The Hunna - 100 (2016)

Eindelijk het debuut!
Een album om in de gaten te houden.
Eigenlijk kun je het blind bestellen, gebaseerd op de al verschenen tracks Bonfire, You & Me en We could be.

Frisse jeugdige indie, in een lekker tempo.

Nou indie, indie...eerder pop-rock met een alternatief randje.

Los van de semantische kant, het klinkt best aangenaam, moet ik zeggen. Beetje Nothing But Thieves, hier en daar een Editors gitaartje. My Vitriol doet het me ook aan denken. Niet bijzonder, maar prima als dit op de radio langskomt. Wat wel bijzonder is, alle 16 nummers klinken prima. Als het 'je ding' is uiteraard.

Ik ben natuurlijk een oude man en zou niet meer aan een debuut van The Hunna moeten beginnen.

Het jeugdig enthousiasme, de indie-herrie gecombineerd met hunkerende testosteron teksten, de zoektocht naar de ware liefde. Het zou, min of meer vanzelfsprekend, thuis moeten horen bij een meer jongere, meer opstandige generatie die de boxen wijd zouden opendraaien om hun ouders of de buren eens behoorlijk te stangen.

De DMA's, High Tyde, Highly Suspect, Pretty Vicious, allemaal super jonge bands die (met hun debuut) in dezelfde indie-vijver vissen als The Hunna maar die, als ik af ga op musicmeter, nagenoeg worden overgeslagen door een jonger publiek. Rara hoe kan dat. In het moederland Engeland wordt het beter opgepikt en reikte dit album uiteindelijk nog tot de 13e plek in de albumlijst.

De muziek stemt ook nog eens vrolijk, het heeft een opstuwende energie waardoor je er eigenlijk niet stil van kan blijven zitten. Zanger Ryan Potter heeft in de verte nog wat van de oude schmerz van Bono toen hij nog jong was.

Misschien ontbeert het een eigen karakter en wat originaliteit. Dat je er van, als punt van kritiek, kunt zeggen dat er toch veel van dergelijke bands in een dozijn kunnen. Waar, maar als het gebodene goed is, hoeft dat verder natuurlijk niet al te bezwaarlijk te zijn.