Ozark Henry - The Soft Machine (2006)

Een nieuwe plaat van Ozark Henry is iets waar ik steeds weer enorm naar uitkijk. Singer-songwriter Piet Goddaer is naar mijn mening al enkele jaren veruit de beste artiest uit België en met "The sailor not the sea" heeft hij één van de beste albums tout court gemaakt.
Nu is er dus "The soft machine" en volgens Piet Goddaer klinkt deze plaat veel opgewekter, opener en steviger dan zijn voorganger. De eerste single "These days" is alvast een zeer goed en romantisch nummer dat alleen maar het beste doet verhopen voor de nieuwe plaat.
Voor wie "These days" al eens wil horen, moet gewoon surfen naar: http://www.myspace.com/ozarkhenry

Héé... een nieuwe Ozark Henry, dat is nog eens goed nieuws voor op een middelmatige vrijdagmiddag! Ik sluit me helemaal aan bij m'n voorganger z'n verhaaltje, hulde aan Piet Goddaer (so far).
Wil er nog wel even aan toevoegen dat ik de hoes echt héél lelijk vind.

Interessante release. Kruipt er een slang uit zijn oog?

Ik geef je compleet gelijk !!! Dankzij The Sailor Not The Sea heb ik hem eigenlijk maar pas ontdekt

Ziehier wat interessant concertnieuws omtrent Ozark Henry:
Aanstaande donderdag 7 september presenteert Ozark Henry zijn nieuwe cd "The soft machine" in de Melkweg te Amsterdam.
Op maandag 11 september is er dan de officiële release met een optreden van Ozark Henry in de Ancienne Belgique te Brussel. Dit optreden is slechts voor een beperkt publiek genodigden, maar kan live gevolgd worden via www.abconcerts.be.
En op 3 februari 2007 staat Ozark Henry voor het eerst als hoofdact in Vorst Nationaal te Brussel.

Deze avond van 24u tot 01u komt Piet Goddaer naar Studio Brussel om te praten over zijn nieuwe release "The soft machine" en uiteraard zullen er al heel wat nummers gedraaid worden uit die nieuwe plaat. En vanaf morgen ligt de plaat dan eindelijk in de winkels.

Grappig dat je dat zegt want dat dacht ik eerst ook, nu pas zie ik dat het een stuk haar van zijn kapsel is! Ben inderdaad ook zeer benieuwd naar deze cd!

Moet er nog wat beter naar gaan luisteren, maar mijn eerste reactie is dat het vooral heel erg als zijn vorige album klinkt.

Mijn eerste reactie is ook dat het erg doet denken aan the sailor not the sea. En aangezien ik dat een prachtig album vond is daar niks mis mee. Maar je hoopt toch op iets nieuws, en dat heb ik nog niet ontdekt. 3,5* om te openen.

Een mooi verstild album, prachtig geproduceerd: doet me denken aan de eerste solo-cd van Robbie Robertson.
Ook ik hoor geen schokkende veranderingen, ik hoop wel dat zijn volgende cd iets rauwer gaat klinken.
Nog een tip: als je deze cd bij Velvet koopt, kan je voor 2,50 euro een kaartje krijgen voor een concert van hem in Delft.

Ik vind het allemaal wat te vriendelijk en te bekend. Had graag wat meer originaliteit gehoord.

Voorlopig 3*

kan er mij iemand de beste liedjes zeggen van deze cd? de hoogtepunten ?

heb hem gekocht met bonus cd en ik vind dat daarop betere nummers staan dan op de gewone cd, is niet slecht maar minder gedurfd, meer op safe gespeeld, leuke cd maar niet zo origineel als de vorige (of als de bonus cd)

Ik heb deze cd nu 2 weken in mijn cd-speler steken, hoog tijd voor een recensie:

"These days tell me to go it alone" is de openingszin van ‘The soft machine’. Meteen een perfecte typering van het brein achter Ozark Henry: Piet Goddaer. De man doet zowat alles zelf: hij schrijft de muziek en de teksten en verzorgt ook nog eens de productie. Volgens critici wijst dit erop dat Goddaer denkt alles beter zelf te kunnen, maar Goddaer zelf weet beter: het gaat om zijn plaat, zijn muzikale fantasieën. Ik vind het alvast een bewijs van grote klasse, zeker als het een sterke plaat oplevert zoals ‘The soft machine’.

