Touché Amoré - Stage Four (2016)

Rouwverwerking is een groot thema op platen uit 2016. Binnen twee weken verschenen Skeleton Tree (Nick Cave & The Bad Seeds) en Stage Four. Nick Cave verwerkt op een ongekend poëtische manier zijn zoons dood, Jeremy Bolm is een stuk meer rechttoe rechtaan in de verwerking van zijn moeders dood aan kanker op 69-jarige leeftijd. Stage Four is de vierde plaat van Touché Amoré, maar ook de naam van het laatste stadium van de kanker van Jeremy's moeder. Het subgenre post-hardcore heeft altijd al bekend gestaan om zijn verkenning van emoties en de openhartigheid daarin, maar Bolm geeft hier wel een heel erg duidelijk kijkje in zijn gedachten en gevoelens.

Gevoelens dat je er niet genoeg bent geweest tijdens het laatste stadium van iemands leven (''Flowers and You'') en het bericht van overlijden te horen krijgt (''Eight Seconds'') na een optreden. Terug naar de plek waar je vandaan komt (''Benediction'') en bitterzoete herinneringen ophalen, na een geruime tijd nog steeds moeite hebben met sommige songs luisteren omdat ze te dicht bij je staan (''New Halloween''). Uiteindelijk leef je met je verlies en herinner je je die fantastische persoon die zoveel voor je betekende (''Skyscraper'') en hoop je dat diegene op een mooie plek terecht is gekomen. De kwestie is dan hoe je dit muzikaal verpakt. Nog een stapje harder en sneller of juist helemaal de andere kant op? De muziek is vooral melodieuzer, maar de intensiteit is nog steeds gruwelijk hoog, ondanks dat de band veel subtieler is geworden in zijn instrumentatie.

Vooral drummer Elliot Babin timmert de muziek minder vol, gitaristen Nick Steinhardt en Clayton Stevens putten overduidelijk meer uit post-rock en indie met gelaagd en melancholisch gitaarspel om af en toe toch nog flink uit te halen, en bassist Tyler Kirby komt bij vlagen met fantastische post-punkbaslijnen op de proppen. Jeremy Bolm schreeuwt vooral weer de longen uit zijn lijf, maar zet ook cleane vocalen in. Vooral op Skyscraper werkt dat ontzettend goed, waarbij Bolm en Julien Baker in combinatie met de instrumentatie verdomd dicht bij The National komen, en de liefde voor die band hebben ze nooit onder stoelen of banken gestoken.

Dat de finale van Skyscraper juist het meest explosieve moment van de gehele plaat is geeft echt het gevoel dat dit het ijkpunt van de volledige plaat is. Bolm vertelt aan het begin van de plaat dat hij bang is om de laatste voicemail van zijn moeder te beluisteren, en in de laatste seconden van Skyscraper hoor je de voicemail. Beter had het album niet kunnen afsluiten.