Yo La Tengo - I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass (2006)

hey een nieuwe Yo La Tengo, die moeten we maar eens uit checken.

Die titel.....

De openingstrack is in ieder geval prachtig. Verder een typische Yo La Tengo plaat, zeer eclectisch. Ik heb nog onvoldoende geluisterd om al een gedetailleerd oordeel te kunnen geven.

Zeer merkwaardige titel inderdaad.

super vette titel. Ik ken de band verder helemaal niet. Kan iemand een introductie geven?
Door die album titel raak ik wel geintresseerd

De muziek van Yo La Tengo is (ook weer op deze CD) dermate eclectisch, dat het moeilijk is samen te vatten. Schiet heen en weer tussen noiserock, folk, eenvoudige slaapliedjes, en alles daartussen.

Aanraders van YLT:
Painful
Electr-O-Pura
I Can Hear The Heart Beating As One

En de perfecte instapper: de verzamelaar Prisoners of Love: A Smattering of Scintillating Senescent Songs: 1985-2003

Zit deze CD te beluisteren en het klinkt ouderwets vertrouwd. Nog een paar keer luisteren voordat ik ga stemmen.

[quote]itchy schreef:


voeg daar wat mij betreft "and then nothing turned itself inside out" aan toe, wat mij betreft het absolute meesterwerk uit de catalogus van yo la tengo.

Deze "beat your ass" is ook weer zeer te pruimen!

Die vind ik dan weer voornamelijk saai (wel een paar mooie nummers)

Album inmiddels paar keer geluisterd, en ik neig naar zakken van 4,0* naar 3,5*. Het is zeker een erg fijn album, maar niet dat je denkt: "woow, dit heb ik nog nooit eerder gehoord". Verder vind ik de eerste track te lang en vervelend. Met zo'n lengte zou de eentonigheid van het nummer hypnotiserend moeten werken, maar dat is het niet, het is eerder irritant. Gelukkig staat er veel moois, en ook veel afwisseling tegenover. Als we bij het derde nummer voor het eerst weer die warme vrouwelijk zangstem horen, weet ik weer wat 1 van de mooie kanten van Yo La Tengo is. Mr. Tough lijkt wel van een soulband, Black Flowers is super teder en pakkend, maar favoriet is denk ik het zeer bijzondere popliedje The Race Is on Again. Jammer dat daar niet een heel album mee volstaat.

PRecies wat jij niet vindt van het eerste nummer, heerlijk groovend en hypnotiserend, voor de rest vind ik paar mindere nummers opstaan die het geheel naar beneden halen, maar hun kennende zal ik na meer luisterbeurten ook wel omhoog gaan. 3,5* om te beginnen

Toen ik de tracklist zag verheugde ik me al op dit album. Een opener van ruim 10 minuten zag ik wel zitten, aangezien Yo la tengo al eerder blijk gaf van bekwaamheid in lange nummers. En dat ook nog eens zo'n lekkere lange afsluiter!

Wat betreft het openings- en slotnummer zijn de verwachtingen helemaal uitgekomen. Dat zijn hypnotiserende en groovende nummers die geen seconde vervelen. Wat jammer dan toch dat wat daar tussenin staat zo wisselvallig is, waardoor het eindoordeel op 3* blijft steken.

Gisteravond naar het concert in tivoli geweest! was heel leuk.

En ik gisteravond naar het concert in Vera. Vooral de nummers van dit nieuwe album waren toch wel erg goed. Wat een supertrio overigens. Niet gedacht dat ze live zo strak en hard speelden. Maar mijn voorkeur gaat toch altijd nog uit naar hun nummers zonder harde eentonige noise, maar juist met hun zachte warme spel en vocalen. In het afwisselen van herrie en subtiliteit zijn ze wel meesterlijk.

Het optreden in Vera was inderdaad heel geslaagd! De nieuwe nummers kwamen goed uit de verf. Beter eigenlijk dan op het album zelf. Die vind ik toch iets te wisselvallig. Maar misschien dat ik 'm nu na het concert nog weer eens moet opzetten.

Het laatste nummer heet eigenlijk "The Story of Yo La Tango".