Toegegeven, spectaculaire veranderingen t.o.v. ‘The sailor not the sea’ zijn er niet. Goddaer heeft het geluid dat hij op zijn voorganger heeft bereikt verder uitgediept, geperfectioneerd. Dat geeft Goddaer ook zelf toe in alle interviews. Met ‘The sailor not the sea’ was hij het dichtst ooit bij zijn muzikale fantasie gekomen. Alleen vond hij dat sommige nummers nog wat stroef, wat onnatuurlijk klonken. Dat euvel wou hij wegwerken op ‘The soft machine’.
En dat levert dan een heel zuivere popplaat op die volstaat met perfect afgewerkte juweeltjes.

Waarover die juweeltjes zoal gaan? Vooral over de liefde, de drijfveer van ons bestaan. Zo gaat ‘Christine’ over een vroegere vakantieliefde (“we were young, conspicuously young … I absorb your colour life”), vertelt ‘Splinter’ hoe een gebrek aan liefde je kapot kan maken (“I was not to trace you … if only you were still alive”) en handelt ‘Cincinnati’ over een oude pokerrelatie die zich weer lijkt te herhalen (“we should’ve told each other … we’re older now, but I don’t think we’ve changed”).

Goddaer kijkt ook opvallend vaak achterom op ‘The soft machine’. Een voorbeeld hiervan is het prachtige ‘Weekenders’ over de oude raves in Engeland en hun boodschap van “live life at full speed”. “Het voelde toen aan alsof het zo altijd zou zijn, maar kijk wat er nu nog van overblijft…”, zegt Goddaer zelf. (“I thought we had control and got it straight … I still hear you call – but it’s me I end up facing”). Ook ‘Jailbird’ (wat een prachtige titelsong!) kijkt achterom en vergelijkt met het heden om vervolgens vast te stellen dat vrijheid altijd een utopie zal blijven (“I’m stigmatized, I want closure, I want faith and a start once again”). Nog meer bitterheid in ‘Play politics’ over mensen die pretenderen zus of zo te zijn, maar schijn bedriegt… (“O man it’s appalling your calling’s a lie”). Gelukkig weet Goddaer ons in ‘Morpheus’ te vertellen hoe te vluchten uit die vreselijke wereld: gewoon wegdromen en als het eventjes kan nog het liefst in de richting die we zelf willen (of wat dacht u van deze goddelijke strofe: “the sleep of the just is not opholding, whatever design for live we led, I’m always you as you are with me, at every hour in any bed”). Wegdromen kan ook in ‘Le temps qui reste’, een wonderschoon nummer over het begin van de laatste reis: alles ligt nog open, maar niet voor lang meer… (“all is starting here and all is making plans and all is making out unafraid, much to my surprise sky ain’t coming down, with every dream you mount we are safe”).

Piet Goddaer heeft ook de soundtrack gemaakt voor de film ‘Crusade in jeans’ die binnenkort uitkomt en het titelnummer daarvan ‘We were never alone’ staat in een andere versie ook op ‘The soft machine’. Vreemd op het eerste gezicht, maar het nummer past wonderwel in de melancholische, maar hoopvolle sfeer van het album (“we have patience, loads … not a word from home … we move flared by all we heard and saw …. we were never alone”). Want daar blijft Piet Goddaer toch een meester in: het creëren van een aparte sfeer, een hele plaat lang. Terwijl ‘The sailor not the sea’ eerder donker van aard is, ademt ‘The soft machine’ meer kleur, meer licht uit. Goddaer beschikt natuurlijk over fantastische muzikanten om zijn muzikale fantasieën tot uitvoer te brengen. Zo horen we op bijna elk nummer, en nog het duidelijkst op het instrumentaaltje ‘Echo as a metaphor’ de piano, de sferische synthesizer, de genuanceerd echoënde gitaarpartijen, de ingenieus verzonnen baspartijen en vooral die prachtige cello van Audrey Riley. Voor wie dit prachtige instrument nog meer tot zijn recht wil horen komen, moet zeker de ‘limited edition’ kopen. Daarbij vind je nog een 2de cd met 5 instrumentale meesterwerkjes, allemaal geschreven in functie van de cello van Audrey Riley. In het booklet verklapt Piet Goddaer dat deze nummers misschien wel het begin zijn van een nieuwe uitdaging voor de toekomst. Dat belooft alvast!

