The Beat - Bounce (2016)

Midden jaren zeventig gebeurde er veel op muziekgebied in Engeland. De punk en new wave zorgde voor een nieuwe impuls in de populaire muziek. Door toedoen van Bob Marley, die ook in Engeland mateloos populair werd, kon ook reggae rekenen op een toenemende belangstelling.

In de kielzog hiervan ontstond ook een revival van de eind jaren vijftig in Jamaica ontstane muziekstroming, de ska. Eigenlijk wel logisch, want skamuziek bruist van de energie en is erg dansbaar.

Een aantal van die groepen, Madness, The Specials en The Beat werden erg populair, vooral door de singles die ze uitbrachten. Maar Madness en The Beat waren duidelijk meer dan een singlesgroep. Madness bereikte hun creatieve hoogtepunt in 2009 met The Liberty of Norton Folgate.

De meest talentrijke van die twee groepen was voor mij toch The Beat, in Amerika The English Beat geheten en in Australië The British Beat. Helaas maakten ze maar drie fantastische albums en werd in 1983 de stekker uit de groep getrokken. Het blijft gissen naar de reden ervan.

Dave Wakeling en Roger Ranking formeerde vervolgens General Public. Twee andere leden, Andy Cox en David Steele, moesten van hun accountant vernemen, dat de groep had ophouden te bestaan. Zij besloten hierop Fine Young Cannibals op te richten. Beide groepen werden redelijk succesvol.

Sinds het opheffen van de groep kreeg men regelmatig verzoeken voor reünieconcerten. Uiteindelijk ging men in 2003 overstag en werd een concert verzorgd in The Royal Festival Hall. En nu verschijnt dus na 34 jaar een vierde album, Bounce, gestoken in een moderne hoes.

Toch hoor je veel van de ingrediënten van de vorige cd’s terug op Bounce, zoals de zang van Roger Ranking en de lekkere saxofoonpartijen. Alhoewel de muziek nu iets meer relaxt is geworden.

Bounce is een waardevolle aanvulling van het oeuvre van The Beat. Het kan ook een mooie kennismaking vormen voor de overige drie albums, die volgens mij in geen enkele platencollectie zouden mogen ontbreken.

Een goed afsluitend album, één aardig vervolg album en één geweldig debuut dat was The Beat de afgelopen 36 jaar.

En om met het slechte nieuws te beginnen, het nieuwe album sluit eerder aan bij het aardige vervolg album Wha'ppen dan bij de twee veel betere albums uit het verleden. Het is gewoon te poppy met te weinig bijt. Daar waar ze vroeger sociaal en politiek commentaar gaven vind ik dit hier te weinig van terug. Alle andere (muzikale) ingrediënten zijn er gewoon en de nog altijd heel herkenbare stem van Ranking Roger maar het is te braaf, zo bij de eerste beluistering. Ga het zeker nog een paar keer luisteren en hoop dat ik toch nog wat gemist hebt. Het is zeker niet slecht maar ten aanzien van hun verleden is dit gewoon niet op hetzelfde niveau.

Close The Door lijkt nog het meeste op de oude Beat, en ook de single Walking on the Wrong Side is prima

Vrolijk en lekker in het gehoor liggend plaatje,een beetje zoals we van the Beat gewend zijn al klinkt het allemaal wat minder scherp en 'urgent' als ruim dertig jaar geleden.
Het niveau van hun beste album,Special Beat service wordt dan ook niet gehaald,daarvoor zijn de composities meestal niet sterk genoeg.Ook is het Ska en Reggae gehalte wat teruggedraaid ten voordele van wat mee pop-achtig werk.Zo'n wat flauw nummertje als Work work work hoeft voor mij dan ook niet.
Toch valt er ook genoeg te genieten op Bounce ; de prettige vocalen van Ranking Roger en lekkere songs (die vooral op de eerste helft staan) als Avoid the Obvious,Fire Burn en Heaven Hiding maken er best een fijne schijf van.
Echt onderscheidend zijn ze dan misschien niet meer maar toch is dit best een goede comeback.