Theatre of Tragedy - Velvet Darkness They Fear (1996)

Nog niet gereageerd op dit Album?
Nochtans een klassieker in het gothic/doom genre. Wreed schone muziek eigenlijk.

Behoorlijk goed gothic album. 'And When He Falleth', 'Black as the Devil Painteth' en vooral het machtige 'Der Tanz der Schatten' vindt ik prachtig.

Een solide album met veel sterke gothic/ doom nummers.
Dit is gothic in zijn pure vorm, loodzwaar bij vlagen hard en rauw, voeg daar de loepzuivere sopraan van Liv Kristine en de brute grunts van Raymond Rohonyi aan toe en je hebt een perfecte mix. In het genre vind ik dit één van de betere albums. Mijn favoriete songs op dit album: Bring forth ye shadow, And when he falleth en Black as the devil painteth.

Ik liep in 1996 (Jezus is dat alweer zo lang geleden) in Duitsland tegen dit album aan en sindsdien luister ik het nog regelmatig. Mooie strakke Gothic/Doom, nog lekker puur en rauw. Jammer dat ook deze groep daarna zoveel minder is geworden.

Erg sterk gothic/doom album. Mijn favoriete plaat van ToT. Al blijf ik het nummer Rose of the Dead van de vorige plaat het beste nummer vinden.

Dit album op aanraden van een vriendin geluisterd, en ik ben er sinds de eerste luisterbeurt een beetje bang voor.
Velvet Darkness They Fear is dusdanig zwaar en met emoties overladen dat het als een steen op mijn maag ligt, mede door het grote contrast tussen de grunts van Raymond Rohonyi en de glazen stem van Liv Kristine. Soms kan ik erg van dit album genieten, maar soms moet ik het halverwege afzetten.
Een waardering volgt later, maar ik vermoed dat het behoorlijk hoog kan worden.

And when he falleth is briljant. Prachtig hoe dat stuk uit The Masque of the red death (1964) erin is verwerkt.

Film

De bijzondere stem van Vincent Price 'fleurt' het middenstuk op een weergaloze manier op. Kippenvel!

Ik ga voor de 4.5*. Wellicht te hoog als ik rationeel zou gaan beoordelen, maar dit album slaat mijn hoofd over en gaat rechtstreeks door naar mijn hart.

Hoogtepunten: And When He Falleth (met dat middenstuk) en Der Tanz Der Schatten.
Dieptepunten: het ik nog niet kunnen ontdekken eigenlijk.

Fantastisch hoe ze dat in het nummer verweven hebben, ik heb nog nooit een band gehoord die dit op een betere manier heeft gedaan, Past werkelijk perfect in de sfeer van de muziek.

Nog maar de tweede luisterbeurt maar ik zal hier snel op uitgeluisterd zijn denk ik.

Wat saaie monotone bedoening, bestaande uit het makkelijke contrasteffect van de zangpartijen en een lauwe doomsfeer.

Maar misschien zit er wel meer in. Ik probeer het nog wel enkele keren.

Ik vind Aegis iets beter. Af en toe sukkelt het een beetje monotoon door, maar goede loopjes is het album ook niet vies van. Daarbij is Kristine toch wel een kwaliteitszangeres.

Dit album leerde ik zo’n vier jaar geleden kennen, en er zijn weinig albums die ik sindsdien zoveel gehoord heb als Velvet Darkness They Fear. Zeggen dat ik elke seconde kan dromen zou een beetje overdreven zijn, maar daar begint het zo langzamerhand wel in de buurt te komen.
Velvet Darkness They Fear stamt uit 1996, en was destijds een van de eerste albums waarop grunt en sopraan tegenover elkaar werden gezet. Aangezien ik dit album pas in 2010 voor het eerst voor het eerst hoorde, was het contrast tussen beide zangstemmen voor mij niets nieuws meer. Wel maakte het erg veel indruk, en ik kan me niet een album herinneren waarbij deze ‘beauty & the beast’-vocalen beter worden uitgevoerd.
Door de zang krijgen de nummers iets dramatisch, intens, emotioneel geladens en dat maakt het de moeite Velvet Darkness They Fear te beluisteren. Zonder de zang was er veel minder te beleven geweest op dit album. De muziek is vaak wat monotoon en met weinig variatie in de drums. Er is ook weinig spectaculair gitaarwerk, hoewel een paar aanslagen hier en daar voor extra diepte in de muziek zorgen. Maar goed, alles staat in dienst van de zang en de sfeer, en voor mij doet de wat vlakke muziek geen afbreuk aan de kwaliteit van de plaat.

Mijn favoriete nummers op dit album zijn de afgelopen jaren nogal eens veranderd, maar op dit moment steken Fair and ‘Guiling Copesmate Death, On Whom the Moon Doth Shine en The Masquerader and Phoenix er voor mij bovenuit. Het eerstgenoemde nummer trekt me meteen het album binnen, en On Whom the Moon Doth Shine werkt toe naar een fantastische climax.
And When He Falleth heb ik niet als een favoriet nummer genoemd (eerder wel trouwens). In dat nummer is op een fantastische wijze een stuk van The Masque of the Red Death verwerkt, wat een hoogtepunt op dit album is. Voor mij komt het nummer pas bij dat stuk ook echt tot leven. Het stuk ervoor werkt voor mij niet zo, met Raymond die murmelt over ‘thou best philospher’.
Als ik een minpunt aan het album zou moeten aanwijzen, dan zou het toch Der Tanz der Schatten zijn. Het ‘Ich liebe dich’-refrein vind ik echt niet goed, en sowieso vind ik het jammer dat het nummer in het Duits geschreven is. Pas als ik niet naar de tekst luister, hoor ik een goed nummer.

Met z’n oud-engelse teksten en het aanduiden van de teksten als ‘play’ of ‘soliloquy’ of zelfs ‘poem’ hangt er een zweem van overtrokken pretentie over Velvet Darkness They Fear, maar de muziek weegt daar ruimschoots tegenop.

Velvet Darkness They Fear staat voor mij na vier jaar nog steeds overeind als een imponerend album (en helaas ook als het laatste -voor mij- interessante album van Theatre of Tragedy…).

4.5*

Ik had dit album eind jaren negentig wel gehoord, en had een kopie op een cassettebandje. Op een gegeven moment gingen de bandjes de deur uit. Theatre of Tragedy verloor ik daarna uit het oog. Met de latere opkomst van o.a. After Forever, Within Temptation, The Gathering, My Dying Bride, Saturnus en Epica was er geen echte noodzaak deze weer af te stoffen (vond ik).

In het kader van deze game: Metal album van het jaar - MusicMeter.nl ben ik wat albums uit de periode 1993-1997 aan het opvissen. Logischerwijs kwam ook deze weer boven water. Wat een genoegen.

Dit album is echt schitterend. In één woord: sfeer. In twee woorden: sfeer en spanning. De grunts en de prachtige, heldere dameszang vullen elkaar prachtig aan. Gothic zoals het moet klinken. Muziek die je omarmt. Het best te beluisteren bij kaarslicht.

13 eerdere berichten bij dit geweldige album? Onbegrijpelijk. Geen kleine of onbekende band uit die periode. Misschien dat de liefhebbers niet op deze site komen.