Unheilig - Zelluloid (2004)

Prima ebm met duitse vocalen in het straatje van rammstein. Evenals Rammstein komt hier af en toe het bekende euvel naar voren, eentoningheid, maar Unheilig heeft dat opgelost door de nummers wat subtieler in elkaar te steken en lekkere beats toe te voegen, waardoor het allemaal wat hebbelijker is dan het geklots en gestauw van rammstein. Betere nummers hier zijn Herz aus Eis, Freiheit, Mein König en Wenn du Lachst. Lekkere herfst-plaat
3.5*

Unheilig ontdekte ik in 2010 door single Geboren um zu Leben. Daarvandaan ging ik uitzoeken wat dit voor een groep is.
Wel, dit is slechts één persoon, al debuteerde Unheilig in 2000 als trio. Daarna werd het een soloproject. Degene achter Unheilig is Bernd Graf uit Aken, zo publiceerde boulevardblad Bild. Nabij de Nederlandse grens, wellicht spreekt en/of verstaat hij ook Nederlands. Zeker is dat hij zijn muziekcarrière en privé zorgvuldig gescheiden houdt: op de hoezen en elders wordt hij consequent Der Graf genoemd - ja, ook het lidwoord wordt consequent met hoofdletter genoteerd.

Zelluloid uit 2004 is Unheiligs vierde album en het eerste dat ik van hem kocht. Ik twijfelde: was dit met alle bombast niet wat overdreven? Maar de cd stond in Freiburg in Galeria Kaufhof als midprice en ik besloot de gok te wagen.

De titel verwijst naar film: Der Graf stelt zich zijn leven als een film voor, ieder nummer staat voor een gebeurtenis in zijn leven.
Muzikaal is het als een samengaan van de donkere synthesizers van Depeche Mode met de diepe zang en scheurende gitaren van Rammstein. Je zou het ook een lichtere versie van die laatste groep kunnen noemen.

Met de naam Unheilig zou je aan duistere teksten denken, het tegendeel is het geval. Der Graf bezingt met zijn bariton, die als hij uithaalt een rauwe rand krijgt, universele thema's. Waarden als liefde, vergeving, familie, (durven) dromen, ouder worden, gemis, trots, acceptatie en hoop. Het is mede daarom denk ik dat Unheilig een schare fans in het alternatieve circuit heeft, met name zij die door gothic zijn geïnspireerd.
Bij deze Duitse variant van gothic denk ik soms aan hetgeen de Sisters of Mercy in 1992 deden, toen zij hun single Temple of Love een enorme opwaardering gaven met zangeres Ofra Haza. Iets dergelijks gebeurt bij Willst du Mich, Himmelherz en Auf Zum Mond, waar een onbekende dame sfeervolle versieringen aan de bronzen stem van Der Graf toevoegt.
De hoes vermeldt evenmin wie welke instrumenten bespeelde; volgens het boekje doet Der Graf alle "Komposition, Texte, Instrumentierung, Arrangements"; naar verluidt zijn de scheurende, vaak hakkende gitaarpartijen van Christoph Termühlen en deed Henning Verlage (enkele?) programming.

Opener Filmrolle is de ouverture, het instrumentale slot Zelluloid de finale van de "Rückblick auf meine Vergangenheit", zials hij achterop het boekje schrijft.
Zelluloid is een persoonlijk verhaal. Ondersteund door het het tekstboekje ontstaat de indruk dat achter het ietwat strenge imago van Der Graf een gevoelige man schuilgaat; dat hij Mein König opdraagt aan zijn grootvader, is daarvan een veeg teken. Dat menigeen hier kracht uit put, kan ik me goed voorstellen: "Wenn du spürst das du anders bist - Dann musst du lauter schreien," houdt hij de luisteraar voor in Freiheit.

De komende dagen zal ik de andere albums van Unheilig bespreken, voor zover ik die heb staan. Zelluloid is persoonlijk en luid, gevoelig en robuust tegelijk. Het was wennen aan de theatrale voordracht van Der Graf, maar eenmaal om...