Theatre of Tragedy - Velvet Darkness They Fear (1996)

Dit album leerde ik zo’n vier jaar geleden kennen, en er zijn weinig albums die ik sindsdien zoveel gehoord heb als Velvet Darkness They Fear. Zeggen dat ik elke seconde kan dromen zou een beetje overdreven zijn, maar daar begint het zo langzamerhand wel in de buurt te komen.
Velvet Darkness They Fear stamt uit 1996, en was destijds een van de eerste albums waarop grunt en sopraan tegenover elkaar werden gezet. Aangezien ik dit album pas in 2010 voor het eerst voor het eerst hoorde, was het contrast tussen beide zangstemmen voor mij niets nieuws meer. Wel maakte het erg veel indruk, en ik kan me niet een album herinneren waarbij deze ‘beauty & the beast’-vocalen beter worden uitgevoerd.
Door de zang krijgen de nummers iets dramatisch, intens, emotioneel geladens en dat maakt het de moeite Velvet Darkness They Fear te beluisteren. Zonder de zang was er veel minder te beleven geweest op dit album. De muziek is vaak wat monotoon en met weinig variatie in de drums. Er is ook weinig spectaculair gitaarwerk, hoewel een paar aanslagen hier en daar voor extra diepte in de muziek zorgen. Maar goed, alles staat in dienst van de zang en de sfeer, en voor mij doet de wat vlakke muziek geen afbreuk aan de kwaliteit van de plaat.

Mijn favoriete nummers op dit album zijn de afgelopen jaren nogal eens veranderd, maar op dit moment steken Fair and ‘Guiling Copesmate Death, On Whom the Moon Doth Shine en The Masquerader and Phoenix er voor mij bovenuit. Het eerstgenoemde nummer trekt me meteen het album binnen, en On Whom the Moon Doth Shine werkt toe naar een fantastische climax.
And When He Falleth heb ik niet als een favoriet nummer genoemd (eerder wel trouwens). In dat nummer is op een fantastische wijze een stuk van The Masque of the Red Death verwerkt, wat een hoogtepunt op dit album is. Voor mij komt het nummer pas bij dat stuk ook echt tot leven. Het stuk ervoor werkt voor mij niet zo, met Raymond die murmelt over ‘thou best philospher’.
Als ik een minpunt aan het album zou moeten aanwijzen, dan zou het toch Der Tanz der Schatten zijn. Het ‘Ich liebe dich’-refrein vind ik echt niet goed, en sowieso vind ik het jammer dat het nummer in het Duits geschreven is. Pas als ik niet naar de tekst luister, hoor ik een goed nummer.

Met z’n oud-engelse teksten en het aanduiden van de teksten als ‘play’ of ‘soliloquy’ of zelfs ‘poem’ hangt er een zweem van overtrokken pretentie over Velvet Darkness They Fear, maar de muziek weegt daar ruimschoots tegenop.

Velvet Darkness They Fear staat voor mij na vier jaar nog steeds overeind als een imponerend album (en helaas ook als het laatste -voor mij- interessante album van Theatre of Tragedy…).

4.5*