James Vincent McMorrow - We Move (2016)

En daar is alweer album nummer drie van de Ierse James Vincent McMorrow. Duidelijk een artiest die niet stil zit. Niet alleen qua productie, maar ook qua stijl. Het begon allemaal folky in 2010 en hij had daarmee zijn grote doobraak. Daarna werd die folk toch wel een stukje electronischer. En nu lijkt hij dat elektronische meegenomen te hebben naar deze derde plaat en voegt hij daar ook nog eens veel invloeden uit de disco aan toe. Hoe heeft hij dit gedaan?

Hij deed dit onder meer door te openen met Rising Water. Een beetje een te makkelijke elektro pop song. Ik verwacht persoonlijk wat meer van deze man. Helaas voert hij hetzelfde idee door op I Lie Awake Every Night. Misschien dan wel op een iets rustigere manier.
Last Story biedt dan wel wat anders en meer van het inlevende en meelevende wat soulmuziek ook kenmerkt. Al blijft het toch wat poppy en vlak. One Thousand Times is dan juist weer wat aanstekelijker. Helaas komt ook dit nummer niet helemaal los. Ik kan het zeker wel een prima track noemen.
Het meest hitgevoelige dat we deze plaat tegenkomen is er met Evil. De productie is opgevoerd en verder best een aardige song. Helemaal overtuigd ben ik vooralsnog niet. Dat heb ik meer met Get Low. Dat is gewoon een fijne en goede song. Ontspannen nummer dat me pakt. Ook het op de basis van de R&B geënte Killer Whales doet het prima bij mij.
Het beste nummer van deze plaat is mijn inziens toch wel Seek Another. Een nummer met een fijne funkyness, of voor mijn part noem je het disco. Een stuk beter in ieder geval dan het trage, saaie Surreal. Ook afsluiter Lost Angels is rustig, maar brengt meer overtuiging met zich mee.