The Rifles - Big Life (2016)
mijn stem
15 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Cooking Vinyl
-
Groundhog Day (3:47)
-
Radio Nowhere (3:07)
-
Turtle Dove (3:31)
-
Numero Uno (2:36)
-
Caught in the Summer Rain (3:19)
-
Wall Around Your Heart (3:44)
-
Victoria (3:24)
-
Jonny Was a Friend of Mine (3:57)
-
Young for a Day (2:47)
-
Big Big Life (3:29)
-
Motorway (3:20)
-
Independent (3:28)
-
Misunderstood (3:35)
-
Go Do What You Like (2:11)
-
Time in Hand (3:02)
-
Never Been That Close (3:22)
-
Heavy Weather (3:13)
-
Victoria (3:58)
0
geplaatst: 2 september 2016, 22:57 uur
Een aantal keer beluisterd inmiddels, en positief verrast! Beter dan ik verwacht had op basis van de laatste twee platen. Nee, het is geen No Love Lost, maar ze kunnen dus nog steeds goeie liedjes schrijven.
Vernieuwend is het zeker niet (hooguit enkele momenten, zoals de fraaie strijkers op "Caught in the Summer Rain" en "Big Life", of het als een verre neef van Real Estate klinkende dromerige "Motorway"), en daarom ben ik ook bang dat deze plaat, ondanks dat het een prima album is, in de vergetelheid zal raken. De sound van The Rifles is momenteel niet meer hip, dus veel nieuwe fans gaan ze hier niet mee winnen. Maar degenen die The Rifles een warm hart toedragen (ook degenen die The Rifles misschien al hadden afgeschreven) kunnen zeker met Big Life uit de voeten.
CD 1 bevat geen filler. Stuk voor stuk goeie liedjes en bijna allemaal ook beter dan wat er op Freedom Run en None the Wiser is te vinden. De stijl lijkt een beetje op No Love Lost, al is het wat minder rauw dan op dat debuut. Tekstueel gaat het vaak over de tijd die alsmaar voortschrijdt en het verlangen naar die goeie oude tijd. Het begint met "Groundhog Day", meteen hun beste nummer in jaren. "Radio Nowhere", "Caught in the Summer Rain", "Wall Around Your Heart" en "Victoria" zijn ook gewoon hele fijne nummers. "Jonny Was a Friend of Mine" is een aandoenlijk nummer over een jong overleden vriend. Opvallend is dat de singles "Turtle Dove" en "Nummero Uno" juist twee van de wat mindere nummers blijken van CD 1.
Dan CD 2.. zouden ze dit niveau 18 nummers lang weten vast te houden? Nou, niet helemaal. Het begint erg goed met de genoemde hoogtepuntjes "Big Life" en vooral "Motorway", maar daarna komen er toch wat teveel niemendalletjes voorbij. "Never Been That Close" is dan nog wel sterk. Big Life eindigt met een mooie akoestische versie van "Victoria", trouwens samen met "Groundhog Day" en "Radio Nowhere" wat mij betreft de beste single kandidaten.
Met 9 nummers in 30 minuten en 9 nummers in 29 minuten is het toch onbegrijpelijk dat de band niet heeft gekozen voor een enkele CD van pakweg 13 nummers. Daarop wat mij betreft de nummers van CD 1 en de hoogtepunten van CD 2. Als het nou een conceptplaat was.. maar daarvan is geen sprake.
Als ik kant A en kant B apart zou beoordelen zouden er twee verschillende ratings uit komen. Maargoed, uiteindelijk zijn er toch 13 uitstekende tracks en verdient 'Big Life' het om gehoord te worden. Het is geen No Love Lost maar hun beste sinds The Great Escape is het zeker. Daarom 4*
Vernieuwend is het zeker niet (hooguit enkele momenten, zoals de fraaie strijkers op "Caught in the Summer Rain" en "Big Life", of het als een verre neef van Real Estate klinkende dromerige "Motorway"), en daarom ben ik ook bang dat deze plaat, ondanks dat het een prima album is, in de vergetelheid zal raken. De sound van The Rifles is momenteel niet meer hip, dus veel nieuwe fans gaan ze hier niet mee winnen. Maar degenen die The Rifles een warm hart toedragen (ook degenen die The Rifles misschien al hadden afgeschreven) kunnen zeker met Big Life uit de voeten.
CD 1 bevat geen filler. Stuk voor stuk goeie liedjes en bijna allemaal ook beter dan wat er op Freedom Run en None the Wiser is te vinden. De stijl lijkt een beetje op No Love Lost, al is het wat minder rauw dan op dat debuut. Tekstueel gaat het vaak over de tijd die alsmaar voortschrijdt en het verlangen naar die goeie oude tijd. Het begint met "Groundhog Day", meteen hun beste nummer in jaren. "Radio Nowhere", "Caught in the Summer Rain", "Wall Around Your Heart" en "Victoria" zijn ook gewoon hele fijne nummers. "Jonny Was a Friend of Mine" is een aandoenlijk nummer over een jong overleden vriend. Opvallend is dat de singles "Turtle Dove" en "Nummero Uno" juist twee van de wat mindere nummers blijken van CD 1.
Dan CD 2.. zouden ze dit niveau 18 nummers lang weten vast te houden? Nou, niet helemaal. Het begint erg goed met de genoemde hoogtepuntjes "Big Life" en vooral "Motorway", maar daarna komen er toch wat teveel niemendalletjes voorbij. "Never Been That Close" is dan nog wel sterk. Big Life eindigt met een mooie akoestische versie van "Victoria", trouwens samen met "Groundhog Day" en "Radio Nowhere" wat mij betreft de beste single kandidaten.
Met 9 nummers in 30 minuten en 9 nummers in 29 minuten is het toch onbegrijpelijk dat de band niet heeft gekozen voor een enkele CD van pakweg 13 nummers. Daarop wat mij betreft de nummers van CD 1 en de hoogtepunten van CD 2. Als het nou een conceptplaat was.. maar daarvan is geen sprake.
Als ik kant A en kant B apart zou beoordelen zouden er twee verschillende ratings uit komen. Maargoed, uiteindelijk zijn er toch 13 uitstekende tracks en verdient 'Big Life' het om gehoord te worden. Het is geen No Love Lost maar hun beste sinds The Great Escape is het zeker. Daarom 4*
* denotes required fields.
* denotes required fields.