Tristania - Widow's Weeds (1998)

Hoewel ik nog steeds een keer moet proberen dit album op de mp3 te luisteren, durf ik me al te wagen aan een beoordeling en zelfs een Top 10-notering. Ik vind het namelijk helemaal geweldig. Na een sfeervol opbouwend begin (Preludium...) stort Evenfall zich gelijk in een wervelende mix van kracht, geweld, emotie en prachtige stukken. De instrumenten klinken allemaal prachtig. En dit gaat het hele album door. De nummers per stuk moet ik nog wat beter leren kennen, maar het album als geheel ervaar ik als "Wat heerlijk dat het allemaal zo lang duurt, laat het nooit ophouden!" Evenfall en Pale Enchantress zijn goed, maar December Elegy vind ik nog beter. Eerst lekker traag en onheilspellend, een hele tijd lang, maar dan komt aan het eind dat prachtige stuk. Het is zo mooi allemaal. Helemaal aan het eind van het nummer hoor je Vibekes stem er helemaal verloren doorheen zingen, en dat is ook hoe ik me dan voel. Midwintertears is weer zo'n heerlijk nummer dat voortdurend langzaam en hardnekkig door blijft gaan. Vervolgens begint Angellore met een soort stervende jeugdherrinering; cello, getingel, gelach en ineens wordt alles vals en vervalt (dit soort leuke geluidstrucs worden door het hele album toegepast en dat gaat in Beyond the Veil vrolijk door). Dat is ook een van de dingen die ik zo enorm waardeer in deze muziek. Voor de rest zwiept Angellore voortdurend heen en weer tussen hemels gezang van Vibeke en een opzwepend refreinachtig stuk. My Lost Lenore is ook weer een erg goed nummer met leuke piano. Dan komt Wasteland's Caress. Waar Beyond the Veil vervroegde climaxen beleeft (Aphelion bijvoorbeeld!) en als een nachtkaars uitdooft met steeds kortere nummers met als afsluiter een vrij minimaal en erg kort nummer, knalt Widow's Weeds juist met een verschrikkelijke climax eruit. Het begint met onheilspellende geluiden en dan komt er een zeer snelle 6/8-maat aan te pas waar niet op stil te staan valt. Een heerlijk nummer dat eindigt met een harde onweersklap, regen en vervolgens nog een mooi koor om het album uit te leiden (...postludium). Ik ben ondersteboven. Hoewel ik het album nog niet zo goed ken dat ik alle stukken uit alle nummers zo uit mijn hoofd kan halen (ik heb het met uitzondering van Midwintertears die ik al eerder kende pas 3x geluisterd), denk ik toch dat dit album genoeg reden geeft om deze ereplaats te krijgen en er voorlopig niet meer vanaf te komen. Ik ken maar weinig metal, maar als een soort déjàvu heb ik het gevoel dat dit echte metal is, zoals het bedoeld is; vol kracht, prachtig gezang, verschrikkelijk mooie stukjes en effecten en alles wat nodig is om verplettering te veroorzaken. Waar sommige muziek spectulair dóét, ís Tristania spectaculair. Wat minder overwachtse dingen dan Beyond The Veil (die ik ook erg goed vind), maar solt daardoor wat minder met je en neemt je meer serieus. Fantastisch album.

Dankzij de opmerking van Genesis1971, of een soortgelijke opmerking bij een ander album maakte me nieuwsgierig naar Widow’s Weeds. Zowel Lake of Sorrow en Velvet Darkness They Fear heb ik op vier en een halve ster staan, dus mijn verwachtingen voor dit album waren hooggespannen.

Die verwachtingen heeft dit album nooit helemaal in kunnen lossen. Na een jaar luisteren, weet ik eigenlijk nog steeds niet precies waarom ik dit album net wat minder vind.
Wat zeker meespeelt is dat Widow’s Weeds naar mijn idee meer gitaargeorienteerd en wat sneller is dan Lake of Sorrow en Velvet Darkness. Daardoor komt het treurige en verlaten gevoel dat ik dit soort muziek graag in me naar boven wil laten komen, niet echt tevoorschijn.
Ten tweede vind ik de teksten van dit album wat minder: het klinkt alsof het geschreven is met een woordenboek met gothische metaforen in de hand.

Dit alles wil echter niet zeggen dat dit niet een goed album is. Sterker nog, dit is een album dat ik veel draai en erg de moeite waard vind. Mooi opgebouwd, geen zwakke nummers te bekennen (alleen Angellore vind ik iets minder vooral dankzij de cleane vocalen) met Wasteland’s Caress als hoogtepunt. Pete Johansen, die met z’n viool Lake of Sorrow ook al naar een hoger plan tilde, vormt ook hier een mooie aanvulling op de muziek. Tristania had hem gerust op een paar nummers meer mogen laten meespelen.

Niet zo geweldig als gehoopt dus, dit Widow’s Weeds, maar desondanks een album waar ik erg blij mee ben.

4.0*