My Dying Bride - A Line of Deathless Kings (2006)

Het nieuwe album van My Dying Bride!
Hopelijk is het album zelf beter dan het artwork want dat vind ik, in tegenstelling tot andere MDB albums echt spuuglelijk!
De single, Deeper Down, komt uit op 18 september, dus dan weten we meer!

Ze dragen dan ook één van de lelijkste logo's van de hele metalwereld.

Hmm, daar ben ik het toch niet mee eens, als je deze vergelijkt met sommige van Black - Metal bands, dan zie je toch genoeg.

Deze cd is sinds kort geleaked, heb hem dus ook al binnen, ben erg benieuwd hoe die is.

Ik heb hem ook binnen, maar zo na enkele keren luisteren vind ik hem een beetje tegenvallen (net zoals het artwork). Vooral na het schitterende "Songs of Darkness, Worlds of Light" hoopte ik dat ze deze lijn zouden doortrekken. Ik kan dit album stellen als een soort mix van 34,788 % Complete / Like Gods of the Sun?

De grunt is helaas vrijwel verdwenen, wat ik toch een zeer sterke punt vond; die afwisseling van die klagende, zuivere zang en venijnige, geweldige grunt van Aaron, welke geweldig past bij de duistere, logge klanken van MDB. Dat mis ik nu bij dit album; die bepaalde melancholie die alleen MDB kan voorbrengen. Het dreigende. Die agressie. Het intense depressieve geluid. Het gevoel van; dit wil ik in een donker kamertje met een koptelefoon op luisteren, om je vervolgens te laten meevoeren met die droevige klanken en je helemaal af te sluiten van de wereld.

To Remain Tombless (begint al meteen wel lekker "groovy") en And I Walk with Them (mooi, wanhopig nummer) zijn nummers die mij het meest aanspreken tot nu toe.

Het is in ieder geval geen herhalingsoefening geworden, gewaagd is het zeker wel. Misschien een groeiertje. Vooralsnog 3*

Ik ken er een hoop die inderdaad lelijker zijn, maar er zijn toch ook een hoop die een stuk mooier logo hebben. Neem een Emperor ( absolute uitblinker ), of een Enthroned of Borknagar.

http://img150.imageshack.us/img150/9020/8320dg3.jpg

http://img241.imageshack.us/img241/2812/enthronedlogoko8.jpg

http://img242.imageshack.us/img242/8048/logoborknagargr7.gif

Ik bedenk nu wel dat een band, met een geschiedenis als deze, best trots mag zijn op het ietwat knullige logo, die ze dan ook waarschijnlijk om die reden in ere houden.

Maar genoeg over logo's, ik moet deze plaat maar eens een luisterbeurt geven.

Een nieuw, verfrissend album van My Dying Bride waarop ze weer een beetje de experimentele kant op gaan. (Zie 34,788% Complete). Voor mij dus een zeer aangename verrassing. Op zich niet erg, want My Dying Bride was in mijn ogen toch wel aan wat vernieuwing toe. Van het artwork ben ik zelf ook niet kapot van. Het zou eerder passen bij een folk- of black-metal band. Hoewel de grunts vrijwel verdwenen zijn, zijn de songs er niet minder op. To Remain Tombless en Deeper Down zijn geweldige nummers in mijn ogen. Wellicht heeft het album voor velen wel een paar luisterbeurten nodig. Bij mij staat hij al vrij hoog in mijn jaarlijstje. Na 2 luisterbeurten geef ik hem een 4*

Grunts verdwenen? Dat klinkt als muziek in mijn oren Snel checken dus.

Is het album te vergelijken met het album "The Angel and the Dark River"?? Overigens een onovertroffen top-album!

Dat vroeg ik me dus ook af toen ik las van dat de grunts bijna verdwenen zijn. Zijn er uberhaupt nog meer MDB-albums zonder grunt? (m.u.v. Angel and the Dark River)

Like Gods of the Sun bevat ook geen grunt (For My Fallen Angel )

Nu ik dit album wat meer heb beluisterd moet ik zeggen dat ik hem steeds meer begin te waarderen. Er staan sterke nummers op zoals To Remain Tombless, Loves Intolerable Pain en Deeper Down. Wel mis ik nog steeds een bepaalde agressieve/depressieve/beklemmende sfeer bij dit album. Verhoog 'm naar 3,5*

"34,788%....complete" heeft ook geen grunts.

