Periphery - Periphery III (2016)

Feitelijk het vijfde album van de band, maar goed. Ook nu weer een meeslepende mengeling van poppy emorock en loodzware moderne technische metal. Precies op de momenten dat één en ander te zoet of te voorspelbaar dreigt te worden schudt de band een bikkelharde riff of een vernuftige wending uit de mouw, waardoor de songs continu avontuurlijk en fris blijven. De overdaad aan stijlen die over elkaar heen buitelen zorgt op gegeven moment wel voor metaalmoeheid, maar het blijft knap.

Beetje zwalkend album met twee snoeiharde nummers in het begin. Staan mij niet aan. Daarna komen enkele goede nummers, maar door de zang van Spencer Sotelo is de vergelijking met een Boyband nooit ver weg. Wellicht groeit het nog wat meer in de toekomst..

Periphery komt hier met een album waar ik nou niet echt van sta te springen. Qua melodie zit de band perfect maar over de zang valt soms nog wel eens te twisten. Leuk om af en toe te beluisteren maar band brengt zowaar net iets te weinig dat, ik er persoonlijk, niet continu klaar voor zit.

Zoals altijd met Periphery vind ik een handjevol songs heel goed, een handjevol erg chaotisch, en het geheel te vermoeiend om te luisteren. Niet slecht, en je hoort de verschillen met vorige albums, maar vrij typerend wel.

Periphery is de boy-band van de metal voor mij. Super gelikt, strak en catchy, maar aan de andere kant weer snoeihard en technisch. Ze balanceren op het randje, maar tot nu toe voor mij aan de goeie kant van de lijn. Deze plaat is wel een stapje minder dan de dubbelaar die hiervoor zat.