NOFX - First Ditch Effort (2016)

NOFX, de band die de sound van mijn studententijd werd. Vanuit het niets werd ik in een weekend in de lente van 1995 geconfronteerd met het geweldige 5-luik S&M airlines/Ribbed/Longest line/White trash/Punk in drublic. Daar heb ik het hele jaar 1995 mijn handen mee vol gehad en startte mijn zoektocht naar andere punkclassics van bands als Bad Religion/Propagandhi/Lagwagon/Pennywise en ik stond op de camping met onze eigen Undeclinable Ambuscade die net hun Softsquekingernieonswing in eigen beheer uit hadden.

Nu is het 2016 en wat heeft NOFX nu nog te bieden. Het genoemde 5-luik werd niet meer overtroffen wat niet wegneemt dat ze nog uitstekende releases hadden zoals So long / Fuck the kids / The decline / Wolves in wolveclothing waar het plezier van af spatte. Toch bekruipt mij het gevoel dat de geoliede punkmachine meer een automatische piloot werd en Fat Mike steeds meer een parodie van zichzelf werd. Hun Self-Titled uit 2012 is voor mij meer een plichtmatige koop geweest dus ik ben benieuwd of dit een Return-to-form is. Iets wat Lagwagon wel deed met hun Hang uit 2014. Hopelijk gaat Descendents dat over een week ook bewijzen. Maar bij NOFX heb je het gevoel dat ze van deze legendarische bands toch "lonely at the bottom" gaan zijn.

Maar toch, nieuwsgierig ben ik altijd wel bij een NOFX release, en afgaande op het vrijgegeven nummer moet je wel erkennen dat ze een andere weg ingeslagen lijken te zijn met een wat rauwere agressievere sound. We wachten netjes af.

In mijn opinie een bizar stuk tekst.. Nofx staat lonely lonely lonely bovenaan. Op self ENtitled na heeft Nofx naar mijn mening nog nooit tegengevallen. Toegegeven Lagwagon overtroefte eenmalig met hang, maar over het geheel vind ik ze altijd het sterkst gebleken, zowel muzikaal als lyrisch. Met name lyrisch, afgezien van de drugsverheerlijking ben ik het nog nooit oneens geweest.

Maar ontopic: ondanks sommige songtitels verwacht ik hier inderdaad ook meer van dan zijn voorganger. Ben met name benieuwd waarvoor ze zich schuldig voelen richting Tony Sly....

Owke owke, een beetje korreltje zout is op zijn plaats. Ik bedoel meer te zeggen dat White Trash en Punk in Drublic nooit meer geevenaard zijn. Maar bijna alle bands zouden graag zelf een plaat van het niveau War on errorism en Coaster gemaakt hebben wat uitstekende albums zijn. Alleen Heavy Petting Zoo en Self Entitled vond ik tegenvallen, en omdat dat hun laatste is ben ik erg benieuwd hoe ze nu gaan komen.

Eens alhoewel ik Heavy Petting Zoo ook geweldig vind!

Ga je ook naar de show in de Melkweg? Heb ze zo vaak gezien en ze staan garant voor een geweldige avond.

En ook nog eens Leftover Crack in het voorprogramma, geweldige band.

NOFX is zo'n band waar ik altijd weer op terugval. Albums als White Trash, Punk in Drublic, Heavy Petting Zoo en So Long zijn echt jeugdsentiment en alleen al vanuit dat opzicht niet te overtreffen. Maar de albums waar de heren daarna mee zijn gekomen zijn eigenlijk ook altijd top. Wat mij betreft staat NOFX absoluut bovenaan de top in de punkrock. De singles van First Ditch Effort zijn gaaf, dus ik ben heel benieuwd.

Zin in! NOFX vorige maand weer eens live kunnen zien, en dat was weer fantastisch. De nieuwe nummers die toen gespeeld werden smaakten naar meer.

Inderdaad die uitvoering van Six Years On Dope was te gek in The Max!
I'm So Sorry Tony moest ik toen wel even aan wennen, maar mooi tribute

I'm So Sorry Tony vond ik ook wel lekker in de Melkweg eigenlijk. Maar inderdaad, Six Years On Dope was echt fantastisch live. Heerlijke beukplaat. Fijn dat Melvin ook gewoon steeds weer de ruimte krijgt om de zang op te pakken. Valt me trouwens wel op dat de harmonieën van El Hefe steeds meer naar de achtergrond verdwijnen.

Album stream:
NOFX - Six Years On Dope (Official Lyric Video) NEW ALBUM Oct. 7th! - YouTube

hmmm ik weet het niet zo met dit album. Ik moet er echt aan wennen even.

Ik ben na de eerste luisterbeurt erg enthousiast. Six Years On Dope, Oxy Moronic, I Don't Like Me Anymore en Generation Z zijn tot nog toe de uitblinkers. Keiharde comeback na het mindere Self Entitled.

Prima album, geen enorme uitschieters maar luistert lekker weg. Bij vlagen is 'ie behoorlijk donker en dat mag ik wel.

Oke oke, ik moet zeggen dat ik dit album nu toch wel erg lekker vind. De teksten zijn weer heerlijk, vaak serieus met een humoristische ondertoon, iets waar NOFX altijd al in uitblonk. De muziek zelf is misschien wat meer midtempo, maar wel op een goede manier. En je hoort duidelijk dat ze een leuke tijd hebben gehad in de studio. Geen grote uitschieters maar ook geen miskleunen. Als ik dan toch hoogtepunten moet noemen: California drought, Oxy Moronic, Dead Beat Mom en Generation Z. Ik krijg bij deze plaat wel een beetje het gevoel dat dit een "de circel is rond" plaat is en mogelijk de laatste kan zijn.

Fat Mike zei onlangs in een interview dat ze 3 jaar na Bad Religion stoppen. Kleine kwinkslag natuurlijk, maar ik denk dat ze nog wel even doorgaan.

NOFX ben ik al jaren uit het oog verloren, ook bij mij hebben zij het einde van mijn tienerjaren erg aangenaam gemaakt, met name Punk in Drublic was niet uit mijn cd-speler te branden.

Erg veel heb ik de afgelopen jaren blijkbaar niet gemist, want de band rondom Fat Mike maakt nog steeds kwaliteits-punkrock, alleen word ik er niet zo warm meer van als in de jaren '90.

Ik had liever gezien dat de band een beetje aan het experimenteren ging zoals op het afsluitende Generation Z, waarin de band opeens zowel tekstueel als experimenteel een wat serieuze weg inslaat.

Misschien niet meer helemaal op het niveau van Punk in Drublic en White trash,voor mij hun beste albums maar met hun nieuwe,First Ditch Effort komt NOFX voor mij nog verrassend dicht in de buurt.
Na het niet al te sterke Heavy petting zoo heb ik er jaren nog amper naar geluisterd maar met deze plaat heeft de band een zowel leuk,afwisselend als goed album afgeleverd.
Dit is gewoon punk/pop van een hoge kwaliteit en daarnaast zijn de teksten weer erg grappig zonder (hadden ze in het verleden weleens last van) flauw en clownesk te worden.
Sterker nog nummers als Six Years on Dope,het lekker zwaar klinkende titelnummer,I Don't Like Me Anymore en het zelfs tot nadenken aanzettend Generation Z mogen tot de betere nummers van het viertal uit Los Angeles gerekend worden.
De nieuwe NOFX.....niks mis mee.

Het is een vermakelijk album, maar haalt het inderdaad niet bij het niveau van de oude albums. Leuk en degelijk.