Eddie Cochran - 12 of His Biggest Hits (1960)

Volgens de titel van deze vlak na zijn dood in 1960 uitgebrachte compilatie heeft Eddie Cochran niet alleen hits in het meervoud gehad, maar zijn die hits dan ook nog eens onder te verdelen in kleine en grote (en grootste), en op deze verzamelaar vinden we er dan maar liefst 12 uit de laatste categorie. De werkelijkheid is echter dat hij een vrij grote reputatie als prototypische rock & roller heeft, maar dat hij in de praktijk precies één (1) Amerikaanse top-10-hit heeft gehad. Dat was dan ook wel meteen een héél erg geweldig nummer, het onsterfelijke Summertime blues, en als ik dat en een handvol andere nummers van deze plaat achter elkaar draai ga ik me alsnog afvragen of die reputatie misschien eigenlijk toch gewoon gerechtvaardigd is.
        Helaas bevat deze verzameling naast dat handvol hoogtepunten ook diverse nummers waarop Cochran min of meer in het keurslijf van Elvis-epigoon gedwongen wordt, zodat hij op Have I told you lately that I love you, Lovin' time en Tell me why zo'n lage Elvis-bromstem moet gebruiken om in te haken op het succes van Love me tender (inclusief op Tell me why zo'n gesproken tekst à la Are you lonesome tonight), wordt hij op de totaal overbodige cover van Hallelujah I love her so blootgesteld aan violen die erger zijn dan nagels op een schoolbord, en zijn nummers als Three steps to Heaven en Sittin' in the balcony eerder lichte rockabilly in de stijl van Buddy Holly en Gene Vincent dan echte rock & roll.
        Gelukkig hebben we dan altijd Summertime blues nog, en de aanstekelijke feestelijkheid van C'mon everbody, en het ook nu nog behoorlijk heftige bekkenwerk van Somethin' else, allemaal gebracht met een stevige gitaarsound (Cochran was schijnbaar één van de eersten die in de studio met overdubs experimenteerden) en met teksten die tienerproblemen als ouders, geldgebrek en frustratie humoristisch benaderden zonder ze daarmee belachelijk te maken. Tijdens zulke nummers vraag ik me altijd af wat er van hem had kunnen worden als hij ouder dan 21 jaar was geworden – wat mij betreft deed hij op zijn beste momenten niet onder voor Elvis, maar dat is misschien persoonlijk.