Meat Loaf - Braver Than We Are (2016)

Het klinkt allemaal wel aardig. Het "restjes" gevoel is erg hoog bij mij. 3 nummers redden de cd: Going all the way, Train of Love en het beste nummer van de plaat Loving You is a Dirty Job. Maar dat vind ik nog niet eens zo erg. Ik wist dat er in het Steinman archief niet zo veel ligt, dat hij mag gebruiken. Maar 1 woord: auto-tune. Op mijn pc speakers viel het niet eens zo op. Op mijn stereo is het pijnlijk. Vooral Souvenirs zitten stukken dat ik niet kan aanhoren. Maar sowieso is de productie niet fantastisch. Ik snap dat op laatste moment nog aanpassingen zijn gedaan omdat ze later (blijkbaar) achter kwamen dat er fouten in zaten. Maar op zachte stukken hoor ik de zangtrack knepperen. Alsof een muisje heeft geknabbeld aan de band, en toch maar hebben gebruikt. Ik ben benieuwd als dit hoort of echt een fout op de plaat is. Minste nummers zijn in mijn ogen: Only When I Feel (nu een intro voor More maar komt niet lekker uit de verf zonder Break it), Godz en Skull of Your Country.

Wat ik vooral mis op deze plaat is die ene single die een hit kon zijn. Bat van Bat, Anything van Bat II en zelfs Los Angeloser hoor ik iets van een hoogtepunt voor radio. Dit album mist het. Loving You is dit maar ik blijf het te veel de track van Bonnie vinden. Net zoals Coming Back van Bat III.

Meat zijn eigen woorden zijn dat dit zijn laatste album is. Misschien is dat ook maar beter. Er zit niets meer in het Steinman vat en al helemaal niet meer in het Meat Loaf vat. Het is leeg. Koppel ik het aan een cijfer dan is het een zeventje voor mij. En nu snel maar Bat II erin. Wat was dat een goede plaat

Meat Loaf is back! to give us Hell! before returning to where-ever the halfdead live. Een beetje humor om de pijn te verzachten. Het is niet zo slecht als je denkt dat het is, maar het had veel beter kunnen zijn als er nog wat over was van de stem van Meat Loaf. Eigenlijk als hij nog wat kracht had in zijn lijf want ik vermoed dat het daar aan scheelt. Geen nummer hiervan zou ik op mijn playlist van 2016 zetten. Verder lijkt het dat men Alice Cooper's Goes To Hell als inspiratie voor dit album hebben gebruikt.

Who Needs the Young = Queen meets Cabaret meets Alice Cooper - Meat Loaf klinkt niet zoals ik me hem kan herinneren. Maar luister bijna nooit naar hem dus dit is nieuw voor mij.

Going All the Way Is Just the Start (A Song in 6 Movements) - Doet me nog meer denken aan Alice Cooper's Goes To Hell. De stem nog steeds onherkenbaar als Meat Loaf, er zit een geforceerd soort vibrato op zijn stem die ik eerder met Opera zou associëren. Overigens is het onderscheid tussen Karla en Ellen ook moeilijk te maken en hebben hun stemmen ook wel te leiden van de tand des tijds. In de stukjes seems en dreams zit één van die tantes wel dicht tegen vals aan.

Speaking in Tongues is een ballad gedomineerd door piano en een akoestische gitaar die langzaam aanzwelt in bombast. Maar voorlopig het beste nummer, ook omdat de inbreng van Meat Loaf beperkt is, Michelle en achtrgrondkoort domineert, en het kort is.

Loving You's a Dirty Job (But Somebody's Gotta Do It) De geluidsprocessor bewerkingen op zijn stem zijn zeer duidelijk te horen. Hierdoor zou een nummer dat eigenlijk een single zou kunnen zijn daar niet geschikt voor. Met bombast als afleiding weet men nog een deel van het nummer te redden.

Souvenirs - lachen - het begin met saxofoons is net of je een ander album opgezet hebt, wat doen die saxen hier überhaupt? Vreemd nummer en ja er zitten de minste stukken in wat betreft de zang. Soms is het net of ik Alice Cooper ergens in het koor hoor Wel een behoorlijke 70s gevoel en naar het einde wordt het beter, alweer door die bombast.

Only When I Feel - De piano die Jim Steinman gebruikt op dit album vind ik niet de beste, en dat valt in dit nummer het meest op. In bepaalde delen klinkt de stem acceptabel. Is eigenlijk een soort intermezzo dan een nummer.

More is een cover van The Sisters of Mercy en is het meest elektronische nummer op het album. Het wordt nog net niet verkracht maar niemand zal deze prefereren boven het origineel.

