Wovenhand - Star Treatment (2016)

Natuurlijk wordt deze release ondersneeuwt door de release van de laatste van Nick Cave, toevallig op dezelfde dag, maar absoluut de moeite waard, sterker nog; misschien zelfs het beste Wovenhand album tot heden.
De associatie met 16 Horsepower is nog beperkter dan op het vorige album, opener Come Brave heeft niet het stoffige Western gevoel, maar doet mij meer denken aan een schip op zee.
Woeste golfen, en de duivel weer gegeven in de vorm van het mythisch zeemonster; de Kraken.
Het geluid doet mij zelfs aan een band als Swans denken, maar dan beïnvloed door een opnamestudio in Griekenland.
Het voelt bijna exotisch.
Swaying Reed roept zelfs herinneringen op met het werk van The Birthday Party, en zo is de link met Nick Cave al snel gelegd.
Bij The Hired Hand moet ik in het begin aan The Architect van dEUS denken, maar dan smeriger en vuiler gespeeld.
David Eugene Edwards heeft het zichzelf gelukkig niet gemakkelijk gemaakt, dit klinkt totaal niet toegankelijk, maar voor mij wel ijzersterk.
Mijn platenboer; en die is wel wat gewend, moest echt door de eerste nummers heen bijten, bij mij vielen ze gelijk in smaak.
Na het Sisters Of Mercy achtige Crystal Palace lijken de demonen te zijn overwonnen.
Vanaf Crook and Flain wordt het allemaal een stuk toegankelijker, maar de kwaliteit blijft van hoog niveau.
Wat meer rust, maar de duisternis blijft er van af druipen.

Haalt het niet bij Refractory Obdurate,daar is Star Treatment te wisselvallig voor,maar dat wil zeker niet zeggen dat er niets te genieten valt op dit album.
Hoogtepunt is voor mij de lang uitgesponnen en bezwerende Indiaanse oorlogsdans All Your Waves,een nummer waarbij kippenvel gegarandeerd is.
De plaat begint met het stevige en sterke Come Brave,rock met een gitaarrifje dat je terug brengt naar de begintijd van the Cult.Ik hoor op de eerste helft sowieso hier en daar wat gothic invloeden terug.Goed maar niet constant overtuigend,iets waar de wat rommelige en doffe productie ook gedeeltelijk verantwoordelijk voor is.
Het tweede gedeelte met voornamelijk meeslepende folkrock bevalt me een stuk beter.Daar staan met het al eerder genoemde All Your Waves,Go Ye Light en Five by Five toch de beste nummers.
Grillige plaat derhalve waar misschien nog wel wat groei in zit maar tot nu toe reken ik hem niet tot David Eugene Edwards' beste werk.