Angel Olsen - My Woman (2016)

Hier bereikt ze wel een heel ander publiek mee en het zal het wel leuk doen in de muziekblaadjes. Anderzijds zie ik nou ook weer niet echt in wat het grote verschil zou moeten zijn met de voorganger ''Burn Your Fire''. Toch grotendeels een herhaling van zetten op dit album. Het is dan ook geen onaardig album, maar toch wel bijzonder saai eigenlijk. Zo'n puntig nummer als ''Shut Up Kiss Me'' is wel leuk; behoorlijk á la Courtney Barrett (al lijkt mij dat namen als Edith Frost, Juliana Hatfield en Liz Phair beter als invloeden aan te wijzen zijn). Voor de rest moet ik dit nog wat meer luisteren denk ik, want de koerswijziging ingezet met haar vorige release irriteert me nu nog vooral.

Vooralsnog een vrij nietszeggend en dertien in een dozijn plaatje. De uitgespannen nummers zoals ''Woman'' doen inderdaad een beetje denken aan Twin Peaks - Julee Cruise - doch vind ik Olsen's stem daar niet echt geschikt voor. Mooi en schattig; niet bezwerend. Overigens zijn er ook nog wat countryinvloeden te horen. Nou ja, leuk. Teleurstelling.

Moeilijk album om te beoordelen, het gaat alle kanten op. Ik werd vooral aangetrokken door Shut Up Kiss Me en kende niets van haar van daarvoor. Toen ik eens een ander album van Angel opzette stapte ik een andere wereld in, niet vergelijkbaar met dit album.

Intern is fijn en open, maar niet representatief nummer voor de rest van het album, welk nummer eigenlijk wel. Ze is duidelijk niet vies van het experimenteren met diverse genres en nog meer met het verkennen van de grenzen van haar stem. Het eerste gaat haar erg goed af, dat laatste veel minder zoals het begin van Never Be Mine.

Als ik het album als geheel moet vergelijk dan doet ik dat met de werk van (punk) rock-chick bands van de 70s die vaak goed gedreven door een rauwe energie de aandacht trokken maar die wat vaardigheden en schrijf- en zangtalenten eigenlijk wel tekort schoten. Vaak waren er maar één of twee nummers waar het op z'n plek viel en dat werden dan ook de hit-singles.

Dat rauwe komt terug op dit album, waarbij je steeds meer bewust wordt dat er hier een band staat en niet slechts een zangeres met een paar sessiemuzikanten. Door de grote variatie is het dus wel een achtbaan maar om het eclectisch te noemen gaat me dan weer te ver. Er worden wel grote sprongen gemaakt zoals van de energie van Not Gonna Kill You naar het lome Heart Shaped Face. Dat laatste nummer heeft net als Never Be Mine weer die zeurderige nasale stem die dicht tegen vals aanleunt op bepaalde momenten. Het klinkt dan wel doorleefder / bezielder dan andere nummers waardoor er bij mij een soort haat/liefde ontstaat met deze nummers. Net op het randje van het niet willen skippen.

Sister begint bijna als een slaapliedje met een wat hese iets wat nasale stem die veel wordt gebruikt op het album. Het wordt mooier naarmate het verder vordert, stuwt richting een hoogtepunt om dan terug te vallen en opnieuw te beginnen met stuwen. Dat wordt dan vastgehouden, valt weer terug. De spanning weet ze behoorlijk goed vast te houden in al die herhaalde stappen tot het plotseling richting een ontsporing gaat maar net op tijd inhoud. Spelen met het doseren van energie in dit nummer is erg goed gedaan. Na een intermezzo in het nummer gaat het alsnog richting een ontsporing op de elektrische gitaar, die dan ook ineens kort losbarst. Om dan terug te keren naar het wieglied van het begin. Beste nummer op het album, geen echte single, of misschien wel á la Paradise by the Dashboard LIght van Meat Loaf.

Those Were the Days wandelt dan toch weer voort als een slaapliedje en een mooie aansluiting op het vorige nummer. Kent ook een vergelijkbare opbouw maar korter, bijna een soort kortere versie van Sister. Fijn maar eigenlijk of blauwdruk voor Sister of een kleine herhaling daarvan. Woman schoffelt voort in het tempo van het vorige nummer en klinkt prima met die bas op de voorgrond en een iele gitaar die telkens erdoorheen prikt. Opzwepend in het middendeel en mooie vocalen. Om dan de energie weg te laten ebben richting de afsluiter Pops (transl.= vader).