Critici klagen erover dat Piet Goddaer originaliteit ontbeert en dat hij een toegankelijke plaat gemaakt heeft met de bedoeling zoveel mogelijk te verkopen. Twee keer grondig fout, denk ik dan. Ten eerste is de muziek die Goddaer met Ozark Henry voortbrengt zéér origineel. Ga maar eens na hoe moeilijk het blijft om Ozark Henry te vergelijken met anderen. Dat levert dan namen op die gaan van Bob Marley over Sting tot Coldplay. Toch behoorlijk uiteenlopend? "Een flauwe Coldplaykloon" las ik ergens over Ozark Henry: waar heeft die mens het over? Enkel ‘At sea’ (uit ‘The sailor not the sea’) en ‘These days’ doen vaagweg denken aan Coldplay, maar wat nummers als ‘Splinter’ of ‘Jailbird’ te maken met Coldplay blijft mij een raadsel. Ten tweede is Goddaer iemand die zich echt niets aantrekt van verkoopscijfers, laat staan dat hij bewust een plaat zou maken enkel en alleen om veel winst te maken. Goddaer maakt muziek voor zichzelf, als een soort uitlaatklep, net zoals andere mensen gaan sporten of een boek lezen. Het klopt dat deze plaat toegankelijker klinkt dan zijn vorig materiaal, maar dat wil nog niet zeggen dat ze ook toegankelijker is! De sfeer die Ozark Henry op ‘The soft machine’ creëert is, zoals reeds eerder gezegd, kleurrijk en licht. Maar voor wie de moeite doet om écht te luisteren naar deze plaat, wachtten er nog elke dag verrassingen…

Zeer knappe en vooral juiste recensie, alweer een wonderschone plaat van Piet.

Die Ozark Henry...of Piet ,..of hoe je m noemen wilt. Die doet t m maar weer. Wat een prachtige warme, sfeervolle , licht melancholieke top herfstplaat heeft die knaap met Soft Machine afgeleverd. En, niet onbelangrijk, echtgenote proof.

Ik heb wat kritieken gelezen als zou dit een herhalingsoefening zijn. Das dan het zelfde als zeuren tegen je zoontje als ie alweer een tien voor rekenen heeft gehaald.Ongelooflijk geneuzel van politiek correcte critici die alsmaar op zoek zijn naar het volgende nieuwe geluidje en er passant niet meer in slagen om fenomenale kwaliteitspop te herkennen. Want als de muziek op The Soft Machine iets is...dan is t dat. En dat trucje herhaalt Piet inderdaad voor de vijfde keer. In plaats van te zeuren moet er dus simpelweg vastgesteld worden dat Piet uit Belgie een absolute artistieke wereldprestatie op zijn naam heeft staan. Haast uniek. Of weet er iemand nog een act die 5 platen op rij weet te overtuigen?

Piet is mijn held. En Piet heeft zojuist een van de mooiste albums van 2006 afgeleverd.

Ik heb wat nummers gehoord, maar nee. Dit is het niet. Dit is inderdaad een herhalingsoefening. Een mix tussen Birthmarks en The sailor not the sea. Niks nieuws, liedjes zonder spirit. Genoemde platen en eerder werk vind ik overigens wel top.

Cd nu toch een halfje verlaagt naar 4.5*
'The soft machine' is en blijft een prachtige plaat, maar ze haalt net niet het (duizelingwekkende) niveau van 'The sailor not the sea'.
Ik luister ook steeds meer de 2de cd van deze plaat. In het begin moest ik er wat aan wennen, maar nu bevalt het me zeer goed.
Wat is die Piet Goddaer toch een fantastisch artiest!

Ooit was Piet beter, maar misschien is dit een groeier.
Voorlopig 4*

Rare bonustracks overgens...

Mooie plaat ook al heb ik hem nog maar 2 keer geluisterd voordat ik naar een uitverkocht concert van hem ging.

Ondanks de waardering op dit forum voor The sailor, not the sea, ligt het aantal stemmers hier nog vrij laag. Toegankelijker dan de voorganger, ja dat wel;
maar iedereen die een rustgevend album, vol sterke songs, in huis wil halen doet zeker en vast geen miskoop aan The Soft Machine.

