Kebu - Perplexagon (2016)

Mocht Jean-Michel Jarre ooit met pensioen gaan en/of zijn synthesizers aan de wilgen hangen, dan is er op dit moment maar één navolger die wat mij betreft met stip zijn plek mag innemen als de nieuwe Jarre, namelijk de Fin Sebastian Teir, oftewel Kebu. Want deze man verstaat zijn vak zó goed, dat je het hem vergeeft, dat hij nu niet bepaald originele muziek maakt. Dat laatste boeit eigenlijk ook gewoon niet, gezien de muziek gewoon van een hoog niveau is.
Van begin tot eind weet Kebu namelijk ook op zijn tweede album Perplexagon onweerstaanbare en boeiende synthesizercomposities af te leveren die met gemak het niveau van Jarre halen. Als ik niet beter had geweten, had dit voor een Jarre-album kunnen doorgaan.

Kebu's voorliefde voor de muziek van de Fransman, maar ook Vangelis, Tangerine Dream, Mike Oldfield en Jan Hammer heeft hij altijd laten doorschemeren en overduidelijk in zijn muziek laat hij dat dan ook terugkomen. Maar wel op een dusdanige manier, dat alhoewel het zeer herkenbaar en daardoor vertrouwd in de oren klinkt, nooit als simpelweg jatwerk bestempeld kan worden. Aangezien de composities ontzettend boeiend, energierijk en vooral ook erg sterk klinken. Kebu beheerst de analoge synthesizers dan ook erg goed en weet precies eruit te halen wat erin zit. Vertaald in stuk voor stuk heerlijke tracks.

Zijn debuut To Jupiter and Back uit 2012 is al een sterk album vol verwijzingen naar zijn grote voorbeelden, vertaald in heerlijke composities die op één of andere manier verslavend werken. En opvolger Perplexagon doet dat weer, getuige de Perplexagon-suite die van begin tot eind erg goed is. De zes tracks staan als een huis en zitten onderling zeer goed in elkaar. Het tempo ligt grotendeels hoog, de nummers kennen stuk voor stuk heel fijne en herkenbare thema's en als geheel is het ook nog eens écht af! Van begin tot eind gewoonweg een boeiende muzikale achtbaanrit.
Het mooie is, dat na de Perplexagon-suite het niveau eigenlijk consistent blijft. Alleen "Dawn" klinkt ietwat misplaatst, omdat Kebu op dit nummer trance-invloeden erin laat sluipen. Iets wat hij niet per se hoeft te doen. Gelukkig maakt het onweerstaanbare thema het goed.
Beter zijn dan zondermeer "Deep Blue", direct aansluitend gevolgd door de klapper van het album: "Solar Wind Surfing for Beginners with Dr. Bob".
Er wordt rustig afgesloten met het door Vangelis geïnspireerde "Song for Roger".

Perplexagon is een heerlijk album vol retro synthesizermuziek die, als je van dit soort muziek houdt, gehoord moet hebben. Verwacht alleen geen experimenten, geen vernieuwing en geen verrassingen. En juist dat maakt dit album zo ontzettend leuk. En het smaakt zeker naar meer. Dus Kebu, laat het nieuwe album maar komen!!

Hoewel verre van origineel en met veel Jarre invloeden, prefereer ik toch dit soort synthesizermuziek boven de eindeloze reeks Berliner Schule platen, waarbij diverse artiesten de sound van TD en Schulze jaren 70 tot vervelens toe kopiëren. Dit is veel opwindender om naar te luisteren, omdat het precies is wat goede synthesizermuziek moet zijn: sterke melodieën, dynamisch, en veel afwisseling gelardeerd met effecten en soundscapes. Een genot om naar te luisteren, ik kan dit elke muziekliefhebber aanbevelen.

Ik vind het iets te uptempo om de vergelijking met Jarre te maken (bvb part 3) maar ergens is dit een ontmoetingspunt tussen synthesizer en trance, helaas te vaak afgewerkt met een commercieel "handjes in de lucht" deuntje erbij (part 6), Dawn). Nee, ik vind het eerlijk gezegd niet echt een geslaagde combinatie. Dat cover album is trouwens stukken beter.