Blood Orange - Freetown Sound (2016)

Falling Off the Lavender Bridge (onder de naam Lightspeed Champion) is nooit erg goed geland bij mij en daarom bleef het daarbij en heb ik Dev Hynes gelaten voor wat het was.

Totdat de interesse ontstond voor dit nieuwe album vanwege de single Augustine en de indrukwekkende rij gast vocalisten zoals Debby Harry, Carly Rae Jespen en Nelly Furtado (dan heb ik ze nog niet eens allemaal genoemd).
Er staat zelfs een sample op van een transgender die een monoloog voert zoals te horen in de documentaire Paris Is Burning uit 1990.
But You doet em zelfs een beetje aan Michael Jackson denken.

Ook is het moeilijk te duiden in welke hoek we dit album moeten zoeken. Is het pop? disco? soul? indie? het zweeft er allemaal heel licht tussendoor en dat maakt het een aangename luistertrip.

Hoog tijd om die eerste maar weer eens te draaien en opnieuw te oordelen. Dit album bevalt me namelijk heel goed.

Met zijn bijzonder blend van stijlen deed Blood Orange de muziekwereld in 2013 wakker worden. Devonté Hynes deed eerder wel het één en ander onder zijn eigen naam, onder de naam Blood Orange en ook onder de naam Lightspeed Champion. Maar ik moet zeggen dat ik de beste man eigenlijk pas ken vanaf dat album uit 2013: Cupid Deluxe. Dat album beviel wij zeker en daarom is ook geen verrassing dat ik zijn nieuwe plaat eens onder de loep heb genomen.

Na een soort van intro met de titel By Ourselves horen we het eerste echte nummer. Dat is het dromerige, rustige en door 80’s drums gedreven Augustine. Deze wordt dan weer opgevolgd door Change, waarin het dromerige en rustige zich voortzet. Uit dit nummer vloeit Best to You automatisch door. Een nummer waarin ook productioneel gaandeweg steeds meer gebeurd.
De intermezzo With Him onderbreekt het even om door te gaan met EVP. Een nummer met leuke blazers erbij waardoor het meteen wat voller aan voelt. Het nummer is over de gehele linie wat meer aanwezig, swingender en vrolijker.
De blazers blijven op Love Ya, al is de toon van het nummer juist weer wat lieflijker. Wat weer omslaat in meer relaxtheid op But You. Een heerlijk nummertje, heeft iets heel fijns. Net zo fijn als het ritme in Desiree. Of het leuk ritmische in Hands Up. Stuk voor stuk prima songs van Blood Orange.
Ook Hadron Collider is een meer dan prima track. Of wat te denken van Squash Squash met zijn fijne beat en goede ritme. Devonté heeft het allemaal nog niet verleerd, dat is wel duidelijk. Luister bijvoorbeeld maar eens naar het meer ontspannen Juicy 1-4, of naar het meer stuiterende Better Than Me. Van vele markten thuis is hij dus zeker ook.
We horen hierna nog het stille Thank You of I Know, waarin meer echte zang is opgenomen. Het geheel wordt afgesloten met Better Numb, een easy closer.

Als ik zeg dat ergens helemaal niks mis mee is, dan is dat wel zo met dit nieuwe album van Blood Orange. De verschillende stijlen worden weer node gemengd en om dit album in een hokje te stoppen moet je heel hard je best doen. Deze muziek is niet in één genre te vangen. Zeer fijne muziek.

(bron: Opus de Soul)