Weeral een prachtige plaat van Ozark Henry, iets minder goed als Sailor/Sea, maar toch weer veel moois gehoord : Vooral het begin van de plaat vind ik sterk met de nummers These days / Christine / Splinter / Weekenders.
Piet Goddaer bewijst weer dat hij garant staat voor uitermate mooie muziek.

wat een vervelende cd van ozark , zijn vorige waren allemaal beter , maar dit is toch wel echt zeuren tot aan het gaatje ,

passé over en out

Onzin, als je vorige albums kon waarderen moet het bij deze ook lukken, je kan hoogstens zeggen dat het een beetje een herhalingsoefening is. Dat je de muziek van Ozark Henry totaal niet mooi vindt kan ik begrijpen, dat is ieder's smaak, maar de vorige albums goed vinden en deze waardeloos, dat slaat nergens op, dan heb je hem niet goed geluisterd.

Ben ik het dus helemaal niet mee eens, waar de andere gedurfd en avontuurlijk waren, is deze zwaar onder de maat, er word niet alleen in herhaling getreden(het lijkt wel een trucje op deze manier) maar hij gaat ook nog de commerciële kant ala coldplay op, terwijl ik hem juist zo sterk vond vanwege zijn eigen sound, deze liedjes maken een ongeinspireerde indruk op me, alsof hij zich er makkelijk van af heeft willen maken, misschien dat er wel veel fans bij komen omdat de cd zo toegankelijk is, maar bij het volgende album hoop ik weer de oude Piet te horen anders verliest hij de fans van zijn vorige albums.

Zaterdag 3 ferbruari 2007: 10 jaar Ozark Henry in Vorst.

Dat Ozark Henry groot is in eigen land moge duidelijk zijn: z’n laatste 3 albums haalden reeds de kaap van 50.000 verkochte stuks en bovendien lieten Piet en z’n kompanen vorige week zaterdag Vorst Nationaal vollopen voor Ozark Henry en Ozark Henry alleen.
Piet had er duidelijk zin in: op de stomende intro van ‘Echo as metaphor’ uit het laatste album ‘The soft machine’ kwam hij dansend het podium op. Met grote hit ‘Sweet instigator’ uit doorbraak-cd ‘Birthmarks’ zorgde Piet meteen voor een eerste extase bij het publiek. Opvolger ‘Christine’ kon mij echter veel meer bekoren en met ‘Vespertine’ werd ook Piets beste cd ‘The sailor not the sea’ aangesneden. Het grootste minpunt van de avond was dat Piet zijn andere 2 studioalbums ‘I’m seeking something that has already found me’ en ‘This last warm solitude’ vergat. Doelbewust omdat de nieuwe fans die andere kant van Piet minder kennen/appreciëren? Nummers als ‘Rosamund is dead’, ‘A mes oiseaux’, ‘Inhaling’ en ‘Ocean’ hadden nochtans betere alternatieven geweest voor sommige nummers uit ‘The soft machine’. Op 2 nummers na speelde Piet immers alles uit z’n laatste plaat en live bleek dat sommige nummers daaruit gewoon niet sterk genoeg zijn om overeind te blijven, zeker in het energieke optreden dat Piet er trachtte van te maken. Hoogtepunten waren er dan ook telkens Piet zijn elegante popsongs uit hun strak jasje pakte en ze omtoverde tot lang opgebouwde, flitsende nummers – ‘These days’, ‘Genoa blue’, ‘At sea’, ‘La donna è mobile’, ‘Word up’ – die het optreden terecht het etiket ‘dansbaar’ meegaven. 8/10.

Dan was ik toch niet het enige MM-lid dat daar aanwezig was. Ik vond het een erg sterk concert, alleen zal onze Piet nooit van de spraakzaamste worden denk ik.

ik kom, na een heel aantal luisterbeurten verder, toch volledig terug op mijn eerder gegeven commentaar: Dit is weer een schitterend album met sublieme composities. Conclusie: alle solo cd's van Ozark Henry kun je zonder meer kopen.

ik denk dat je dit album eerst de tijd moet geven om hem een echte quotering te kunnen geven.
en ik kijk ernaar uit om hem eindelijk eens live te zien voor de eerste keer: afspraak 16/08/2007: main stage Pukkelpop!

Ik vind dit nèt terug wat herstel na het voor mij wat matige The Sailor not The Sea, dit is wel héél dromerig, zo hoor ik Piet het liefst.

4 sterren
****