Archie Shepp - The Magic of Ju-Ju (1967)

Wat Soledad hierboven schrijft over het openingstrack, kan ik enkel volmondig beamen. Een meesterwerkje, die interactie tussen de sax van Shepp en de wel zeer diverse percussie is om van te smikkelen en te smullen. Werkt erg hypnotiserend, en bezit inderdaad de kwaliteit om je in een trance te doen vallen. Waar voorganger Mama Too Tight de klemtoon op de blazers legde, is dat op The Magic of Ju-Ju duidelijk - naast Shepp zelf uiteraard - de percussie.

Zoals eerder aangegeven, opent de plaat met een ware klepper, te weten het titelstuk. Je zou kunnen aangeven dat, als je de opener van deze en diens voorganger op één plaat zou zetten, je een geweldig meesterwerk zou krijgen, maar dat betwijfel ik, omdat ze zo verschillend zijn. Shepp mag wat mij betreft niet enkel voor zijn compositorisch en speeltechnisch talent bejubeld worden, maar zeker ook voor zijn aanleg hechte, coherente albums te maken, die van de eerste tot de laatste minuut gewoon juist aanvoelen. Al leunt dat ook weer aan bij componeren, natuurlijk.

De drie tracks die volgen, halen dat fabelachtige niveau niet, wat geenszins een schande is. You're What This Day Is All About klinkt met zijn twee minuten en speelse karakter een beetje als een amusant intermezzo, als een drietal grappen die tussen de nummers door gesmokkeld worden tijdens een concert. Leuk, luchtig, meer ook niet. Op Shazam! komt het vermogen van Reggie Workman om funky baslijnen te introduceren bovendrijven, wat het nummer een lekkere aanstekelijkheid meegeeft.

De afsluitende track is getiteld Sorry 'Bout That, maar na zo'n plaat zijn verontschuldigingen niet bepaald nodig. Dit nummer trekt het niveau weer wat omhoog, klokt net boven de tien minuten af en laat die heerlijke combinatie sax/percussie weer horen. Vooral Beaver Harris toont zich een beest achter het drumstel.

4 sterren