Meat Loaf - Braver Than We Are (2016)

Net de eerst single gehoord. Slap aftreksel van verschillende, eerdere Meat Loaf songs. Ik denk dat ik dit album maar oversla.

Meat Loaf komt wel weer naar Nederland voor "een exclusief eenmalig Benelux concert" in Ahoy op 1 maart 2017 ... in your face Luxemburg!!!

onder het moto: wie dan leeft die dan optreed.

Concert is trouwens gecanceled.

Ik vermoed dat hij toch even zijn gezondheid zal moeten opkrikken, kon waarschijnlijk geen verzekering voor zijn tour krijgen

Het heeft niets met de verzekering te maken. Er zit veel meer achter dit maal. Maar de afgelopen interview ronde oogde hij bijzonder slecht ter been en merkte je dat hij nog aan de zware medicijnen is. Maar een reden noemt hij niet om af te zeggen, dus dat ga ik ook niet doen

CD vandaag in de bus gekregen dus vanmiddag al aan

Ben wel benieuwd naar het nummer met Karla en Ellen.

Het klinkt allemaal wel aardig. Het "restjes" gevoel is erg hoog bij mij. 3 nummers redden de cd: Going all the way, Train of Love en het beste nummer van de plaat Loving You is a Dirty Job. Maar dat vind ik nog niet eens zo erg. Ik wist dat er in het Steinman archief niet zo veel ligt, dat hij mag gebruiken. Maar 1 woord: auto-tune. Op mijn pc speakers viel het niet eens zo op. Op mijn stereo is het pijnlijk. Vooral Souvenirs zitten stukken dat ik niet kan aanhoren. Maar sowieso is de productie niet fantastisch. Ik snap dat op laatste moment nog aanpassingen zijn gedaan omdat ze later (blijkbaar) achter kwamen dat er fouten in zaten. Maar op zachte stukken hoor ik de zangtrack knepperen. Alsof een muisje heeft geknabbeld aan de band, en toch maar hebben gebruikt. Ik ben benieuwd als dit hoort of echt een fout op de plaat is. Minste nummers zijn in mijn ogen: Only When I Feel (nu een intro voor More maar komt niet lekker uit de verf zonder Break it), Godz en Skull of Your Country.

Wat ik vooral mis op deze plaat is die ene single die een hit kon zijn. Bat van Bat, Anything van Bat II en zelfs Los Angeloser hoor ik iets van een hoogtepunt voor radio. Dit album mist het. Loving You is dit maar ik blijf het te veel de track van Bonnie vinden. Net zoals Coming Back van Bat III.

Meat zijn eigen woorden zijn dat dit zijn laatste album is. Misschien is dat ook maar beter. Er zit niets meer in het Steinman vat en al helemaal niet meer in het Meat Loaf vat. Het is leeg. Koppel ik het aan een cijfer dan is het een zeventje voor mij. En nu snel maar Bat II erin. Wat was dat een goede plaat

Meat Loaf is back! to give us Hell! before returning to where-ever the halfdead live. Een beetje humor om de pijn te verzachten. Het is niet zo slecht als je denkt dat het is, maar het had veel beter kunnen zijn als er nog wat over was van de stem van Meat Loaf. Eigenlijk als hij nog wat kracht had in zijn lijf want ik vermoed dat het daar aan scheelt. Geen nummer hiervan zou ik op mijn playlist van 2016 zetten. Verder lijkt het dat men Alice Cooper's Goes To Hell als inspiratie voor dit album hebben gebruikt.

Who Needs the Young = Queen meets Cabaret meets Alice Cooper - Meat Loaf klinkt niet zoals ik me hem kan herinneren. Maar luister bijna nooit naar hem dus dit is nieuw voor mij.

Going All the Way Is Just the Start (A Song in 6 Movements) - Doet me nog meer denken aan Alice Cooper's Goes To Hell. De stem nog steeds onherkenbaar als Meat Loaf, er zit een geforceerd soort vibrato op zijn stem die ik eerder met Opera zou associëren. Overigens is het onderscheid tussen Karla en Ellen ook moeilijk te maken en hebben hun stemmen ook wel te leiden van de tand des tijds. In de stukjes seems en dreams zit één van die tantes wel dicht tegen vals aan.

