Empyrium - Songs of Moors and Misty Fields (1997)

De groep Empyrium kende ik al een tijdje: uit nieuwsgierigheid naar de naam van één van onze MuMe-collega's heb ik toen Where at Night the Wood Grouse Plays gedraaid en dat was me heel goed bevallen: rustgevende sfeervolle akoestische muziek.
Dit is geen akoestisch album maar een elektrisch album (rare term) met de nodige akoestische instrumenten hier en daar. Ik vind het een album om te draaien wanneer de tijd rijp is: voor de één de winter, voor de ander de zomer, herfst of lente. Ik hoor natuurlijk geen ingewikkelde partijen en daar doen deze brave mensen het ook niet voor: de sfeer bepaalt de impact van dit album. Mooie afwisseling tussen gewone zang en schreeuw, maar ik heb een voorkeur voor de zeer melancholische gewone zang.
Bij mij schieten Mourners Ode to Melancholy de hoofdvogel af en ik denk soms aan een ander geweldig sfeervol album van de groep Agalloch: The Mantle. Twee albums waar ik stil van wordt.

De muziek, inclusief de klassieke- en folkmuziek aandoende passages, is prachtig. Dit album, behalve de zang, bevalt mij dus wel. Helaas kan ik de zang en overige keelklanken niet los zien of... beter: los horen van de muziek en daarom geef ik:

5 sterren voor de muziek en 1 ster voor de vocalen.

Rond de winter van 2021 raakte ik in heel diepe in een verslaving van Agalloch. Een band die ik nog niet kende (ik was ook nog niet echt thuis in het genre) en eigenlijk direct een band wat indruk op mij kon maken. Het is misschien ook de depressieve tijd van de Corona periode geweest dat die band direct aanhaakte op dat gene wat ik zocht in de muziek industrie. Ik denk dat iedereen wel herkent dat je daarnaast opzoek gaat naar een band die eigenlijk lineair staat aan dat gene waar je op dat moment verliefd op bent qua band, en al gauw kwam ik destijds bij het Duitse Empyrium uit.

En hoewel misschien op eerste vlak de bands niet helemaal op elkaar in sluiten, weet Empyrium met gebruik van de hun krachtige folksmuziek brengen ze met Songs Of Moors And Misty Fields een dijk van een plaat. Overigens is deze plaat ook mijn kennismaking met deze band geweest en ik moet eerlijk bekennen dat ik daar geen moment spijt van heb gehad.

Hoewel ik deze platen misschien iets meer kan hebben dan hun neofolk plaatjes, althans het is beiden echt fantastische muziek, is het gewoon wederom genieten. Met veel invloeden weet Empyrium toch wel te vermaken, en zorgt de band er voornamelijk voor dat ik wel een meer een fan word dan ik al was. De hele discografie ga ik deze herfst/winter eens goed onder handen nemen.