Op een oude piano na geheel ontdaan van franje en dus weer een totaal andere kant /genre / stemming op dit album. Ook als het prima aansluit op de voorgaande nummers die richting bedtijd gaan. Alleen halverwege Pops wordt je dan wakkergeschud, waarna zij het dan eigenlijk als een nachtkaars uit laat gaan. Het zijn wat tegenstrijdige manieren in de opbouw van deze afsluiter. Als je hem dan weer opzet bij het begin krijg je dus die synths in het openingsnummer. Wereld van verschil in energie.

Een beetje een wereld van uitersten met Angel Olsen. De stem van Angel houdt de boel bij elkaar en ook die elektrische gitaar(ist) met z'n eigen geluid. Vaak kale instrumentatie en dan weer (punkerige) bombast zoals in het refrein van Shut Up Kiss Me.

Maar uiteindelijk ben ik het wel met de massa eens die dit een goed tot geweldig album vinden. Het koste uiteindelijk toch maar 4 luisterbeurten om tot die conclusie te komen. Of ik het meer dan 4* zal gaan geven zoals metacritic nu aangeeft weet ik niet. Zou ik het live gaan kijken, zeker maar dan hoop ik dat die nummers van andere albums beperkt blijven want die zie ik niet zo zitten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angel Olsen - My Woman - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Angel Olsen debuteerde een paar jaar geleden met uiterst intieme en ingetogen folksongs, maar heeft sindsdien gekozen voor een steeds voller en gevarieerder geluid.

Het is een lijn die nadrukkelijk wordt doorgetrokken op haar nieuwe plaat My Woman.

Op haar vierde plaat kiest de in St. Louis, Missouri, maar inmiddels al geruime tijd vanuit Chicago, Illinois, opererende singer-songwriter in de openingstrack voor een zwaar ingezet elektronisch geluid, dat in de tweede track wordt vervangen door licht gruizige gitaren. Die gitaren hebben op de rest van de plaat de overhand en mogen bij vlagen stevig uitpakken.

Angel Olsen heeft er voor gekozen om het verrassend stevig rockende bandgeluid zo ongeveer live op de band te slingeren, wat een direct en heerlijk energiek geluid oplevert. My Woman valt echter niet alleen op door een afwisselend en verrassend vol en energiek geluid.

Op haar vierde plaat manifesteert Angel Olsen zich immers ook nadrukkelijk als songwriter en als zangeres. De songs zijn niet alleen bijzonder gevarieerd, maar ook verrassend tijdloos. My Woman citeert uit een aantal decennia popmuziek en verkent hierbij uithoeken als de psychedelische muziek uit de jaren 60 en 70 en de rauwe en compromisloze rock zoals die bijvoorbeeld door Hole en The Breeders werd gemaakt.

De plaat bevat echter ook een aantal songs die aansluiten bij de pop uit de jaren 70 (in minstens een van de tracks hoor ik duidelijk Fleetwood Mac) en dat zijn uitstapjes die ik niet van Angel Olsen had verwacht. Tenslotte vindt Angel Olsen met My Woman aansluiting bij hedendaagse singre-songwriters als Courtney Barnett.

Het pakt allemaal verrassend goed uit, waarbij het zeker helpt dat Angel Olsen veel beter is gaan zingen. My Woman bevat expressieve vocalen met een bijzonder eigen geluid. Het is een geluid dat mogelijk niet bij iedereen in de smaakt zal vallen, maar zelf hou ik wel van vocalen die door expressie en emotie af en toe wat onvast kunnen klinken.

Liefhebbers van de intieme folk die Angel Olsen een paar jaar geleden nog maakte zullen waarschijnlijk flink moeten wennen aan het nieuwe geluid van de Amerikaanse, maar voor liefhebbers van stekelige singer-songwriter muziek met een flinke rock-injectie valt er op My Woman heel veel te genieten. Zelf ben ik in ieder geval zeer gecharmeerd van de nieuwe plaat van Angel Olsen, die niet alleen zijn drie voorgangers makkelijk voor blijft, maar ook in het enorme aanbod van het moment vrij makkelijk overeind blijft. Erwin Zijleman

Omdat Angel Olsen een beetje van mijn netvlies was verdwenen, na het heel prettige 'Burn Your Fire For No Witness', lag My Woman niet bovenaan mijn luisterprioriteiten. Dat was ten onechte, ben ik achter gekomen.