Speaking in Tongues is een ballad gedomineerd door piano en een akoestische gitaar die langzaam aanzwelt in bombast. Maar voorlopig het beste nummer, ook omdat de inbreng van Meat Loaf beperkt is, Michelle en achtrgrondkoort domineert, en het kort is.

Loving You's a Dirty Job (But Somebody's Gotta Do It) De geluidsprocessor bewerkingen op zijn stem zijn zeer duidelijk te horen. Hierdoor zou een nummer dat eigenlijk een single zou kunnen zijn daar niet geschikt voor. Met bombast als afleiding weet men nog een deel van het nummer te redden.

Souvenirs - lachen - het begin met saxofoons is net of je een ander album opgezet hebt, wat doen die saxen hier überhaupt? Vreemd nummer en ja er zitten de minste stukken in wat betreft de zang. Soms is het net of ik Alice Cooper ergens in het koor hoor Wel een behoorlijke 70s gevoel en naar het einde wordt het beter, alweer door die bombast.

Only When I Feel - De piano die Jim Steinman gebruikt op dit album vind ik niet de beste, en dat valt in dit nummer het meest op. In bepaalde delen klinkt de stem acceptabel. Is eigenlijk een soort intermezzo dan een nummer.

More is een cover van The Sisters of Mercy en is het meest elektronische nummer op het album. Het wordt nog net niet verkracht maar niemand zal deze prefereren boven het origineel.

Godz opent prima zwaar op de gitaar, en de zang, omlijst met koor klinkt ook aardig.

Skull of Your Country stem is nauwelijks het aanhoren waard, bovendien wordt een stuk geleend van de Bonnie Tyler hit Turn Around (bright Eyes), door dat wil ik dan nog net niet skippen.

Train of Love rockt! en heeft ook wat extra elektronica en 'strijd' om de eer te redden door het beste nummer te willen zijn. Is verder een niemendalletje.

Geen bonustracks op Deezer dus het leed is geleden. Na de 'Glory' van LaBritney het moeilijkste album om door te komen. Zelden geef ik minder dan 3,5* maar hier kan ik niet anders.

More is natuurlijk gekozen omdat Jim Steinman (vaste ML producer) medeschrijver en producent voor dat nummer was.

Deze cover klinkt volkomen belachelijk en goedkoop.

Ik snap de keuze op More ook niet. Medeschrijver is echt teveel eer voor wat Steinman heeft gedaan aan dat nummer. Het komt me allemaal te wanhopig over om maar Steinman materiaal te vinden zonder een beetje research te hebben gedaan...

Ik heb een uitvoering in Dld. gekocht met ook een duet met Stephen Stills.. for what it's worth.
Verschillende versies in omloop dus

Japanse versie aldus Wikipedia/Discogs, dit is eigenlijk de streaming versie / itunes versie

PS edit ingediend

Pffft, valt niet mee. Breng dan niets uit....

Alsjeblieft... stop er gewoon mee. Wat een pijnlijke bedoening.Interview

Hem zo zien doet echt pijn, terwijl je ziet dat hij dolgraag door wil gaan, de geest is er nog alleen het lichaam is gewoon verrot. Het klinkt alsof hij maar 1 long heeft die functioneert als ik dit hoor. Misschien dat hij ook al eens een TIA heeft gehad als je zijn bewegingen zo ziet.

Hij heeft een beschadigde zenuw in zijn rug zegt hij die groeien volgens mij niet meer terug.

Tja, deze composities verdienen betere vocalen. Een Meat Loaf in zijn betere dagen had hiermee een heel mooi werkje af kunnen leveren. Ook wel frustrerend voor Steinman lijkt me. Hij had de nummers nog beter zelf in kunnen zingen, al behoort hij als zanger ook zeker niet tot de top.

een draak van een plaat,dit is de zwanenzang van meat..de man heeft musicaal niets meer te vertellen zelfs met jim steinman stelt het niets meer voor, 'Loving you is a dirty job' een prachtug #er van weleer wordt door hem zelf verkracht en "I would do anything for you' van het zelfde laken een pak..nee een grote teleurstelling dees meat!!!