Heb m een aantal keer geluisterd, en moet zeggen dat ik de agressie/grunt wel een beetje mis. Ik hoor er weinig in terug van Angel, de muziek is wat steviger. Geluidskwaliteit is sowieso beter, waardoor de gitaren er vetter uitkomen. Ik hoor wel wat invloeden van Like Gods of the Sun en The Light at the End of the World.

Wat een klasse album van My Dying Bride. Het album sloeg direct in na EEN keer luisteren. Na The Angel and the dark River, het beste album.

goeie plaat

Net binnengehaald. Ik vind de cover nogal op die van het laatste album van Soulfly lijken... Totaal andere muziek welliswaar.

tsjah. Wat een gezeur over die cover. Gewoon de limited Edition (UK) pakken dan is ie een stuk mooier. Plus poster en postcards er nog bij ook.

Het album zelf is top. Vind het niet zo rampzalig weer es een keertje geen grunts in een MDB plaat. Het is namenlijk nog steeds erg sfeervol en soms ook nog gewoon best heavy. Ik mis ze dus niet.
4*

Kijk eens aan, de grunt verdwenen, dan zou ik dit album misschien maar eens moeten gaan beluisteren.

Ik hield van MDB en ik vond het leuk ze zien te evolueren van het oude death-doom geluid naar een nieuwer en innovatiever geluid met hun albums The Angel and the Dark River, Like Gods of the Sun en tenslotte 37,433...% complete.

Na dat laatste album, besloten ze ineens terug te keren naar de sound van hun begindagen. Ik heb dat altijd een spijtige zaak gevonden en ben sindsdien mijn interesse voor de band totaal verloren.

Ik ben benieuwd of ze nu de draad van groeien en experimenteren terug oppikken.

tsjah,tis nu eenmaal een doom/death band. Die grunt mag wat mij betreft weer terugkomen op de volgende plaat hoor. Maar hier bewijzen ze wel dat ze heeeeeel erg goed ook zonder kunnen.

Nu weer terug wel ja, maar op die 3 albums die ik noemde waren ze toch duidelijk in een andere richting aan het groeien. Dat was juist mijn punt, dat ik het spijtig vond dat ze die groei abrupt afbraken en terug naar het oude geluid teruggrepen.

Persoonlijk hou ik dan ook van bands die iedere plaat groeien. Zoals Anathema, een band die ook één van de medegrondleggers van de death/doom is maar zich plaat na plaat verder ontwikkeld heeft.

Ik zou het verschrikkelijk vinden als ze op hun nieuwe album ineens naar die oude sound zouden teruggrijpen (niet dat ik vrees dat dat zal gebeuren hoor).

Groeien oke, maar vind dat een band best wel ook de roots nog mag gebruiken. Je ziet dat met meer bands. Katatonia herken je ook niet meer in vergelijking met oude platen. Volgens mij maak je dan ookk eerder een scheiding. 1 groep voor je harde periode, 1 voor je zachtere en 1 die t allebij kunnen waarderen.
37,433...% complete herken je echt niet meer terug als een MDB plaat, behalve de nog steeds aanwezige donkere sfeer. Kan begrijpen dat mensen dit beter kunnen verteren dan hun zwaardere werk, maar aan de andere kant ullen er dan mensen teleurgesteld zijn.
Gelukkig is deze plaat een stuk meer herkenbaar. Met deze plaat is een compromis gesloten tussen de harde kant en hun zachtere kant. De riffs zijn nog steeds lekker zwaar aanwezig, maar de zang is clean.Dit lijkt me dus een album die beide partijen kunnen waarderen. Voor de rest weet je bij MDB toch nooit wat ze doen. Hun volgende kan bijvoorbeeld weer een heel stuk harder zijn. Lekker onvoorspelbaar.

