Eric Clapton - Another Ticket (1981)

Alleen al voor I Can't Stand it is deze zijn geld al waar... wàt een song!
Voor de rest beetje middelmatig plaatje; Clapton kan beter en doet dat meestal ook.

3 sterren
***

Ik heb dit vanaf dag één dat deze plaat het licht zag een waanzinnige lekkere plaat gevonden, draai hem nog regelmatig, vele male beter als het vaak melige werk wat hierna ging komen. Een 4,5 met gemak!!

nee, vond ik niet zo'n goeie plaat

Waarom dan een 4,0 gegeven?

Eric Clapton solo heeft mij eigenlijk nooit zo kunnen boeien. Ondanks de enorme kwaliteit van zijn gitaarspel. Wat het toch is? Volgens mij te veel confectiepop, bedoeld om een veel groter publiek te bereiken dan de fans van Cream, Derek and the Domino's en de liefhebbers van compromisloze bluesrock a la Rory Gallagher om maar eens iemand te noemen in hetzelfde genre die echter niet in het compromis met de markt is gevallen.
Slecht is Clapton nooit, maar de plaat is te glad, overgeproduceerd en de composities vervelen snel. Op I can't stand it en Catch me if you can na. Ook Rita Mae is een van de betere songs.
Het is Clapton nooit gelukt om die hele grote te worden. Als je deze plaat hoort begrijp je ook waarom niet.

Clapton nooit gelukt om die hele grote te worden Deze man heeft alleen al in Noord-Amerika 40 miljoen solo platen verkocht. Concerten zijn altijd binnen minuten uitverkocht. Is erg belangrijk geweest voor de blanke blues, een voorbeeld voor vele gitaristen. Was frontman en componist van Derrek and the Dominoes, Cream, Bluesbreakers, The Yarbirds, Blindfaith. Speelde met Beatles, Stones, Dylan, BB King, Muddy waters. etc.
Teksten als Clapton is God stonden er op muren in London in de jaren 70.

Na zo'n lange carriere heb je best wat zeperts op je naam staan, en ik kan me voorstellen dat sommige dit een te gemakkelijke plaat vinden. Maar Clapton hoort absoluut tot de echte ' weinige' grote namen uit de muziekgeschiedenis. Wat moet je dan nog meer bereiken om tot de allergrootste te behoren? Eindigen als Rory Gallagher in de Boerderij in Zoetermeer?

Ik drukte me inderdaad twijfelend uit over de man van wie inderdaad destijds op Londense muren gekalkt stond dat hij God was.
Een geweldig gitarist, componist inderdaad. Zeker in zijn vroege carriere. Maar toch ook best veel inzinkingen en heel magere en zelfs vreselijk gladde platen gemaakt. Daartussen door af en toe een plaat met opeens opvallend pure bues getinte rock. Maar zijn dat er sinds de jaren '80 toch niet weinig als je het afzet tegen de commercieel klinkende albums?
Het is een carriere met echte ups en downs. het zat hem ook vaak niet mee in het leven. Maar dat hij een aantal fantastische nummers op zijn conto heeft staan staat buiten kijf (nee, niet het genre tears in heaven)

In de boerderij optreden is geen teken van mislukking hoor. Daar spelen de heel goeie wel eens, zoals ene Richard Thompson of Joan Armatrading.

Tuurlijk spelen er in de Boerderij hele goede, sterker nog, ik ga liever naar kleinschalige concerten dan mega stadions.
Ik bedoel duidelijk te maken dat iemand als Clapton veel te groot is voor kleine zalen, de man moet wel in stadions en grote hallen.
De carriere van Clapton kent vele ups and downs, en hij heeft een aantal miskleunen op zijn naam staan. Maar hebben Rolling Stones, Bob Dylan, Neil Young en Paul McCartney dat ook niet??
Bovendien is Clapton meer dan alleen maar blanke blues. Zijn muzikaliteit is veel breder.

Clapton is God stond halverwege de jaren 60 op de muren gekalkt na aanleiding van zijn werk bij de Yardbirds. Maar misschien was het in de jaren 70 nog niet gewist, dat kan. Maar ik denk niet dat na Hendrix iemand nog Clapton als God beschouwde.

Floating bridge

Na erg lang wachten gelukig weer in bezit van een draaitafel en vanochtend blind deze lp van EC uit de kast getrokken. Lekker bluesy album van Clapton met een aantal zeer sterke nummers. Floating Bridge is er daar zeker eentje van. Erg catchy.

Net zoals niemand Elvis nog serieus nam na 1959 zo zag niemand Clapton meer als God na pak hem beet 1969.

Een nieuwe?

devel-hunt, waarom gebruik je het jaartal 1959? Toen zat Elvis al een jaar in dienst. Nam iemand Elvis nog wel serieus in zijn eerste dienstjaar?

Ik vermoed dat zijn cynisme je ontgaan is, spinout.

Yep, beide Linns de deur uit en een topper uit de Pro-ject Xtension lijn gekocht. Levertijd liep echter uit de klauwen. De beloofde week werd ruim 3 maanden. Kan gelukkig weer 'plaatjes' draaien en hoe

Ik wijs devel-hunt alleen fijntjes op zijn onkunde inzake kennis van de heer Elvis Presley. Wat devel-hunt beweert is gewoon onjuist. Dat heeft niets met cynisme te maken. Devel-hunts stelling houdt in, dat Elvis in zijn eerste jaar in militaire dienst nog wel serieus werd genomen, maar in zijn tweede niet meer. Omdat ie toen in Duitsland gestationeerd was? Wat een onzin. Devel-hunt kent de feiten niet en proclameert maar iets. Of hij vergist zich in het jaartal, wat dus op een gebrek aan kennis inzake.........