Wat?! Een nieuw Meat Loaf album? Dat ik dit niet eerder wist... En dan doe ik nog zo mijn best om de actualiteit te volgen... Verbaasd me overigens nog steeds aangezien ik meen dat hij in 2012 met pensioen zou gaan vanwege zijn gezondheid. Ach, het bloed kruipt waar het niet kan gaan, zullen we maar zeggen. Ik ben benieuwd; voor de collectie zal ik deze zeker moeten hebben.

De laatste plaat van Meat Loaf; nog éénmaal met Jim Steinman in zee. Volgens de bonus CD had Steinman een paar van zijn allereerste nummers in bewerkte vorm beschikbaar gesteld voor deze plaat, waardoor Meat de nummers zingt vanuit het perspectief van een 19-jarige. Wat dat ook moge betekenen. Hij klinkt in ieder geval als een man van rond de 70 jaren en wat ooit zo'n krachtige stem was is nu een uitgeputte schim. Het lijkt af en toe alsof hij geeneens toon kan houden en alsof articuleren al lastig genoeg is. Meat Loaf reageert op zijn Facebook pagina vrij fel op mensen die hier opmerkingen over maken, dus het zal hem ook hard raken, maar hij beweert dat het juist nieuwe grond verkennen is omdat zijn lage regionen op vorige albums nooit echt verkend werden. Als hij maar gelukkig is.

Echter na gewend te zijn aan de ouderdom in de stem is het helemaal geen slecht album. De arrangementen zijn minder bombastisch dan op voorgaande platen en Meat wordt terzijde gestaan door vele zangeressen met stemmen die nog wél krachtig klinken, waaronder oudgedienden Ellen Foley en Karla DeVito, die allebei in volle glorie schitteren op het lange prijsstuk van het album, 'Going All the Way Is Just the Start'. Op een manier is het juist heel mooi, omdat het een soort triest imago creëert: oude mensen die nog eenmaal terugkeren naar muziek uit de jaren 70, terugblikkend op een succesverhaal, een mooie carrière. De epische lading die vooral dat nummer heeft weerklinkt door het hele album. Meat Loaf klinkt anders, maar in elk nummer wordt dit opgevangen. 'Who Needs the Young' is iets nieuws voor Meat Loaf; een soort kermis-deuntje met Queen-neigingen. Een aparte introductie voor de rest van de plaat. Ik vreesde eigenlijk dat ze weer met die motorgeluiden kwamen aanzetten, maar gelukkig bleef dat achterwege.

Andere favorieten van mij zijn 'Loving You's a Dirty Job', welke vooral door de zang van Stacy Michelle naar een hoog niveau wordt getild met haar soulvolle stem. Meat gaat er niet meer tegenin, zoals vroeger, maar gaat erin mee en klinkt verslagen. Ik vind het mooi. 'Souvenirs', 'Godz', 'More', 'Train of Love'... er zit variatie in dit album en Meat Loaf laat ook zijn middenstem weer horen, hoewel ook dat een extra snik heeft gekregen. De veelbesproken Sisters of Mercy cover 'More' hoor ik graag, maar ik moet bekennen dat ik het origineel niet ken. 'Train of Love' rockt lekker en sluit de carrière van Meat Loaf af met een vrolijke noot. Een apart album, maar gelukkig wel een heel pak beter dan voorganger Hell in a Handbasket.

The Sisters of Mercy - More - YouTube

Tsja, toch te laat gestopt?
Veel nummers zijn gebruikt bij de schitterende Duitse musical Tanz der Vampire met alleen songs van Jim Steinman, mijn musicale genie. Hieruit blijkt dat het gros van de nummers al behoorlijk oud zijn.
Waarom deze cd? Ik heb veel goede herinneringen aan Meat Loaf maar zag het enorme verval al enkele jaren geleden in de HMH. Hier werd hij door zijn uitstekende band nog overeind gehouden.

