I Have a Tribe - Beneath a Yellow Moon (2016)
mijn stem
11 stemmen
0
geplaatst: 12 juni 2016, 00:16 uur
I Have a Tribe is de uit Dublin afkomstige Patrick O’Laoghaire. Na twee EP's is het nu tijd voor een debuutalbum, en wat voor eentje!
Eerlijke pop/folk die in hun intieme setting met groot gemak het muzikale hart weten te raken.
Het hele album ademt een akoestisch geluid waar piano een grote rol speelt en waar de zang van O’Laoghaire ook wel opvalt. Het is geen virtuoos zanger, maar zijn geluid weet wel snel te raken.
Al op opener Passage is dit terug te horen. Gitaar, piano, warme zang.....het is allemaal niet nieuw maar de man weet wel hoe hij zijn muziek een fraai randje kan meegeven waardoor je al heel snel geboeid gaat zitten luisteren.
Zelf zegt hij dat zijn album deels is geïnspireerd door zijn tweejarige nichtje en hoe die aan de piano zit. Spontaniteit is het toverwoord.
Buiten spontaniteit is dit gewoon bloedmooi. Neem een nummer als After We Meet. Veel is er niet nodig om al je aandacht te grijpen. Aandacht zoals Antony het bijvoorbeeld ook kan (niet dat hij daar ook maar enigszins op lijkt, in dat geval denk ik eerder aan Damien Rice). Battle Hardened Pacifist is ook zo'n nummer. Schitterend!
Hij toerde eerder met Anna Calvi, Sophie Hunger en Villagers. Zeker die laatste is wel te vinden in hetzelfde vijvertje als I Have a Tribe.
Beneath a Yellow Moon is ontroerend, krachtig, elegant en puur.
Eerlijke pop/folk die in hun intieme setting met groot gemak het muzikale hart weten te raken.
Het hele album ademt een akoestisch geluid waar piano een grote rol speelt en waar de zang van O’Laoghaire ook wel opvalt. Het is geen virtuoos zanger, maar zijn geluid weet wel snel te raken.
Al op opener Passage is dit terug te horen. Gitaar, piano, warme zang.....het is allemaal niet nieuw maar de man weet wel hoe hij zijn muziek een fraai randje kan meegeven waardoor je al heel snel geboeid gaat zitten luisteren.
Zelf zegt hij dat zijn album deels is geïnspireerd door zijn tweejarige nichtje en hoe die aan de piano zit. Spontaniteit is het toverwoord.
Buiten spontaniteit is dit gewoon bloedmooi. Neem een nummer als After We Meet. Veel is er niet nodig om al je aandacht te grijpen. Aandacht zoals Antony het bijvoorbeeld ook kan (niet dat hij daar ook maar enigszins op lijkt, in dat geval denk ik eerder aan Damien Rice). Battle Hardened Pacifist is ook zo'n nummer. Schitterend!
Hij toerde eerder met Anna Calvi, Sophie Hunger en Villagers. Zeker die laatste is wel te vinden in hetzelfde vijvertje als I Have a Tribe.
Beneath a Yellow Moon is ontroerend, krachtig, elegant en puur.
* denotes required fields.
* denotes required fields.