Godz opent prima zwaar op de gitaar, en de zang, omlijst met koor klinkt ook aardig.

Skull of Your Country stem is nauwelijks het aanhoren waard, bovendien wordt een stuk geleend van de Bonnie Tyler hit Turn Around (bright Eyes), door dat wil ik dan nog net niet skippen.

Train of Love rockt! en heeft ook wat extra elektronica en 'strijd' om de eer te redden door het beste nummer te willen zijn. Is verder een niemendalletje.

Geen bonustracks op Deezer dus het leed is geleden. Na de 'Glory' van LaBritney het moeilijkste album om door te komen. Zelden geef ik minder dan 3,5* maar hier kan ik niet anders.

De laatste plaat van Meat Loaf; nog éénmaal met Jim Steinman in zee. Volgens de bonus CD had Steinman een paar van zijn allereerste nummers in bewerkte vorm beschikbaar gesteld voor deze plaat, waardoor Meat de nummers zingt vanuit het perspectief van een 19-jarige. Wat dat ook moge betekenen. Hij klinkt in ieder geval als een man van rond de 70 jaren en wat ooit zo'n krachtige stem was is nu een uitgeputte schim. Het lijkt af en toe alsof hij geeneens toon kan houden en alsof articuleren al lastig genoeg is. Meat Loaf reageert op zijn Facebook pagina vrij fel op mensen die hier opmerkingen over maken, dus het zal hem ook hard raken, maar hij beweert dat het juist nieuwe grond verkennen is omdat zijn lage regionen op vorige albums nooit echt verkend werden. Als hij maar gelukkig is.

Echter na gewend te zijn aan de ouderdom in de stem is het helemaal geen slecht album. De arrangementen zijn minder bombastisch dan op voorgaande platen en Meat wordt terzijde gestaan door vele zangeressen met stemmen die nog wél krachtig klinken, waaronder oudgedienden Ellen Foley en Karla DeVito, die allebei in volle glorie schitteren op het lange prijsstuk van het album, 'Going All the Way Is Just the Start'. Op een manier is het juist heel mooi, omdat het een soort triest imago creëert: oude mensen die nog eenmaal terugkeren naar muziek uit de jaren 70, terugblikkend op een succesverhaal, een mooie carrière. De epische lading die vooral dat nummer heeft weerklinkt door het hele album. Meat Loaf klinkt anders, maar in elk nummer wordt dit opgevangen. 'Who Needs the Young' is iets nieuws voor Meat Loaf; een soort kermis-deuntje met Queen-neigingen. Een aparte introductie voor de rest van de plaat. Ik vreesde eigenlijk dat ze weer met die motorgeluiden kwamen aanzetten, maar gelukkig bleef dat achterwege.

Andere favorieten van mij zijn 'Loving You's a Dirty Job', welke vooral door de zang van Stacy Michelle naar een hoog niveau wordt getild met haar soulvolle stem. Meat gaat er niet meer tegenin, zoals vroeger, maar gaat erin mee en klinkt verslagen. Ik vind het mooi. 'Souvenirs', 'Godz', 'More', 'Train of Love'... er zit variatie in dit album en Meat Loaf laat ook zijn middenstem weer horen, hoewel ook dat een extra snik heeft gekregen. De veelbesproken Sisters of Mercy cover 'More' hoor ik graag, maar ik moet bekennen dat ik het origineel niet ken. 'Train of Love' rockt lekker en sluit de carrière van Meat Loaf af met een vrolijke noot. Een apart album, maar gelukkig wel een heel pak beter dan voorganger Hell in a Handbasket.

Tsja, toch te laat gestopt?
Veel nummers zijn gebruikt bij de schitterende Duitse musical Tanz der Vampire met alleen songs van Jim Steinman, mijn musicale genie. Hieruit blijkt dat het gros van de nummers al behoorlijk oud zijn.
Waarom deze cd? Ik heb veel goede herinneringen aan Meat Loaf maar zag het enorme verval al enkele jaren geleden in de HMH. Hier werd hij door zijn uitstekende band nog overeind gehouden.

Deze grote man verdiend het niet om na dit album met pensioen te gaan en wie in de wereld dit album heeft durven uit te brengen is in mijn zin's kwaad.
Dit is gwoon qua zang erg slecht en ik als meat lover durf dat te zeggen.... Met tranen in mijn ogen.....
Jaren na dit album durf ik toe te geven dat ik een enorm slap album is en niemand die meat durfde ttoe te spreken van NEE JE KAN HET NIET MEER....

Kan niks leuk vinden in dit album... Een meat Loaf album is vooralsnog Meat die zingt en niet opvuld... That's it... (