Joe Purdy - Who Will Be Next? (2016)

Een paar weken terug zag ik de zeer realistische film Mississippi Burning op de Vlaamse tv over racisme in het begin van de jaren zestig in het zuiden van de Verenigde Staten. In die tijd bestond daar, zoals in diverse andere landen, nog apartheid.

Gelukkig is die daar nu afgeschaft, maar racisme bestaat helaas nog steeds. Sterker nog, het is nog steeds een heet hangijzer, ook in ons eigen land. Racisme is een van de onderwerpen op het intussen veertiende album van Joe Purdy.

Sinds het begin van het millennium heeft hij een grote populariteit in eigen land opgebouwd. Voor een groot deel vergaarde hij die, doordat zijn muziek gebruikt werd voor populaire series als Grey’s Anatomy en Lost.

Op de hoes, die weggelopen lijkt uit de jaren zestig, staat hij afgebeeld als een protestzanger uit die tijd. En dat is precies wat Who Will Be Next geworden is, een protestalbum. Dat maakt hij de luisteraar meteen duidelijk in opener New Year’s Eve:

“Hope I can be some use to this world
I won’t be too prideful to try.
I realized that sometimes it only takes one
to make a difference in another one’s life.

I hope I can find the courage to speak
there’s something that needs being said
I hope that my words will not tear us apart
but to bring people closer instead."

In de titelsong stelt hij het vrije wapenbezit in de Verenigde Staten aan de kaak. De wapenindustrie daar verdient grof geld, maar er kleeft wel dagelijks bloed aan hun handen, door de vele doden die er iedere dag door wapens vallen. Zelfs Barack Obama kreeg geen grip op het probleem.

Zo wordt in Cairo Walls een opsomming gemaakt van een aantal historische moorden op activisten en politici die stierven voor hun idealen. Maar komen ook onderwerpen aan bod als immigratie, uitbuiting , politiegeweld, het Amerika van Donald Trump en kapitalisme. De muziek zweeft ergens tussen folk en country in.

Who Will Be Next heeft zowel muzikaal als tekstueel erg veel te bieden.

Opnieuw een sterk album van een artiest die ik al langere tijd volg. Vooral de teksten op dit album zijn sterk en raken de actualiteit.

Ik start met 4* maar zie dit album absoluut stijgen!

17 nov Antwerpen, Dirty Rabbit
18 nov Amsterdam, Sugar Factory

Sinds vandaag is de vraag in de VS: Wordt de soep werkelijk zo heet gegeten als deze wordt opgediend? Volgens Joe Purdy wel. Dat brengt hij helaas wel een beetje op een manier alsof van Trumpenstein zojuist het laatste scholiertje van LU van Joe heeft afgestolen. Maybe we'll get along someday staat wel heel erg symbool voor de sfeer van deze plaat: Nog voor Trump won werd de handdoek al door Purdy geworpen. Kom op zeg, beetje strijdvaardiger mag best. Er zijn ergere dingen. Over 4 of hooguit 8 jaar is het weer voorbij.

Purdy die heel erg als de jonge Dylan wil klinken en daar goed in slaagt kan beter en heeft dat ook al gedaan. Plaatje is op zich aardig, maar het ligt er gewoon te dik boven op.

Zijn vorige albums ken ik nauwelijks, maar waarschijnlijk heb ik toch wel iets gemist. Mijn platenhandelaar kende Joe Purdy ook niet, maar was wel enthousiast over wat hij hier hoorde, en ik deel zijn enthousiasme. Niet alleen zijn de songs prachtig, maar ook de bescheiden muzikale begeleiding raakte me. Upright bass, drums, hammond B3 orgel, en viool, en dan natuurlijk Joe Purdy zelf op akoestische gitaar. Erg mooi gedaan hoor. Ga dus ook eens wat andere albums van hem opzoeken, vooral omdat Hendrik68 die beter zou vinden. Je opmerkingen over de situatie in de Verenigde Staten heb ik trouwens maar vlug vergeten - net alsof je geen behoorlijke krant leest.

Ik ken niemand persoonlijk op MM, maar ik durf wel te stellen dat wanneer we een quiz VS kennis gaan houden hier dat ik hoog ga eindigen. De meest lullige feitjes over de VS, ook veel waar je vaak helemaal niks aan hebt moet ik eerlijk bekennen, kan ik zo uit mijn hoed toveren. Trouwens: wat zeg ik over de situatie in de VS dan? Volgens mij helemaal niks. Ja, dat er ergere dingen zijn en dat het over 8 jaar weer voorbij is met Trump. Dat eerste is sowieso ten dele een feit en het laatste helemaal, daar heb ik geen krant voor nodig. Welke krant lees jij die ontkent dat een president in de VS langer dan 8 jaar aan de macht mag blijven? Ik zou die krant gauw opzeggen.

Wat mij stoort aan Purdy is de apatische houding. Hij pikt een paar onderwerpen eruit en lijkt bezorgd, maar toont geen enkele strijdvaardigheid. Zoals de Drive-By Truckers de strijd aangaan "Someone killed Ramon Cassiano, but Ramon stil ain't dead enough" en de toon en woede waarmee die zin gebracht wordt. Zulk een woede ontbreekt hier volledig.

Wat ik bedoel (maar nu gaan we wel een beetje off topic) is dat je wel erg laconiek doet over de situatie in de States. Ik houd mijn hart vast, en eerlijk gezegd ook wel voor die in Europa. Als je inderdaad goed op de hoogte bent dan vind ik dat je je redelijk optimistisch uitlaat. Kan trouwens goed begrijpen dat je de Drive-By Truckers wat betreft hun reactie beter kunt waarderen, maar niet iedereen heeft dezelfde aard, en dus zullen reacties ook gewoon verschillen. Dit album vind ik in ieder geval heel integer, en bovendien in muzikaal opzicht lang niet slecht.

Ik ben wel mooi een jaar later, maar ik reageer toch nog op de woorden van Hendrik68. Ik hoor kennelijk iets heel anders in dit album: een nummer als Cairo Walls ervaar ik als een schurende aanklacht. Woede, inderdaad. Maar godzijdank ook liefde, luister naar Maybe We'll All Get Along Someday, ook al heeft dat een ondertoon van grote twijfel: gaat het er ooit van komen?.
Intussen ben ik ook dol op de Truckers. Hun boodschap ervaar ik als hetzelfde als die van Purdy. Een bittere aanklacht.
Vijf sterren voor dit album. En ook voor American Band van de Truckers!

Nog steeds actueel, we zij inmiddels ruim 8 jaar verder en we kunnen niet zeggen dat het weer voorbij is.