Teenage Fanclub - Here (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Teenage Fanclub - Here - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit het Schotse Glasgow afkomstige band Teenage Fanclub bestaat al sinds 1989 en heeft inmiddels een elftal platen afgeleverd.

Waar de band in de jaren 90 zeer productief was, doen de Schotten het sinds de eeuwwisseling betrekkelijk rustig aan. Het vorige week verschenen Here is immers de opvolger van het al weer zes jaar oude Shadows, dat op zijn beurt verscheen na de pauze van 5 jaar die volgde op Man-Made uit 2005.

Here is als ik goed geteld heb dus de elfde plaat van Teenage Fanclub en het is een plaat die in veel lijkt op zijn voorgangers.

De Schotse band maakt sinds haar debuut platen van een zeer hoog niveau en het zijn platen waartussen het heel lastig kiezen is (al is Bandwagonesque uit 1991 misschien net een fractie beter dan de rest). Ook Here is gebouwd op de basis die in 1990 werd gelegd met A Catholic Education. Destijds werden onder andere Big Star, The Byrds en Neil Young aangedragen als vergelijkingsmateriaal en dat zijn namen die nog steeds relevant zijn.

Ondanks de stabiele basis is het zeker niet zo dat A Teenage Fanclub al meer dan 25 jaar dezelfde muziek maakt. De band heeft absoluut haar stekelige of eigenzinnige jaren gehad en had bovendien een aantal jaren een zwak voor powerpop, maar op de laatste paar platen domineren toch de honingzoete popsongs die de in Glasgow ruim voorradige wolken verjagen en de zon laten schijnen.

Ook Here is daarom een plaat waarbij het heerlijk achterover leunen is en die nog even het vakantiegevoel van enkele weken geleden terug laat komen. Het is muziek die buitengewoon aangenaam voortkabbelt, maar Teenage Fanclub maakt ook nog altijd muziek die het verdient om zeer aandachtig beluisterd te worden.

De band beschikt in Norman Blake, Gerard Love en Raymond McGinley nog altijd over drie bovengemiddelde songwriters. Het zorgt er voor dat ook de songs op Here weer van hoog niveau zijn, maar omdat de drie songwriters ook hun eigen stempel drukken op de songs van Teenage Fanclub, is het ook een gevarieerde plaat.

Omdat Teenage Fanclub inmiddels al een tijdje niet meer probeert om te verrassen, is Here misschien geen plaat om heel druk over te doen, maar ach wat klinkt het lekker. De herst van 2016 gaat echt wel een keer komen, maar met deze plaat hou ik de zomer tot de laatste dag van het jaar in huis. Heerlijk. Erwin Zijleman

Gelukkig, ze kunnen het nog! Na het enigszins tegenvallende Shadows (alweer zes jaar oud, de nieuwe releases worden steeds spaarzamer) haalt Here het oude niveau met speels gemak. Inderdaad niets nieuws onder de zon en ontdaan van alle hypes en zwemen van hipheid, maar gewoon een prima en tijdloos album.

Hoe weinig er hier geschreven wordt over het nieuwe album, geeft misschien de staat van Teenage Fanclub anno 2016 het beste weer. De band is van het netvlies gegleden. De naam niet meer van toepassing vanwege de leeftijd. De tussenpozen te groot wellicht? Feit is dat ik er achter kwam dat ik alle platen vanaf 2000 en dat waren er niet veel, allemaal heb gemist.

Des te verrassender dat Here zo'n enorm aangename indruk maakte op me. Me zelfs een beetje op het verkeerde been zette na de eerste beluistering. Ik had echt het idee naar een rustieke plaat geluisterd te hebben toen die klaar was. Here blijkt echter een zeer gevarieerde plaat, met een aantal geluiden. Er wordt licht alternatief gerockt, naast prachtige ballad die gespeeld worden. De invloeden van weleer komen nog steeds voorbij. Dankzij Teenage Fanclub ontdekte ik Big Star's eerste album, wat toch een van de mooiste platen ooit is. Die ultieme popsong streeft Teenage Fanclub nog steeds na en een aantal malen met succes op Here.

Wat op mij als een grote invloed op het tweede deel van Here overkomt, is 'Had To Fall In Love', de Moody Blues hit uit 1978. Een prachtige, zoetgevooisde ballad, die hier in een paar incarnaties voorbij komt. Als ik daarna het album opnieuw opzet en de songs hoor die het album openen en die er redelijk op los rocken, groeit het album alleen maar verder. Zo kom ik dus gemakkelijk uit op ****.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

De afgelopen maanden is dit album behoorlijk gaan beklijven. Alle nummers zijn stuk voor stuk van een goed niveau, ook al kwam dat er bij de eerste luisterbeurten niet meteen uit. Het album is 'klein' (bescheiden, eenvoudig op een bepaalde manier) en groots tegelijk. In vergelijking met bijv. Grand Prix (1995) zou ik zeggen dat het album minstens zo consistent is, een stuk ingetogener en veel meer verfijnd/subtiel. Zou ze graag nog eens een keer weer live zien.

Beetje B&S-light, niet heel spannend maar wel OK.

Dit is een album dat je bij de hand moet houden voor de lekkere warme dagen die zeker nog zullen komen. Maar ook op deze koude dag kun je al horen dat dit een fraai album is, met enerzijds liedjes die het meer van prachtige gitaarwerk moeten hebben en anderzijds songs met fraaie melodieën die zich al snel in mij
vasthaken. De vocalen vind ik relatief zwak, maar het album als geheel maakt toch wel een sterke indruk.

In het najaar in VERA. Ik zal erbij zijn en dit in m’n achterhoofd houden. Op naar de fraaie melodieën

Was het maar weer in Vera... volgens mij in SPOT op 31 oktober (en 30 oktober Tivoli).

Klopt wat je zegt: ergens in Oosterpoort. Denkelijk binnenzaal

Live in Utrecht:
I'm in Love