The Rifles - Big Life (2016)

Een dubbelalbum nog wel van The Rifles. Ik weet het de laatste jaren niet meer zo met deze band. Een fantastisch debuut (een van de beste rockplaten van de jaren '00 wat mij betreft), een degelijke opvolger, een saaie derde plaat waarin ze een andere richting probeerden, een vierde plaat waarop ze 'back to basics' gingen, maar waar de urgentie ontbrak van de begintijd, en nu als nummer 5 deze dubbelaar 'Big Life'.

Het schijnt dat het een dubbelalbum is geworden omdat ze niet konden kiezen welke 10 of 11 nummers er op de plaat moesten komen. Naar mijn idee is de enige rechtvaardiging voor een dubbelalbum dat het niveau van het songmateriaal gewoon heel hoog is.

Ik hoop in ieder geval op een wat ongepolijstere, meer urgente en enigszins vernieuwde sound. Afgaande op de eerste single "Numero Uno" is dat nog maar de vraag. Het klinkt best lekker en old school, maar op basis hiervan denk ik nog niet dat een dubbelalbum gerechtvaardigd is. Maar we zullen zien.

"Numero Uno"
The Rifles - Numero Uno (Audio) - YouTube

Ik heb de eerste vier albums gekocht voornamelijk omdat ik het debuut helemaal grijs heb gedraaid, destijds één van mijn favoriete albums. De opvolger was al wat minder maar er stonden nog wel een paar leuke nummers (the General bijv) op. Helaas werd de dalende lijn voortgezet en ik heb zelfs het vierde album nog gekocht omdat de recensies toch weer wat positiever waren maar ik kon er uiteindelijk helemaal niks mee.
Deze ga ik links laten liggen tenzij hier straks een gemiddelde van boven de 3,7 vermeld staat.

"Turtle Dove" (video)
The Rifles - Turtle Dove - YouTube

"Wall Around Your Heart"
Wall Around Your Heart (Official Audio) - YouTube

4e plaat vond ik erg goed

Interessante release dit. Precies wat thetinderstick zegt. Het debuut sloeg in als een bom, daarna is het wat minder geworden. Overigens bij meer bandjes uit de zero's gebeurd (Block Party, The Kooks, Bombay Bicycle club, The Subways, Local Natives dreigen voor mij ook in die categorie te gaan vallen),

Ben benieuwd of ze me hier weer weten te pakken zoals dat met de eerste plaat het geval was.

EDIT: Numero Uno heeft het iig met 1x luisteren voor elkaar, wat een heerlijk nummer!
EDIT 2: Big Big Life Nog een hoogtepuntje tot nu toe van deze dubbelaar.

Een aantal keer beluisterd inmiddels, en positief verrast! Beter dan ik verwacht had op basis van de laatste twee platen. Nee, het is geen No Love Lost, maar ze kunnen dus nog steeds goeie liedjes schrijven.

Vernieuwend is het zeker niet (hooguit enkele momenten, zoals de fraaie strijkers op "Caught in the Summer Rain" en "Big Life", of het als een verre neef van Real Estate klinkende dromerige "Motorway"), en daarom ben ik ook bang dat deze plaat, ondanks dat het een prima album is, in de vergetelheid zal raken. De sound van The Rifles is momenteel niet meer hip, dus veel nieuwe fans gaan ze hier niet mee winnen. Maar degenen die The Rifles een warm hart toedragen (ook degenen die The Rifles misschien al hadden afgeschreven) kunnen zeker met Big Life uit de voeten.

CD 1 bevat geen filler. Stuk voor stuk goeie liedjes en bijna allemaal ook beter dan wat er op Freedom Run en None the Wiser is te vinden. De stijl lijkt een beetje op No Love Lost, al is het wat minder rauw dan op dat debuut. Tekstueel gaat het vaak over de tijd die alsmaar voortschrijdt en het verlangen naar die goeie oude tijd. Het begint met "Groundhog Day", meteen hun beste nummer in jaren. "Radio Nowhere", "Caught in the Summer Rain", "Wall Around Your Heart" en "Victoria" zijn ook gewoon hele fijne nummers. "Jonny Was a Friend of Mine" is een aandoenlijk nummer over een jong overleden vriend. Opvallend is dat de singles "Turtle Dove" en "Nummero Uno" juist twee van de wat mindere nummers blijken van CD 1.

Dan CD 2.. zouden ze dit niveau 18 nummers lang weten vast te houden? Nou, niet helemaal. Het begint erg goed met de genoemde hoogtepuntjes "Big Life" en vooral "Motorway", maar daarna komen er toch wat teveel niemendalletjes voorbij. "Never Been That Close" is dan nog wel sterk. Big Life eindigt met een mooie akoestische versie van "Victoria", trouwens samen met "Groundhog Day" en "Radio Nowhere" wat mij betreft de beste single kandidaten.

Met 9 nummers in 30 minuten en 9 nummers in 29 minuten is het toch onbegrijpelijk dat de band niet heeft gekozen voor een enkele CD van pakweg 13 nummers. Daarop wat mij betreft de nummers van CD 1 en de hoogtepunten van CD 2. Als het nou een conceptplaat was.. maar daarvan is geen sprake.

Als ik kant A en kant B apart zou beoordelen zouden er twee verschillende ratings uit komen. Maargoed, uiteindelijk zijn er toch 13 uitstekende tracks en verdient 'Big Life' het om gehoord te worden. Het is geen No Love Lost maar hun beste sinds The Great Escape is het zeker. Daarom 4*

Niet zo goed als het vorige album. Het wordt wel per luisterbeurt beter waar op de 2e cd wel de beste liedjes staan. Het is allemaal wat minder inspirerend en wat minder spannend dan ik gehoopt had. De gitaren mogen wel wat harder. Slecht is het niet maar The Rifles kunnen wel beter.

Tja... de liedjes zijn nog altijd goed maar het tempo ligt wel weer wat lager. En dat maakt de muziek wel wat saaier, minder urgent. Daarnaast begint na 5 albums ook wel op te vallen dat the rifles bepaalde beperkingen hebben in hun stijl. Veel zaken klinken overbekend, hebben we al eerder gehoord. Dat is natuurlijk niets vreemds, slechts weinig bands is het gegeven om album na album te verrassen of kwalitatief bovengemiddeld te blijven. The Rifles gaan daar niet bij horen. Desondanks is het plezierige muziek maar ik vermoed dat ik op termijn nooit naar deze plaat terug zal grijpen, iets dat ik bij de eerste twee platen nog altijd wel doe.