Oasis - Standing on the Shoulder of Giants (2000)

@ Alchemist: wat denk je van Carry Us All? Ook een killer b-side van een van de SOTSOG singles. Hadden ze daar samen met Lets All Make Believe ook maar een albumtrack van gemaakt, dan had iedereen wel anders gepiept, want ik ben het eens met de commentaren dat Put Yer Money Where Yer Mouth Is, Little James en I Can See A Liar niet een al te hoog niveau halen, in vergelijking met die briljante b-kantjes die ze schreven in deze periode (al zijn Little James en I Can See A Liar toch ook op hun eigen manier bijzonder fijne (maar simpele) luisterliedjes).

Ikzelf vind dit nog altijd het beste Oasis album, het is wat psycheledischer dan de andere pure rock n roll platen, en ook de enigste waar electronische geluidjes, mellotrons en sampletjes op te horen zijn. Daardoor ademt dit album wat alternatiefs uit, zeker als je nagaat dat het hier om Oasis gaat. Opener Fuckin In The Bushes is een geweldige introductie (een einzelganger in de Oasis-discografie), Go Let It Out een fantastische hitsingle, Gas Panic! een dijk van een nummer met een briljante gitaarsolo, Where Did it All Go Wrong? een van de beste Noel op leadzang-nummers en Roll It Over nog immer het beste afsluiter van een Oasisplaat ooit. Met die wetenschap is Standing On The Shoulder Of Giants gewoon een prima popplaat - ook voor de cinici die Oasis na het Be Here Now-debacle (waar ook heel veel voor en over te zeggen valt) in de rij stonden om deze plaat bij voorbaat de grond in te boren.

Met hun eerste twee albums heeft Oasis twee regelrechte klassiekers afgeleverd. Hoe groot was dan ook mijn teleurstelling bij de release van ”Be Here Now”. Bij de opvolger ”Standing on the Shoulder of Giants” was ik dan ook behoorlijk sceptisch. Onterecht zo blijkt, want ik vind dit gewoon een sterk album. Opener ”Fuckin’ in the Bushes” is een lekkere instrumental met psychedelische trekjes. ”Go Let it Out” en ”Who Feels Love” zijn gewoon erg goede liedjes. Hetzelfde geldt voor ”Little James”, ”Gas Panic!”, ”Sunday Morning Call” en de afsluiter ”Roll It Over”. De rest is niet top, maar zeker ook niet slecht. Na de deceptie van ”Be Here Now” was ik dus behoorlijk positief verrast door ”Standing on the Shoulder of Giants”. En eigenlijk nu nog. Gewoon een goed album van de gebroeders Gallagher die ondanks alle problemen, binnen de band, maar ook privé, gewoon doen waar ze goed in zijn. Sterke liedjes met onweerstaanbare melodieën schrijven en spelen. ”Standing on the Shoulder of Giants” is een waardige revanche, die helaas maar kort heeft geduurd. Opvolger ”Heathen Chemistry” vind ik echt niet goed. Deze daarentegen wel, en blijft ook na al die jaren nog net gemak overeind.

Het eerste album van Oasis staat momenteel weer in mijn top 10 en ook dit album met de fraaie titel Standing on the Shoulders of a Giant met prachtig artwork van New York begint ijzersterk met Fuckin' In The Bushes & Go Let It Out. Maar Who Feels Love is ineens een stukje minder dan we gewend zijn en de ook Put Yer Money Where Yer Mouth Is en Little James zijn wat slapjes. Gas Panic! is wel weer een sterke track en Where Did It All Go Wrong? gezongen door Noël kan er zeker mee door, net als daarna Sunday Morning Call. De laatste drie nummers zijn best aardig.

Het levert alles bij elkaar een plaat met wisselende kwaliteit op, minder dan we gewend zijn van de Gallagher broers en consorten. Daarom zet ik dit album nog weinig op.

Jaarlijks in de zomermaanden luister ik dit album. Ik blijf het een zeer verfrissend, voor britrock gevarieerd album vinden. Vooral na de wat langdradige voorganger. Mij verveelt dit album niet. Een mooie mengeling van up-tempo nummers als het fijne Fuckin' in the Bushes of de stadionrocker I Can see a liar, afgewisseld met rustigere nummers als Gas Panic of Who feels love. Een album waar op een goede manier gebruik wordt gemaakt van het vullend achtergrond effect van een melotron. Een album waarop Noel Gallagher bijna alle instrumenten bespeelt, behalve de drum. Een album waarop Liam weer heel goed bij zang is.

Na het onthutsend zwakke Be Here Now, had Oasis via The Masterplan al bewezen dat het niet afgeschreven moest worden. Vergeleken met die b-kantjes is dit opnieuw een tegenvaller. Maar vergeleken met Be Here Now bijna een glorieuze comeback, vooral de eerste helft van de plaat. De opener Fucking in the Bushes zet een heerlijke toon, gevolgd door het al even fijne Go Let it Out. Who Feels Now zorgt voor de prettige temporisering en afwisseling die Be Here Now zo ontzettend ontbeerde. Op het geweldige Gas Panic! na hebben we alle sterkste stukken dan helaas al gehad. Zonder dat het slecht wordt, kabbelt het album wat voort zonder nog echt indruk te maken. Maar goed, eerherstel is daar maar met The Masterplan is het achterhoofd blijft het een mysterie hoe de mannen tot hun liedjesselectie kwamen voor de studioplaten.