwichtig en echt spetterende tracks ontbreken. Met de sound van het album zit het echter wel snor en het is duidelijk dat we hier met doorgewinterde muzikanten te maken hebben.

Muzikale krachtpatserij. Overdaad schaadt? Misschien. Er is geen enkel gaatje opengelaten als de song eenmaal op gang is. In principe laat Swano horen waartoe hij allemaal in staat is en probeert zoveel als mogelijk op één album te knallen. De lage grunt/death-like zang komt niet oprecht over en is niet het handelsmerk van de zanger. Lachwekkend wil ik het nog net niet noemen maar daar had hij beter een ander voor in mogen huren.(of gewoon achterwege laten)
De vergelijking met Opeth ontgaat me volledig, daarvoor kun je beter het Canadese Anciients proberen. Met de hoge keys en overgesamplede gitaarpartijen schuurt deze progmetal bijna tegen de powermetal aan. Op de koptelefoon is het allemaal wel goed te onderscheiden maar uiteindelijk is het na een goed drie kwartier ook wel weer mooi geweest. Wel knap gemaakt hoor, vooral de titelsong.

Heerlijke afwisseling. Ga snel op zoek naar het vorige album. Heerlijk.