Op haar nieuwe plaat schiet Angel Olsen alle kanten op. Zij is aan het experimenteren geslagen met haar songs, die haar uit de lofi folk halen -of ze heeft nu wel een budget om mee te werken natuurlijk. Het onderschrijft mijn theorie dat de huidige praktijk in de muziekindustrie het ontwikkelen van schrijftalent volledig de nek omdraait. We horen op My Woman 10 liedjes die circa twee en een half jaar na de vorige plaat worden uitgebracht. Iedereen "geschokt" door de veranderingen. Terwijl we ook al twee Angel Olsen platen verder hadden kunnen zijn als zij in de jaren 60 en 70 platen had uitgebracht. Dat brengt druk, maar ook het continue aan schrijftalent moeten werken met zich mee.

De verandering bevalt mij prima, inclusief 'Shut Up, Kiss Me. Een prima, bijna punky nummer. Mij valt op dat Olsen in een aantal nummers de Lara Del Ray route neemt, iets alternatiever, maar onmiskenbaar. 'Intern' heeft dat bijvoorbeeld sterk in zich. Dat brengt haar automatisch bij vroege jaren 60 girlpop liedjes. Met de wijze van uitvoering sluit ze aan in de rij van de vele V.S. girl bands van dit moment, die punkpop mengen met het schrijven van mooie liedjes, zoals 'Not Gonna Kill You.

In de tweede helft van het album gaat het tempo en volume omlaag en komt een andere kant van Angel Olsen boven. Fleetwood Mac is al vaak genoemd. Ook deze ballades passen goed bij haar. Uiteindelijk gaat alles uit met een piano ballade, 'Pops'. Weer iets heel anders

Dus mijn advies. Experimenteer lekker door, maar laat het de resultaten aan ons horen in het voorjaar van 2017, het najaar van 2017 en zo door en niet pas in 2019. Dat komt de rest van haar carrière ongetwijfeld ten goed. My Woman is daar een prima begin van.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Hoewel Angel Olsen op eerdere albums de gitaar ook zeker niet schuwde, is dit haar eerste echte gitaarplaat. Waar voorheen vooral de wat ingetogen folk doorklonk, is het nu vooral gitaarrock wat de klok slaat. Niet zelden moet ik daarbij denken aan bands uit de jaren zestig en zeventig, zoals Fleetwood Mac en Velvet Underground. Wat gebleven is, is Angel Olsens indrukwekkende, soms wat nasale stemgeluid, waarmee ze soms ongenadig hard uithaalt. My Woman heeft wel wat draaibeurten nodig gehad voordat ik het helemaal op waarde wist te schatten, maar ik vind het inmiddels een fantastisch album. De opbouw vind ik prachtig, met voldoende afwisseling tussen puntige liedjes en ballades. Voor mij springen de lange nummers Woman en vooral Sister er uit; hoe dat lied op een gegeven moment overgaat in wat klinkt als een Fleetwood Mac-klassieker en daarna nog met een spetterende gitaarsolo op de proppen komt! Maar ook het venijnige Not Gonna Kill You en de afsluitende pianoballade Pops mogen er beslist zijn. Slechte nummers staan er eigenlijk niet op. Met My Woman heeft Angel Olsen een schitterende, uitgebalanceerde gitaarplaat gemaakt, wat mij betreft haar beste album tot nog toe!

Niet dat Angel Olsen een onbekende is, maar als volledig album is dit wel mijn echte introductie. Het klinkt wel goed, maar de muziek blijft toch wat oppervlakkig met nummers die niet zo blijven hangen. Een nummer als Shut Up Kiss Me laat toch horen dat er eigenlijk meer in zit. Live klinkt ze ook beter, denkelijk omdat ze daar meer controle heeft over de muziek, wat minder is in de studio. Fijne muziek, maar mist wat pit.