The Gathering - Almost a Dance (1994)

De muziek is meer dan ok, en bouwt nog een beetje voort op "Always", maar jongens jongens toch.... dat ze Bart Smits gedumpt hadden, tot daar nog aan toe, maar de mannelijke zang (Niels Duffhuës) op "Almost a Dance" is niet echt beter .... Dan toch liever Bart Smits zijn donkere vocalen gecombineerd met grunts hoor !!

Of is de opname afkomstig van voor "Always"?
In dat geval blijft het heel erg jammer van de zang, maar kan je zeggen dat ze muzikaal (zonder zang dan) al zeer 'goed zaten'...

Muzikaal zit het allemaal prachtig in elkaar, maar hier had ik toch liever de stem van Bart Smits bijgehoord.. Ik weet niet of de stem van Anneke, die een weinig later zou aantreden hierop zou passen, maar die van Bart alleszins..... maar op deze release haalt voor mij de zang toch veel van de kwaliteit naar beneden. Daarom een 3 en dat is dus NIET voor de afschuwelijke vocalen !!!!!

Jammer.....

Ik kom met met moeite aan een 2,5 en dat komt vooral door de zang.
De nummers zijn op zich wel goed. Nog niet het niveau van hun latere albums maar toch al zeer aardig. Maar de zang (en dan bedoel ik de mannelijke) maakt alles kapot.

Zoals hier boven al beschreven staat: muzikaal is het zeker niet slecht, echter zijn het de vocalen van Niels die dit album de das omdoet. Jammer, want de muziek vind ik lekker in het gehoor liggen, en gek genoeg beter, dan wat de The Gathering allemaal zou gaan doen vanaf HTMAP.
Het is dat Martine van Loon niet zo'n overtuigend stemgeluid heeft, anders hadden ze net zo goed haar het album kunnen laten volzingen.
Ook vraag ik me af of de muziek, die beduidend vrolijk klinkt t.o.v. Always, het geheel er beter op had gemaakt, als Bart Smits dit album volgegrunt had.
Al met al, blijft dit album een vreemde eend in de bijt. Muzikaal best OK, maar ja, die zang van Niels........
Een zeer magere 3, vanwege de muziek (en Martine).

Na het debuutalbum is dit voor mij nogal een tegenvaller. Met de muziek zit het wel goed, hoewel de toon niet zo duister is als op zijn voorganger, maar de stem van Niels Duffues past niet bij de muziek. Er staat wel een aantal goede nummers op de cd, maar briljant is het zeker niet. Dieptepunt voor mij is 'The Sky People'.

2.5*

Al vier moordende reviews voor mij over de stem van Niels Duffhuës... ik word de vijfde. Nee, ik kan er echt niks positiefs over kwijt. Hij heeft een buitengewoon lelijk, schreeuwerig en zeurderig geluid met tenenkrommende uithalen en zinnen die niet in de zangregels passen. En soms zingt hij zelfs vals. Alleen de momenten waarop hij rustig zingt, zoals in Nobody Dares, is het te doen, behalve dat lelijke nep-Amerikaanse accent dan. Maar dan die teksten ook... je hoort dat er goede bedoelingen achter zitten, over onder andere zelfreflectie bijvoorbeeld, maar het resulteert in niets meer dan kromme, lelijke zinnen die gewoon echt niet pakken. En als hij dan even wegvalt doordat Martine van Loon een regeltje mag zingen, lijkt dat een prima alternatief, maar ook zij is eigenlijk niet veel beter. Haar geluid is zwak en veelal oninteressant, en ook zij heeft menig valse noot te pakken. Haar melodielijnen zijn overigens helemaal niet slecht, maar het is jammer dat ze totaal niet aan variatie doet.

Ook de muziek kan me niet altijd bekoren. Een beetje te vrolijk en uptempo allemaal. Prachtige momenten zoals in andere albums (waaronder zeer zeker Always...!) zijn hier ver te zoeken. Toch zijn er genoeg leuke stukken, en het talent van deze band is nog altijd goed te horen. Mooie afsluiting ook. Ik vind het trouwens prachtig wat de band later nog uit Like Fountains heeft weten te persen: een prachtige pianoballad als afsluiter van Sleepy Buildings.

Al met al? Tja, het enige waar ik aan kan denken bij dit album zijn die afschuwelijke vocalen, maar ik moet toch eerlijk zijn, muzikaal is het helemaal niet slecht. Almost a Dance is minste album van The Gathering, laat ik het daarop houden.

Zo'n gekke cd is Almost A Dance eigenlijk helemaal niet. Ten opzichte van Always klinkt het album vanwege de grote hoeveelheid aan up-tempowerk weliswaar veel opgewekter, maar maakt het nog altijd gebruik van de bekende bombastische stijlfiguren. Het resulteert in een handvol leuke, bijna opzwepende stukken zoals On A Wave of The Sky People. Het kleine Nobody Dares vormt een mooi rustpuntje zo in het midden van het album.

Maar jongens toch, wat voor een stembandengeselaar hebben ze hiervoor in een dronken bui uit de kroeg weggetrokken? Hoewel het gras hier al voor de voeten is weggemaaid, is deze mijnheer ook voor mij een struikelblok van epische proportie. Het is erg moeilijk om om stemgeluid van het uitermate beperkte broertje van Mike Patton heen te luisteren. Deze meneer weet niet op welke momenten hij even adem moet halen en hij weet daarnaast ook niets van articulatie. Zelfs van het rustige Nobody Dares maakt hij een overhaaste bende.

Instrumentaal is het allemaal in orde, vocaal is het een rommeltje van jewelste. Tot die conclusie kom ik net als iedereen hier. En omdat Niels Duffhuës geen Quorthon is. heeft Almost A Dance aan hem mijn puntenaftrek aan te wijten