The Gathering - Almost a Dance (1994)

Al vier moordende reviews voor mij over de stem van Niels Duffhuës... ik word de vijfde. Nee, ik kan er echt niks positiefs over kwijt. Hij heeft een buitengewoon lelijk, schreeuwerig en zeurderig geluid met tenenkrommende uithalen en zinnen die niet in de zangregels passen. En soms zingt hij zelfs vals. Alleen de momenten waarop hij rustig zingt, zoals in Nobody Dares, is het te doen, behalve dat lelijke nep-Amerikaanse accent dan. Maar dan die teksten ook... je hoort dat er goede bedoelingen achter zitten, over onder andere zelfreflectie bijvoorbeeld, maar het resulteert in niets meer dan kromme, lelijke zinnen die gewoon echt niet pakken. En als hij dan even wegvalt doordat Martine van Loon een regeltje mag zingen, lijkt dat een prima alternatief, maar ook zij is eigenlijk niet veel beter. Haar geluid is zwak en veelal oninteressant, en ook zij heeft menig valse noot te pakken. Haar melodielijnen zijn overigens helemaal niet slecht, maar het is jammer dat ze totaal niet aan variatie doet.

Ook de muziek kan me niet altijd bekoren. Een beetje te vrolijk en uptempo allemaal. Prachtige momenten zoals in andere albums (waaronder zeer zeker Always...!) zijn hier ver te zoeken. Toch zijn er genoeg leuke stukken, en het talent van deze band is nog altijd goed te horen. Mooie afsluiting ook. Ik vind het trouwens prachtig wat de band later nog uit Like Fountains heeft weten te persen: een prachtige pianoballad als afsluiter van Sleepy Buildings.

Al met al? Tja, het enige waar ik aan kan denken bij dit album zijn die afschuwelijke vocalen, maar ik moet toch eerlijk zijn, muzikaal is het helemaal niet slecht. Almost a Dance is minste album van The Gathering, laat ik het daarop houden.