David Crosby - Lighthouse (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Crosby - Lighthouse - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Na het nooit meer te overtreffen If I Could Only Remember My Name uit 1971, dat absoluut behoort tot de kroonjuwelen van de popmuziek, luisterde ik nooit meer naar een soloplaat van David Crosby, tot in 2014 Croz verscheen.

Croz was natuurlijk niet zo goed of invloedrijk als de inmiddels 45 jaar oude klassieker, maar liet wel horen dat David Crosby op zijn oude dag nog een plaat kon maken die er toe deed.

Ondanks zijn leeftijd (David Crosby werd de afgelopen zomer 75 jaar) en zijn niet altijd goede gezondheid, ligt er twee jaar na Croz al weer een nieuwe plaat van de veteraan in de winkel.

Op Lighthouse wordt de Amerikaan, die in 1963 zijn eerste muziek opnam, stevig bijgestaan door Michael League (bekend van de in de VS legendarische jam band Snarky Puppy), die de plaat produceerde en meeschreef aan het merendeel van de songs.

Michael League schaart If I Could Only Remember My Name onder zijn favoriete platen aller tijden en heeft samen met David Crosby een plaat gemaakt die absoluut is geïnspireerd door de klassieker uit 1971.

Lighthouse is een opvallend ingetogen plaat. In de meeste tracks wordt de stem van David Crosby voornamelijk begeleid door een akoestische gitaar (wel een met 12 snaren vermoed ik) en zijn er verder vooral smaakvolle accenten.

Dat is zeker niet zonder risico, want in vocaal opzicht is David Crosby natuurlijk niet meer zo indrukwekkend als in zijn beste jaren. Uiteindelijk pakt de keuze voor een opvallend ingetogen instrumentatie echter uitstekend uit. De stem van David Crosby klinkt misschien wat kwetsbaarder dan in zijn hoogtijdagen, maar is nog altijd een stem die een song naar een hoger plan kan tillen. Bovendien accentueert de instrumentatie nu de gebreken in de stem van de Amerikaan, waardoor deze gebreken zorgen voor emotie en intensiteit.

Heel af en toe grijpt David Crosby naar de harmonieën die hem ooit samen met Stephen Stills en Graham Nash (en later ook Neil Young) wereldberoemd maakte, maar meestal wordt gekozen voor eenvoud, al graaft de muziek wel wat dieper dan je op het eerste gehoor zult vermoeden.

De instrumentatie bevat volop jazzy accenten (waardoor Lighthouse mij meer dan eens doet denken aan de platen van Donald Fagen) en dat zijn accenten die prima passen bij de stem van David Crosby.

Ik vond Lighthouse zeker bij eerste beluistering geen makkelijke plaat, maar het is wel een plaat die groeit en aan die groei komt vooralsnog maar geen eind. Wederom een indrukwekkend statement van een muzikant op leeftijd dus. Erwin Zijleman

Al het bovenstaande lezend, kan ik ook schrijven dat op Lighthouse sprake is van volledige stilstand. Het nummer waarom Crosby The Byrds verliet, dan wel werd uitgezet, 'Triad', is opgenomen door Jefferson Airplane op hun 'Crown Of Creation' album uit 1968. Dit nummer had moeiteloos op Lighthouse gepast. Dat is 48 jaar geleden! Ware het niet dat de kwaliteit op dit nieuwe album net zo hoog is. Crosby weet het beste uit zichzelf omhoog te halen voor deze plaat.

Ik ben nooit een fan van David Crosby geweest. Ook niet in de Crosby & Nash variant. Op de een of andere manier ligt de muziek die hij maakte/zij maakten me niet. Evenals vele anderen die in dat West Coast/LA idioom muziek maakten. Dat veranderde voor het eerst met 'Croz' en nu met Lighthouse. De helderheid van de productie en de indringendheid van de songs, dragen daar volledig aan bij. Er is zelfs sprake van enige urgentie in sommige nummers.

Een interessante vraag blijft, waarom verbaast het iedereen dat mensen die ergens goed in zijn, dat op hun 75e nog steeds zijn? Het is vrijwel onmogelijk niet te doen, maar iedereen vergelijkt deze plaat direct met een LP uit 1971. Wie nu een nieuwe auto of koelkast koopt vergelijkt het 2016 beslist niet met hetzelfde merk uit 1971. Hoe goed is Lighthouse? Dat zou de vraag moeten zijn. Het antwoord is: meer dan goed, maar niet uitmuntend. Daarvoor zit mijn West Coast/LA aversie me nog net teveel in de weg.

Afgaande op het bovenstaande is het evident dat nu de man van allerlei slechte substanties af is, misschien wel gezonder is dan dat hij in de kracht van zijn leven was. Met gezondheid komt focus en datgene waar hij goed in is: muziek maken en teksten schrijven.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

ben geen jazz liefhebber. vandaar dat de overwegend jazzy en in mindere mate folk klanken van dit album mij weinig bekoren.

7 eigen liedjes van David Crosby merendeels co-written met Michael League plus 1 nummer "The City" van laatstgenoemde (een dieptepunt) en een nummer "By the Light of Common Day" met muziek van Becca Stevens, dat ik als 1 van de schaarse hoogtepunten ervaar, samen met "Things We Do for Love", "Look in Their Eyes" en "What Makes It So".

verder weinig memorabele liedjes op dit album waarop sterke melodieën ofwel liedjes met een kop en een staart nagenoeg ontbreken en de fraaie harmoniezang met iemand als Graham Nash node gemist wordt.

gastrollen zijn weggelegd voor 3 leden van het jazz collectief Snarky Puppy (multi-instrumentalist Michael League die het album produceerde, Bill Laurance (piano) en Cory Henry (organ). Becca Stevens en Michelle Willis verzorgen de backing vocals op "By the Light of Common Day".

"Lighthouse" kan mij ondanks de mooie productie en de fraaie zang van David Crosby niet imponeren. een album met teveel middelmaat waarop de harmonieuze folk/rock klanken uit zijn hoogtijdagen niet of nauwelijks aanwezig te zijn. fijn als anderen er wel plezier aan mogen beleven.