Agony - The First Defiance (1988)

Slechts een enkel album uitgebracht? Ik wil meer! Agony (Zweedse thrash was me niet echt bekend) heeft inderdaad een flinke klassieke Megadeth vibe met iets meer blaffende zang, maar verdomd als het niet heel goed is. De riffs komen constant aan, het geheel is uitzonderlijk energiek, maar in de solo's en gitaarmelodielijnen gebeurt er iets dat hier aan de ene kant haaks op staat en aan de andere kant een perfecte aanvulling is op het hakkende geweld. Technische, intelligente thrash uit een land dat ik doorgaans alleen associeer met melodeath en klassieke metal. Onbegrijpelijk dat hier maar een album door is uitgebracht, Agony had met gemak een van de grotere Europese bands kunnen worden.

Tussenstand:
1. Agony - The First Defiance
2. Acid Reign - The Fear
3. Apocalypse - Apocalypse
4. Asphyxia - Exit Reality

Een band die jammer genoeg geen lang leven beschoren was. The First Defiance is een album waarbij deze Zweden de trukendoos volledig open gegooid hebben, waardoor het resultaat best wel meer bekendheid mag genieten. Je krijgt hier felle thrash voor de kiezen. Het geluid is wat ruizig en erg ruw, maar dat lijkt hier vooral een bonus te zijn. Solo's zijn er te over, evenals vette riffs. Wat erg opvalt, zijn de talloze variaties die de band toepast. Enerzijds houdt dat de boel interessant, maar het zorgt er ook voor dat de muziek een moeilijk definieerbare brei wordt. Het positieve gevoel overheerst en dan vooral omdat het allemaal heel vet klinkt.



Tussenstand:
1. Acid Reign - The Fear 4,5*
2. Agony - The First Defiance 4*
2. Apocalypse - Apocalypse 3,5*
3. Asphyxia - Exit Reality 2,5*