Ik denk dat devel-hunt eerder bedoelt dat het volstrekte onzin is dat niemand Clapton nog als God zag na 1969. Ofwel, door 1959 voor Elvis te gebruiken maakt hij een cynische opmerking. Je kunt ook lezen: Net zo min als Elvis na 1959 niet meer serieus werd genomen (hij werd dus wel serieus genomen na 1959), werd Clapton na 1969 niet meer als God gezien (volgens devel-hunt - en volgens mij ook - werd Clapton in de jaren 70 nog wel degelijk als God gezien).

En als je jou ergens wil 'raken', dan is het logisch om Elvis te gebruiken.

Ik kan het mis hebben, maar dat lijkt mij. Het heeft dus alles met cynisme te maken. Devel-hunt zal het het beste weten.

Het ECHTE belang van Elvis Presley en zijn invloed lag toch in de periode voorafgaand aan 1959, daarna ging hij films maken waar ik geen oordeel over heb, met eind jaren 60 een opleving waarna hij al snel naar Vegas vertrok. Met alle tragiek van dien.
Het ECHTE belang van Clapton lag in de periode 65-71, waarna hij schommelstoelmuziek ging maken. Zo simpel is het toch. Ik hou van veel schommelmuziek van Clapton ' Laid Back" maar hemelbestormend of vernieuwend is het allang niet meer, hoewel hij live nog heel goed uit de verf komt. Hetzelfde geldt voor Elvis na 59. Leuk, maar de grote chemie was wel weg.
Of zoals John Lennon in 1977, de pers smeekte hem om een reactie, als reactie op zijn dood zei: ze stuurde hem in 1959 naar het leger waar ze hem van zijn ballen hebben ontdaan.

Ben nooit echt een fan van Eric Clapton geweest maar je kan er niet om zijn muziek heen. Hij heeft veel mooie muziek gemaakt maar hij is inderdaad in mijn ogen al lang niet meer vernieuwend. dat hoeft en kan natuurlijk ook niet. Dit is gewoon een lekkere plaat met niets nieuws onder de zon. En zo vullen er nog velen van Eric volgen.

Clapton is naar mijn mening als soloartiest nooit vernieuwend geweest.
Hij ging veelal met songs van anderen aan de haal ( Marley, JJ. Cale, blues traditionals) en bouwde voornamelijk op zijn eigen sound.

Ik vind zijn werk met Cream nog altijd het meest aansprekende. Hier profileerde hij zich op zijn best.)

Gisteren heb ik in een Kringloop (Mijn Tafel) te Groningen zowel Slowhand als Backless gekocht voor het bescheiden totaalbedrag van € 7,50. Nou wordt Slowhand gezien als één van de beste albums van Clapton en Backless als de mindere opvolger. Dat zal misschien zo zijn maar ik vind dat persoonlijk een zeer aangenaam album.
Another Ticket lag er ook en omdat dit album niet zo'n beste reputatie heeft heb ik 'm maar laten liggen. Nou heb ik Another Ticket alsnog via Youtube beluisterd en ik moet zeggen dat ie me net zo goed bevalt als Backless. Eigenlijk zit ik er nu over te denken om vandaag terug te gaan naar Mijn Tafel om alsnog Another Ticket aan te schaffen.
Eric Clapton heeft in zijn carrière heel wat bereikt en was nooit echt vast te pinnen op één stijl. De één vind dat misschien zijn sterkste punt, een ander zal het zijn achilleshiel vinden. De Clapton zoals hij op Yardbirds opnames klonk vind ik persoonlijk niet zo bijzonder. Zijn 'jaar' bij John Mayall's Bluesbreakers leverde hem de eretitel 'God' op. Deze titel kon hij in Cream prolongeren maar rond 1968 raakte hij na het horen van het album Music From The Big Pink van The Band meer en meer ervan overtuigd dat hij op het verkeerde spoor zat. Vanaf dat moment had hij veel meer de behoefte om een sideman te zijn, met als gevolg deelname in Delaney & Bonnie, Blind Faith en Derek & The Dominoes. Ook zijn solowerk in de zeventiger jaren ademt een behoefte naar kleinschaligheid uit. Met het album No Reason To Cry ging zelfs een wens in vervulling die hij in 1968 al koesterde na het horen van Music From The Big Pink, nl. lid zijn van The Band. Het album is opgenomen met behulp alle leden van deze groep.
Another Ticket sluit die periode af. Schommelstoelmuziek. Mij best. Call it what you want. Het is mijn favoriete periode van Clapton.

Eric Clapton - Turn Up Down 1980 Unreleased - YouTube

Het album dat niet doorging. Voor wie het interesseert natuurlijk.

Redelijk album maar weinig opzienbarend in zijn oeuvre. Relaxt en bluesy album met voldoende kwaliteit maar weinig opvallende of memorabele songs al zijn I Can't Stand It en in mindere mate Rita Mae wel uitschieters.