Chet Baker - In New York (1958)

Naast het samenwerkingsalbum met Art Pepper is dit mijn eerste kennismaking met het 'solo' werk van Baker. Het klinkt allemaal erg goed, de muziek word echt met overgave gespeeld. Baker mag met recht tot de top van de jaren '50 jazz gerekend worden.

Chet Baker mooie jongen viooltjes eronder of laten zingen, dan smelten alle vrouwen totdat Chet geen tanden meer had, die stem van Chet toch, ik zou er spontaan homoseksueel van worden, maar zo ver was het vandaag nog niet, vandaag zat Chet in New York een instrumentale plaat te maken en trompetteerde hij nog zonder protheses, en hoe trompeteerde Chet! hoe toeterde hij!, afwisselend weids lyrisch en panorama's scheppend als een echte Walt Whitman of ingehouden en even visionair en even weids, maar compact, o zo compact lyrisch als de oude Romantici of Rimbaud, jonge Arthur op de toeter, Hotel 49 uitgesponnen de drummer krijgt een plaats voor een solo de bassolo is heerlijk, hameren op dat ding strijken op dat ding kijk eens Chet Baker with strings, dat kun je ook met een strijkstok doen, de volle vaart er in, maar Chet zou Chet niet zijn als hij de rust niet op zou zoeken laten zien waarom hij voor de cool in cool jazz zorgt, jazz voor midden in de nacht in de stad naar huis fietsen Chet versiert een vrouw evengoed met zijn stem als met zijn trompet, laten we eerlijk zijn: het zou nog niet half zo goed zijn als hij op normaal volume zou spelen en niet op half het volume o heerlijke plaat.

Ome Chet was het blijkbaar eventjes beu om aan de lopende band zoetsappige liefdesnummers te brengen, na de zoveelste bloedmooie vrouw versierd te hebben sloeg de verveling ook daar toe, en iemand had naar het schijnt geroepen dat echte mannen bebop spelen - wat?! De maat was vol.

Dus moest er opieuw wat bewezen worden - want had hij niet eerder eens met de enige echte Charlie Parker het podium gedeeld? - en werd er daarom een snelle trip naar het opwindendere oosten geboekt. Geen tijd te verliezen, de lat werd meteen hoog gelegd met namen als Al Haig, Paul Chambers en Philly Joe Jones. Maar de finale krachtmeting was aan de zijde van Johnny Griffin - al doet hij maar op drie nummers mee jammer genoeg. Hoe goed was die Griffin? Nicknamed "The Little Giant", speelde in hetzelfde jaar legendarische stukken met Thelonious Monk (zie de Five Spot-opnames en het Art Blakey-album), kortom een tenorsax zwaargewicht! - zal die lichte, zachte Chet dat wel overleven?

De legende gaat dat hij het voortreffelijk deed, maar daar moet u zelf maar over oordelen.