Joe Purdy - Who Will Be Next? (2016)
mijn stem
22 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Mudtown Crier
-
New Year's Eve (3:52)
-
Who Will Be Next (4:28)
-
Children of Privilege (4:34)
-
Kristine (3:54)
-
Cursin' Air (3:24)
-
Cairo Walls (4:32)
-
War Dogs (4:37)
-
Maybe We'll All Get Along Someday (4:07)
-
My Country (6:32)
1
geplaatst: 23 juli 2016, 08:27 uur
Een paar weken terug zag ik de zeer realistische film Mississippi Burning op de Vlaamse tv over racisme in het begin van de jaren zestig in het zuiden van de Verenigde Staten. In die tijd bestond daar, zoals in diverse andere landen, nog apartheid.
Gelukkig is die daar nu afgeschaft, maar racisme bestaat helaas nog steeds. Sterker nog, het is nog steeds een heet hangijzer, ook in ons eigen land. Racisme is een van de onderwerpen op het intussen veertiende album van Joe Purdy.
Sinds het begin van het millennium heeft hij een grote populariteit in eigen land opgebouwd. Voor een groot deel vergaarde hij die, doordat zijn muziek gebruikt werd voor populaire series als Grey’s Anatomy en Lost.
Op de hoes, die weggelopen lijkt uit de jaren zestig, staat hij afgebeeld als een protestzanger uit die tijd. En dat is precies wat Who Will Be Next geworden is, een protestalbum. Dat maakt hij de luisteraar meteen duidelijk in opener New Year’s Eve:
“Hope I can be some use to this world
I won’t be too prideful to try.
I realized that sometimes it only takes one
to make a difference in another one’s life.
I hope I can find the courage to speak
there’s something that needs being said
I hope that my words will not tear us apart
but to bring people closer instead."
In de titelsong stelt hij het vrije wapenbezit in de Verenigde Staten aan de kaak. De wapenindustrie daar verdient grof geld, maar er kleeft wel dagelijks bloed aan hun handen, door de vele doden die er iedere dag door wapens vallen. Zelfs Barack Obama kreeg geen grip op het probleem.
Zo wordt in Cairo Walls een opsomming gemaakt van een aantal historische moorden op activisten en politici die stierven voor hun idealen. Maar komen ook onderwerpen aan bod als immigratie, uitbuiting , politiegeweld, het Amerika van Donald Trump en kapitalisme. De muziek zweeft ergens tussen folk en country in.
Who Will Be Next heeft zowel muzikaal als tekstueel erg veel te bieden.
Gelukkig is die daar nu afgeschaft, maar racisme bestaat helaas nog steeds. Sterker nog, het is nog steeds een heet hangijzer, ook in ons eigen land. Racisme is een van de onderwerpen op het intussen veertiende album van Joe Purdy.
Sinds het begin van het millennium heeft hij een grote populariteit in eigen land opgebouwd. Voor een groot deel vergaarde hij die, doordat zijn muziek gebruikt werd voor populaire series als Grey’s Anatomy en Lost.
Op de hoes, die weggelopen lijkt uit de jaren zestig, staat hij afgebeeld als een protestzanger uit die tijd. En dat is precies wat Who Will Be Next geworden is, een protestalbum. Dat maakt hij de luisteraar meteen duidelijk in opener New Year’s Eve:
“Hope I can be some use to this world
I won’t be too prideful to try.
I realized that sometimes it only takes one
to make a difference in another one’s life.
I hope I can find the courage to speak
there’s something that needs being said
I hope that my words will not tear us apart
but to bring people closer instead."
In de titelsong stelt hij het vrije wapenbezit in de Verenigde Staten aan de kaak. De wapenindustrie daar verdient grof geld, maar er kleeft wel dagelijks bloed aan hun handen, door de vele doden die er iedere dag door wapens vallen. Zelfs Barack Obama kreeg geen grip op het probleem.
Zo wordt in Cairo Walls een opsomming gemaakt van een aantal historische moorden op activisten en politici die stierven voor hun idealen. Maar komen ook onderwerpen aan bod als immigratie, uitbuiting , politiegeweld, het Amerika van Donald Trump en kapitalisme. De muziek zweeft ergens tussen folk en country in.
Who Will Be Next heeft zowel muzikaal als tekstueel erg veel te bieden.
0
geplaatst: 6 april 2025, 11:04 uur
Hendrik68 schreef:
Sinds vandaag is de vraag in de VS: Wordt de soep werkelijk zo heet gegeten als deze wordt opgediend? Volgens Joe Purdy wel. Dat brengt hij helaas wel een beetje op een manier alsof van Trumpenstein zojuist het laatste scholiertje van LU van Joe heeft afgestolen. Maybe we'll get along someday staat wel heel erg symbool voor de sfeer van deze plaat: Nog voor Trump won werd de handdoek al door Purdy geworpen. Kom op zeg, beetje strijdvaardiger mag best. Er zijn ergere dingen. Over 4 of hooguit 8 jaar is het weer voorbij.
Purdy die heel erg als de jonge Dylan wil klinken en daar goed in slaagt kan beter en heeft dat ook al gedaan. Plaatje is op zich aardig, maar het ligt er gewoon te dik boven op.
Sinds vandaag is de vraag in de VS: Wordt de soep werkelijk zo heet gegeten als deze wordt opgediend? Volgens Joe Purdy wel. Dat brengt hij helaas wel een beetje op een manier alsof van Trumpenstein zojuist het laatste scholiertje van LU van Joe heeft afgestolen. Maybe we'll get along someday staat wel heel erg symbool voor de sfeer van deze plaat: Nog voor Trump won werd de handdoek al door Purdy geworpen. Kom op zeg, beetje strijdvaardiger mag best. Er zijn ergere dingen. Over 4 of hooguit 8 jaar is het weer voorbij.
Purdy die heel erg als de jonge Dylan wil klinken en daar goed in slaagt kan beter en heeft dat ook al gedaan. Plaatje is op zich aardig, maar het ligt er gewoon te dik boven op.
Nog steeds actueel, we zij inmiddels ruim 8 jaar verder en we kunnen niet zeggen dat het weer voorbij is.
* denotes required fields.
* denotes required fields.