Archie Shepp - The Magic of Ju-Ju (1967)

Zet hem nu voor het 1st op en dit klinkt lekker zeg
Na de prachtige samenwerking met Waldron en Tchangodei weer een plaat waarop Shepp je naar de kele grijpt met dat rauwe bluesy geluid, zoveel gevoel erin...
Denk dat ik nog veel plezier aan het fenomeen Shepp ga beleven

Met: Archie Shepp, tenor saxophone, Martin Banks: trumpet, flugelhorn, Mike Zwerin: bass trombone, trombone, Reggie Workman: bass, Norman Connors: drums, Beaver Harris: drums, Frank Charles: talking drum, Dennis Charles: percussion, Ed Blackwell: rhythm logs

Deze plaat blijft zo ontzettend goed. Dit is Shepp in zijn absolute hoogtijdagen. Het titelnummer is een knettergek duet tussen de bluesy en rauwe sax van Shepp met de percussie van Dennis Charles, Ed Blackwell en Frank Charles. Dan na 7 minuten is het tijd voor Beaver Harris om zijn intrede te doen. Veruit één van de beste drummers uit de '60' s freejazz scéne maakt Harris de muziek nog intenser. Interstellar Space a la Shepp. Workman brengt intussen een vette basrif aan en zo ontstaat er een werkelijk hypnotiserend stuk muziek die je haast in trance brengt. Soms volgt hij Shepp, meestal kiest hij voor Harris. Het pallet dat zo ontstaat is qua sfeer inderdaad vergelijkbaar met de grote volksdansen in West-Afrika waarbij het ook de bedoeling is dat de dansers in trance komen. Pas helemaal aan het eind vallen trombone en trompet hem nog even bij. Hun rol is slechts begeleidend en leidt het nummer naar een oververhit hoogtepunt om dan weer even snel uit de doven.

Leuk gevonden is dan het volkse tussenstuk You' re What This Day is All About. Een prachtig intermezzo. Shazam! is een typische Shepp compositie met veel tempowisselingen en de eerste solo voor één van de andere muzikanten. Martin Banks op trompet speelt zeker niet slecht maar echt heel bijzonder is zijn spel niet. Ik had liever Clifford Thornton of Alan Shorter horen losgaan, maar het is ook weer niet slecht. Shepp neemt vervolgens de boel over met zijn scheurende sax zaagt hij over de beukende drums van Harris en Workman's strakke basgeluid. De hele plaat wordt afgesloten met nog één hoogtepunt: Sorry Bout That. Dit is de Shepp die het liefst hoor: heerlijke soulvolle, bluesy composities met een vette groove erin. Qua compositioneel talent vind ik hem soms vergelijkbaar met Mingus. Hoe gek dan ook dat hij vanaf de jaren '80 bijna alleen nog maar slappe standards speelde. Maar dit is andere en betere koek. Vergelijkbaar met zijn andere werk voor Impulse! Het swingt eigenlijk gewoon als een tiet. Banks geeft een hele aardige solo weg, het wordt nog interessanter als Shepp gaat duelleren met hem en zijn thema's begint te volgen. Vervolgens is het nog één keer aan Shepp om een dik statement te maken.

Opvallend op de hele plaat is de marginale rol die de rest van de band krijgt toebedeeld. Misschien dat het met een Clifford Thornton, een Roswell Rudd of Grachan Moncur III allemaal nog wat spannender was geweest. Maar de rest maakt zoveel goed dat ik hier alleen maar 5 sterren aan kwijt kan.

Shepp was hier een ware inspirator voor generaties na hem. Er was niemand die blues en soul zo goed wist te vermengen met de nieuwe muziek van Coleman, Coltrane en Ayler. En net als zijn Amerikaanse collega's verloor hij de werkelijkheid en emotie nooit uit het oog. De muziek is daardoor pittig maar toch enigszins navolgbaar voor het iets beter getrainde oor. Jammer dat Shepp eind jaren '70 begon in te kakken (net als bijvoorbeeld Pharoah Sanders). Deze muziek uit de '60's is zoveel malen inventiever en interessanter.

Nice! Kende deze plaat wel van naam, maar kan me niet herinneren dat ik hem ooit eerder beluisterd heb (moet zeggen dat Shepp me ook niet altijd weet te overtuigen). Het titelnummer vanmorgen even opgehad, en dat is inderdaad heerlijk freaky-met-toch-een-goede-groove. Even aan een luisterlijstje toegevoegd!

Wow, ja, heerlijke plaat!

Wat Soledad hierboven schrijft over het openingstrack, kan ik enkel volmondig beamen. Een meesterwerkje, die interactie tussen de sax van Shepp en de wel zeer diverse percussie is om van te smikkelen en te smullen. Werkt erg hypnotiserend, en bezit inderdaad de kwaliteit om je in een trance te doen vallen. Waar voorganger Mama Too Tight de klemtoon op de blazers legde, is dat op The Magic of Ju-Ju duidelijk - naast Shepp zelf uiteraard - de percussie.

Zoals eerder aangegeven, opent de plaat met een ware klepper, te weten het titelstuk. Je zou kunnen aangeven dat, als je de opener van deze en diens voorganger op één plaat zou zetten, je een geweldig meesterwerk zou krijgen, maar dat betwijfel ik, omdat ze zo verschillend zijn. Shepp mag wat mij betreft niet enkel voor zijn compositorisch en speeltechnisch talent bejubeld worden, maar zeker ook voor zijn aanleg hechte, coherente albums te maken, die van de eerste tot de laatste minuut gewoon juist aanvoelen. Al leunt dat ook weer aan bij componeren, natuurlijk.

De drie tracks die volgen, halen dat fabelachtige niveau niet, wat geenszins een schande is. You're What This Day Is All About klinkt met zijn twee minuten en speelse karakter een beetje als een amusant intermezzo, als een drietal grappen die tussen de nummers door gesmokkeld worden tijdens een concert. Leuk, luchtig, meer ook niet. Op Shazam! komt het vermogen van Reggie Workman om funky baslijnen te introduceren bovendrijven, wat het nummer een lekkere aanstekelijkheid meegeeft.

De afsluitende track is getiteld Sorry 'Bout That, maar na zo'n plaat zijn verontschuldigingen niet bepaald nodig. Dit nummer trekt het niveau weer wat omhoog, klokt net boven de tien minuten af en laat die heerlijke combinatie sax/percussie weer horen. Vooral Beaver Harris toont zich een beest achter het drumstel.

4 sterren