Natuurlijk mogen ze naar hun roots terug gaan. Het is hun muziek dus ze doen wat ze willen. Maar mijn voorkeur gaat er niet meer naar uit.

Ik vind het een hele toffe plaat. Geen uber veranderingen, maar genoeg om vertrouwd te blijven. Ben benieuwd naar het nieuwe album, het zou gaan klinken naar het einde van the blood, the wine, the roses. Dat hardere stukje waar Aaron Stainthorpe er op los schreeuwt. Ik vond het wel leuk dat dit album geen grunts bevatte, nouja hier eentje en daar een poging tot. Maar voorderest clean. Maar goed het contrast tussen de zanglijnen van Aaron zijn altijd origineel. Zeker een band die nog lang mee zal gaan, nietwaar?

Ik hoop het zeker wel. Volgende keer weer grunts zal ik ook zeker niet errg vinden. Als het inderdaad zo hard wordt als het eindstukje dan staat ons nog een hele harde plaat te wachten.

How the great has fallen!!! Mijn metalperiode is begonnen met Turn Loose the Swans, daarvoor hebben ze goede platen/ep's gemaakt daarna nog t/m het procent album. Toen werd het kwalitatief wat minder en het geluid werd ook digitaler, maar de dreadful hours is goed te doen. Daarna gaat het bergafwaarts, Aaron in vage SM-pakkies op het podium en de rest van de band staat er bij te bangen alsof ze voor een Andrelon reclame aan het poseren staan. Erg jammer. Eens zo'n grote band met wereldplaten als Turn Loose the Swans en Like Gods of the Sun, en nu.... nu klinken ze als een my dying bride kloon. Deze plaat klinkt op momenten gewoon kinderachtig en hoewel Aaron met z'n stem links en rechts nog wat leuke dingetjes doet is het geheel vrij zwak simpel en ondoordacht. En mdb stond bekend om zijn goed gecomponeerde songs. Helaas.

Na dit album een paar draaibeurtjes gegeven te hebben, moet ik toch weer constateren, dat dit weer een knap album is geworden. Het geeft zijn schoonheid dan pas prijs. Het is eigenlijk een compleet gitaargedreven album geworden, met hier en daar wat vlagen synthesiser als sfeermaker. Maar het gitaristenduo speelt weer retestrak de langgerekte riffs, waaroverheen Aaron met cleane stem (en soms ook nog een paar growls) overheen zingt, in klagende melodielijnen. En ook de drumpartijen zijn soms onnavolgbaar, klasse. Er staat, voor mij althans, geen minder nummer op en de produktie is erg goed.

Uitstekende muziek voor chagerijnige stemmingen. Ken niet zoveel doom albums maar alodk is best genietbaar cijver volgt ooit nog wel eens

Hoewel dit een prima plaat is om zo nu en dan eens naar te luisteren, valt hij me toch wel een beetje tegen, vergeleken met z'n voorgangers Songs of Darkness en The Dreadful Hours. De nummers lijken allemaal wat op elkaar, zonder dat je het idee hebt naar verschillende nummers te hebben geluisterd ben je opeens alweer bij het laatste nummer aanbeland. Beetje jammer, ik had op een iets betere cd gerekend.

Wellicht niet zo donker als de vorige plaat, waarschijnlijk doordat Aaron hier grotendeels de grunt achterwege laat, maar man, wat staan hier toch weer geweldige nummers op.
Vooral het meeslepende L'Amour Detruit is een vermelding waard, mede dankzij de ijzersterke gitaarmelodieën en het hypnotiserende middenstuk.
Andere toppers zijn And I Walk with Them, waarop Aaron wanhopiger klinkt dan ooit en het wel heel onverwacht verrassende The Blood, the Wine, the Roses, dankzij het korte, maar snoeiharde einde.
ALODK is wederom een essentiëel MDB-album, en ik kan niet wachten op de volgende studio-schijf.

Een erg rustig album in feite, met een mooie tristesse gezongen. Het gitaarwerk past hier perfect bij deze klaagzang en de nummers zijn alle goed, met enkele uitschieters.

Hele mooie plaat ik heb er met plezier naar geluisterd, alhoewel in Opeth in alle opzichten toch sterker vind.