Tangarine - There and Back (2016)

De broertjes Brink uit Assen timmeren inmiddels alweer een aantal jaartjes aan de weg. Mijn eerste kennismaking was Wintersongs waarbij ze mij aangenaam verrasten als een soort nieuwe Simon & Garfunkel. Met de opvolger Seek & Sigh werd de positieve lijn doorgezet en niets stond een internationale doorbraak in de weg. Toen Matthijs van Nieuwkerk ze als huisband contracteerde leek hun kostje gekocht. Helaas hielp de volgende plaat Move On alle goede bedoelingen in een klap om zeep. Een partij lullige jaren 70 Britpopsongs van heb ik jou daar. Dat moest anders.

Voor het nieuwe album werd een lening afgesloten om helemaal naar Tucson Arizona af te reizen en daar inspiratie op te doen. Ook werd de hulp ingeschakeld van niet de minsten in de Americana wereld. Niemand minder dan Joey Burns en John Convertino van Calexico kozen van de nummers die Arnout en Sander hadden geschreven de in hun ogen beste uit en arrangeerden het geheel. Ik ben geen fan van Calexico. Dat komt vooral dat Burns niet kan zingen. Voor de rest is er weinig mis mee, ze weten natuurlijk wel een sfeer neer te zetten en dat laten ze hier dan ook zien. Die invloed van Burns en Convertino is het duidelijkst te horen in de pedal steel en banjo geluiden.Die instrumenten geven de plaat direct al veel meer smoel dan al het voorgaande. Burns speelt op de plaat trouwens de baspartijen en Convertino drumt. Maar met alleen goede begeleiding ben je er nog niet. De songs moeten uiteraard zelf ook overkomen. Die songs zijn eigenlijk ook stuk voor stuk beter dan ze ooit gemaakt hebben. Vanaf de catchy opener New York City tot het eind klinkt een volwassen band.

Deze uitstap naar de Americana uitstap smaakt naar meer. De geitenwollen sokken hebben eindelijk plaats gemaakt voor cowboylaarzen. Ik heb ontzettend veel zin om ze live aan het werk te zien en wat een geluk: ze komen 2 keer naar Emmen.

Today:
De krenten uit de pop: Tangarine - There And Back - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het door de tweelingbroers Arnout en Sander Brinks gevormde duo Tangarine vormde een seizoen lang het gezicht van De Wereld Draait Door, maar ik ken het tweetal toch vooral van het uitstekende Seek & Sigh uit 2013 (en in iets mindere mate van Move On uit 2014).

Voor hun nieuwe plaat trokken de tweelingbroers naar Tucson, Arizona, waar Calexico voormannen Joey Burns en John Convertino klaar zaten in de studio.

Burns en Convertino drukken over het algemeen hun stempel op de platen die ze produceren, maar There And Back laat horen dat Tangarine haar bijzondere geluid grotendeels heeft behouden.

Dat betekent dat ook de nieuwe plaat van Tangarine weer volop associaties oproept met de muziek van onder andere The Everly Brothers en Simon & Garfunkel en driftig strooit met tijdloze popliedjes die goed zijn voor een hele brede glimlach.

Joey Burns en John Convertino hebben het geluid van Tangarine weliswaar niet volgepropt met Mariachi trompetten of andere invloeden uit het arsenaal van Calexico, maar hebben wel degelijk invloed gehad op het geluid van de broers Brinks. Vergeleken met zijn voorgangers laat There And Back meer invloeden uit de country horen en bovendien klinkt de plaat werkelijk fantastisch.

Het zorgt ervoor dat de bijna onwerkelijk mooi bij elkaar kleurende stemmen van Arnout en Sander Brinks nog wat fraaier uit de speakers komen. Het zijn deze stemmen die There And Back uiteindelijk naar grote hoogten tillen. De songs op de plaat en de instrumentatie en productie zijn van een bijzonder hoog niveau, maar als de broers Brink gaan zingen gebeurt er iets. De zon gaat opeens schijnen, alle ellende van de wereld om je heen is verdwenen en een gevoel van gelukzaligheid maakt zich van je meester.

Natuurlijk borduurt Tangarine voort op flink wat muziek die inmiddels enkele decennia oud is, maar gedateerd klinkt het geen moment. There And Back staat vol met goudeerlijke popliedjes waarvan je alleen maar heel vrolijk kunt worden. De prachtige vocalen op de plaat zorgen voor het kippenvel dat de bijzondere luisterervaring compleet maakt.

Seek & Sigh vond ik erg goed, met There And Back bereikt Tangarine een niveau dat in, maar ook buiten Nederland betrekkelijk zeldzaam is. Erwin Zijleman

Ja, als ze dit goed aanpakken dan moet er veel meer inzitten dan alleen een nationale doorbraak. Hoe vaker ik hem draai hoe beter hij wordt. Dat moet ik buiten Nederland opvallen. En ik realiseer wederom hoe ontzettend veel kwaliteit er op dit moment door Nederlandse artiesten wordt geleverd. Wordt het niet eens tijd erwinz dat jij de plaat van Eva Almagor gaat bespreken? Daar zie jij als rasoptimist ongetwijfeld ook heel veel mooie dingen in.

Nooi van gehoord, maar ik ga zeker luisteren

Wordt het niet eens tijd, dat jij platenplugger wordt?!

Ik heb de cd nu twee keer beluisterd, en inderdaad, hun beste plaat tot nu toe. Goed evenwicht ook, als het wat te lief en zoet klinkt, komt er wat meer power in. Ik krijg wel zo nu en dan het gevoel, hé nu lijkt het wel erg veel op Magna Carta (Engelse folk and uit de zeventiger jaren, vooral bekend van hun album Seasons).
Al met al een cd om zo nu en dan te draaien.

Gekocht voor amper 9 euro (LP + CD) op basis van de goede kritieken op MM en wat een mooie ontdekking.
Eerste keer luisteren vond ik het wel mooi maar nogal vlak, nu de derde keer bezig en de nummers blijven groeien. Inderdaad wel wat invloeden van singer songwriters uit de 60ties (Simon and Garfunkel idd, maar doet me ook wel wat denken aan Our House van CSN&Y en de stijl van de jonge Bee Gees). Ook wel pure Americana soms.
De ideale muziek om te beluisteren op een druilerige pre-kerstavond namiddag.
Maakt me blijer dan ik dacht te zijn.