Bi Kyo Ran - Bi Kyo Ran (1982)

Deze Japanse band bestaal al sinds 1973 en was ooit begonnen als King Crimson coverband.
Pas veel later zijn er live opnames uitgebracht uit de jaren 70 met alleen maar King Crimson nummers maar het eigenlijke debuutalbum simpelweg "Bi Kyo Ran" genaamd verscheen pas in 1982.
De bandleider en gitarist/zanger is Kunio Suma die sindsdien altijd deel heeft uitgemaakt van de bezetting.

Men begint meteen al goed met het lange "Double", hierin duidelijk Rush-achtige baswerk op de voorgrond en de ietwat hese stem van Kunio.
Na 3 minuten valt het stil en hoor je voor het eerst viool (Toshihiro Nakanishi) als gast bandlid.
Na ruim 6 minuten hoor je de hele band weer invallen, klein stukje zang erbij en gaat men instrumentaal los zonder dat het te freakerig klinkt.
Hierin speelt de gitarist vooral op de meest vreemde momenten akkoorden en pas na 10 minuten word er echt een solo ingezet..
Men werkt mooi naar het einde toe die klinkt als het begin.
Ik lees vaak dat Bi Kyo Ran klinkt als King Crimson ten tijde van het "Red" album maar daarvoor ken ik KC te slecht om dat te beamen.

Op "Cynthia" hoor je voor het eerst gastkeyboard (en mellotron) speler Yuki Nakajima (ex -Heavy Metal Army).
Een mooi rustig nummer met ook de viool erop te horen, geheel instrumentaal.
"Psycho (Part 2)" klinkt wat jazzy en druk, daarintegen is "Monologue" slepend en enigzins hypnotiserend.
De zanger praat met een robotachtige stem er doorheen en breaks op de meest onverwachte momenten, de bassist Masahide Shiratori duidelijk op de voorgrond te horen.

Bijna een kwartier duurt de afsluiter "Warning", rustig begin met viool en zowaar close-harmony samenzang.
Keyboard erbij en het klinkt nogal dreigend, je voelt gewoon dat het later gaat losbarsten.
Dat gebeurt na 7 minuten, Rush-achtige instrumentale stukken en helaas later een nietszeggend percussie-achtige intermezzo.
Met op het eind nogal vreemde stukjes en mellotron geluiden besluit Bi Kyo Ran zijn debuutplaat.

Drummer Masaaki Nagasawa mag ook niet overmeld blijven, ook hij is virtuoos zonder te veel te willen en wat is dit debuut een mooie opmaat tot het perfecte "Parallax", voor mij een van de beste albums ooit gemaakt.

Psycho (part 2) klinkt vrijwel identiek aan de eerste Larks Tongues In Aspic van King Crimson en dus delen van Double ook.
Niet erg want het klinkt fantastisch. Eigenlijk zijn ze meer "to the point" dan King Crimson en gaat deze muziek er enorm vlot in bij mij.

Een band die op momenten wel heel erg zijn best doet op king crimson te lijken. Vooral de gitarist is een erg magere Fripp soundalike.