Grace - FMA (2016)

Grace, een dametje uit Australië, zal je wellicht eerder onder popmuziek scharen. Maar in haar stem zit de nodige soul zodat het ook prima op deze blog past. Ze brak door met een Kerst-hitje en werd al eens, mede door de songteksten, vergeleken met Amy Winehouse. Ongeacht de kwaliteit van de muziek is het te hopen dat Grace het wat langer volhoudt op deze aarde. Dus dan maar op naar de kwaliteit.

Het feest heeft een opener met Church on Sunday. Gewoon een vrolijk popliedje waarop de kracht van Grace’s stem wel te horen is. Ook Hell of a Girl is een popliedje, maar met soul in de stem. Dat kan deze dame wel.
Hope You Understand ligt in hetzelfde straatje, al is het wat vrolijker. Dat kan het album wel even gebruiken. Want het heel erg poppy Crazy Over Here kan mij niet heel erg boeien.
Op You Don’t Owe Me klinkt de bass lekker door, waar de zoete ballad How to Love Me juist weer minder te genieten is. Wisselend succes, ondanks dat de vocale capaciteiten zeker aanwezig zijn. Dat is dan wel weer een beetje jammer.
Coffee is niet de zwarte variant, maar één met suiker, want heel erg zoetjes. Het wordt daarop met From You zelfs een beetje saai. Gelukkig biedt Feel Your Love wat meer aandacht via de productie. Aan de andere kant betekend meer productie dan weer niet dat het ook betere muziek is.
Nee, laat het dan liever over aan de zang. De zang moet het ook doen op New Orleans, maar doet het niet helemaal. Al is dit wel weer beter te genieten. Vooral in vergelijking met het te lichte Boys Boys Boys. Dan hoor ik liever het makkelijke Say. Liever dan het onopvallende Boyfriend Jeans.
Dan hebben we ook nog Songs: Cries and Ames, maar dat is meer een soort outro.

Jammer, dat is de conclusie. Ik heb toch zeker het idee dat er meer uit deze zangeres te halen valt. Vocaal is het namelijk prima in orde, maar ze heeft duidelijk nog niet de juiste stijl en de juiste songs gevonden.

(bron: Opus de Soul)