Operation: Mindcrime - Resurrection (2016)

Ja! Zin in! Eerste nummer hier te beluisteren:
Operation: Mindcrime - "Left For Dead" (Official Audio) - YouTube

Het tweede nummer hier!
Operation: Mindcrime - "The Fight" (Official Audio) - YouTube

Mijns inziens zijn beide nummers erg sterk. Probeer tijd vrij te maken voor de cd release in de buurt van Stuttgart ergens in september, waar Tate ook gaat optreden.

Ik vind de nummers niet boeiend en de uitgebluste zang van Tate vermoeiend.

Queensryche is beter bezig. Maandag a.s. in een uitverkocht huis in de Boerderij Zoetermeer. Met een prima vervanger voor Geoff Tate

Prachtig nummer, 'The Fight'! Wat ik altijd aan Geoff Tate kon waarderen was dat hij gewoon altijd geklonken heeft zoals hij dat zelf wil. En ja, hij wil geen enkel album twee keer maken, met goed recht. Elke nieuwe plaat die hij uitbrengt is daardoor een avontuur. Juist die drift om niet hetzelfde te doen deed QR voor mij boven de massa uitstijgen en dat doet Tate voor mij nu nog steeds. Het huidige QR mag van mij nog laten zien dat ze qua nieuw materiaal ook lef durven hebben.

Ben het niet altijd met Kronos eens, maar hier heeft ie een punt. Daarnaast word ik niet heel blij van al die effecten op de stem van Geoff.

Eerste nummer doet me helemaal niets, 2e is iets beter. Het klinkt zo vreselijk saai allemaal wat hij met zijn stem doet tegenwoordig. Hij kan het nog wel getuige zijn bijdrage aan het laatste Avantasia album.

Nummer drie: Miles Away. Lekkere groove!

Nog vrijwel geen één reactie op het volledige album? Ik ben wel benieuwd wat anderen hierin zien. Zelf vind ik het vooralsnog erg lekker klinken. De band klinkt heerlijk grungy met een pompende bas en heerlijke drumpartijen. Geoff Tate heeft zichzelf dan ook met uitstekende muzikanten omringd. Waar ik vond dat The Key naar het einde toe wat uit elkaar viel gebeurd dat hier veel minder. Als geheel is Resurrection een stuk samenhangender en dat doet de plaat ten goede. De vele korte nummers waarmee de plaat opent zetten de sfeer neer voor het verhaal (heb nog steeds geen idee waar het over gaat overigens). Daarna volgt een salvo van prog meets grungy rock met voor mij de hoogtepunten 'Healing My Wounds', wat een van de sterkste nummers van Tate is sinds Dedicated to Chaos (ja, die vind ik tof, ja). Ook de dromerige ballad 'The Fight' en het uptempo 'Taking On the World', welke allebei stevig aan Empire-era Queensrÿche doen denken, hoor ik absoluut graag. De gastbijdrages van Blaze Bayley en Tim Owens zijn te verwaarlozen, maar in interviews kwam ook naar voren dat het meer een spontaan idee was omdat ze toevallig in de buurt waren, dus vooruit. Daarna volgen de wat progressievere nummers met flinke ballen, zoals 'A Smear Campaign', of juist de typische Tate-mystique, als in 'Into the Hands of the World'. Ik moet de latere paar nummers nog vaker luisteren, want ze zijn vrij complex, maar wat ik hoor bevalt me. Groeiertje dit.

Het enige wat me wat tegenstaat is de mix. Het geluid is heerlijk, maar de mix is wat blikkerig, wat vooral opvalt over de koptelefoon.

Sorry maar ik kan wederom heel weinig met deze plaat. Vrijwel louter matige songs en inmiddels is het meer voorlezen met geluidseffecten dan zingen wat Tate doet. Ik irriteer me gewoon aan zijn stem. Jammer maar helaas. Vermoeiende plaat.

Tegenvallend tweede album van de nieuwe band rond Geoff Tate, ex-zanger van Queensryche. Het songmateriaal is voornamelijk saai en rommelig, ondanks de toch vrij sterke produktie. Een paar songs beginnen veelbelovend, maar lopen dan al snel vast. Er wordt feitelijk amper gezongen door Tate; meestal mompelt en praat hij wat door de tracks heen. Het wordt in ieder geval nergens een lopend geheel. Beste song is het uptempo Taking On The World, maar ook die zeurt te lang door.

Vervelend saai album. Ik kan hier niets mee. Snel vergeten.