Met Bat out of hell 2 en drie was dat ook al het geval. Daarvan zijn nummers gebruikt van zijn solo plaat uit Bad for good uit 1981. En van het project Pandora's box Original sin uit 1989. Aan deze plaat ga ik binnenkort weer eens een poging wagen. Vond de zang niet best klinken.

Zijn stem klinkt hier soms als iemand die doof is en toch wat wil zingen...Het is kenmerkend voor zijn carriere. Op Bat out of hell maakten we kennis met hem, met een ietwat hese stem die scheller werd tijdens zijn uithalen. Bij Deadringer klinkt zijn stem ineens heel anders. Op bat out of hell 2 horen we een Meat loaf die niet te vergelijken is met de eerste bat out of hell,maar het is stukken beter dan bij Deadringer. Deze stem heeft hij tot ongeveer Bat out of hell 3 vast kunnen houden, daarna is het rap bergafwaarts gegaan met dat stemgeluid, met dit resultaat als absolute dieptepunt.

Natuurlijk, ik weet het. De leeftijd speelt een grote rol. Maar tussen bat out of hell 1 en deadringer zit maar 4 jaar en daar zit al een enorme afwijking.

Ik kan me nog goed herinneren hoe groot de opwinding was toen bekend werd dat Steinman en MeatLoaf nog eenmaal de handen ineen zouden slaan. Ik kan me ook nog goed herinneren hoe groot de teleurstelling was toen dit album ook daadwerkelijk verscheen en na drie luisterbeurten abrupt onderin de cd-kast verdween. De magie van de eerdere Steinman/ MeatLoaf albums ontbrak en ook op de songkeuzes viel het een en ander aan te merken. Over de stem van de hoorbaar oude MeatLoaf viel ik nog niet eens zo. Ik vind oude doorleefde stemmen wel wat hebben, denk bijvoorbeeld aan Cohen en Aznavour op hun laatste albums.

Recent heb ik het album weer eens onder uit de cd-kast gepakt en deze zonder verwachting en zonder bevooroordeling weer eens opgezet. Zowaar, het kwartje viel en ik vind het best goed te pruimen. Ga het alsjeblieft niet vergelijken met de Bat Out of Hell platen maar zie het als een op zichzelf staand album. De productie is fris en ook de gastzangeressen (Met Devito en Foley als oudgedienden) zijn prima. De songs, ach ja, we kenden ze allemaal al. Steinman is een luie componist en heeft al heel wat van zijn songs door verschillende artiesten in verschillende versies laten uitvoeren. Heb ik geenszins moeite mee want MeatLoaf heeft de songs eigen gemaakt. Soms een beetje apart (Who Needs the Young), pompeus (Going All the Way Is Just the Start (A Song in 6 Movements)) en ontroerend (Only When I Feel ). Enkel More snap ik niet zo goed en is een vreemde eend in de bijt. Het album vormt een geheel en zonder de verwachtingen die een Steinman/ MeatLoaf album schept was dit album wellicht beter begrepen en hadden meer mensen dit album een kans gegeven. Nu lijkt het toch dat de carrière van MeatLoaf als een nachtkaars uitgaat en dat verdiend de man met zo'n groots repertoire wat mij betreft niet.

Deze grote man verdiend het niet om na dit album met pensioen te gaan en wie in de wereld dit album heeft durven uit te brengen is in mijn zin's kwaad.
Dit is gwoon qua zang erg slecht en ik als meat lover durf dat te zeggen.... Met tranen in mijn ogen.....
Jaren na dit album durf ik toe te geven dat ik een enorm slap album is en niemand die meat durfde ttoe te spreken van NEE JE KAN HET NIET MEER....

Kan niks leuk vinden in dit album... Een meat Loaf album is vooralsnog Meat die zingt en niet opvuld... That's it... (