Ik moet bekennen niks van Yo La Tengo gehoord te hebben tot aan dit album. Ik kende de naam en dat was het, in de film Shortbus is ook een nummer te horen en dat was pas de eerste echte kennismaking.
Dit album valt in de categorie: prima, maar niet echt rakend. Uiteraard kan dat nog komen. In elk geval is het wel zo dat ik ook maar eens op zoek ga naar andere albums.

Ik krijg elke keer weer geweldig kippenvel van Black Flowers. Wat een gigantisch mooi emotioneel nummer is dat!

voor mij haalt het niet het niveau van hun meesterwerk I can hear the heart beating as one, maar het is wel een zeer genietbaar album en een duidelijke verbetering ten opzichte van het maar matige summer sun.
Als je het album als een verzameling losse liedjes beschouwd en niet alle 74 minuten in één keer draait, is het gewoon een lekker fris plaatje van een stel veteranen dat nog steeds stevig (en creatief) weet te rocken.

De opener is echt zo enorm goed, echt hypnotiserend mooi.

Maar. Daarna.

Echt, de teleurstelling als er een nummer als Beanbag Chair opkomt... Begrijp me niet verkeerd, Black Flowers is echt waar een schitterend nummer, maar de rest... het doet me niet zoveel. In ieder geval niet zoveel als het openingsnummer. Want wauw, die is gaaf zeg. De afsluiter The Story Of Yo La Tango (foutje ) is ook sterk, maar die enorme switch van 'takkeherrie' naar 'vrolijke pop'... pff.

Desalniettemin ga ik dit album zeker nog wel wat kansen geven, al is het maar voor Pass the Hatchet; I Think I'm Goodkind.

*Edit:

Oei, sterren vergeten. 2,5*.

Meer dan de helft van de nummers vind ik meer dan geslaagd. Heb het album een tijdje links laten liggen; het openingsnummer deed mij veelal niet verder luisteren naar de rest van de plaat. Teveel herhaling, een opdringerige bas. Maar na de ruim 10 minuten van 'pass the hatchet' toch te hebben doorstaan, bleek het album plots kleine juweeltjes te bevatten: Beenbag chair, Mr. Tough en Black flowers bijvoorbeeld. De afwisselende stijlen die Yo la Tengo hier hanteert spreken mij ook aan. Na het interludium (het geheel instrumentale 'Daphnia') zijn de nummers ietwat minder dan ervoor, maar alles bij elkaar scoort ie wat mij betreft toch 4 sterren.

hee daar was ik ook ... helemaal speciaal naartoe getreind ...
yo la tengo is echt een band die live nog veel beter uit te verf komt dan op de plaat.

hoop dat ze gauw weer komen.

de 2e van Yo La Tengo die ik gekocht heb, hopelijk zal, na het sterke 'And Then Nothing Turned Itself Inside Out' een even groot plezier zijn om hem te beluisteren.......

Vooralsnog haalt deze het niet bij 'And Then Nothing Turned Itself Inside Out'.
Deze is iets rommeliger en ook wat minder coherent dan bovengenoemde.
Maar er zit in ieder geval genoeg boeiends tussen om mij tot meerdere luisterbeurten te verleiden.

The weakest part is een juweeltje

Het is al gezegd; De openingstrack is geweldig. Momenteel genomineerd voor mijn top 250 beste songs ooit. De rest is wat minder, maar het kán nog komen.

Wat is Black Flowers bijzonder mooi. Wat een heftig nummer zeg! De opbouw met die blazers, de emotionele zeggingskracht! Top 5 break-up-songs!

Ongelofelijk hoe het eerste en laatste nummer de pan uit knallen, terwijl de de rest veel minder als een jam klinkt. Mooie speelse popliedjes met genoeg afwisseling in sfeer, iets waar deze band heer en meester in is. Daphnia en Black Flowers zijn zover mijn favorieten, samen met Pass the Hatchet; I Think I'm Goodkind en The Story Of Yo La Tango.

Ruig, rafelig en afwisselend album van een lievelingsband die al decennia hun eigen weg gaat zonder zich van iets of iemand aan te trekken. Wilde bloesem tussen doorns en distels. Parels voor de zwijnen. Die beelden roept het album bij mij op. De titel is toepasselijk bovendien.

Prachtig nummer inderdaad.

"Once we understand
No one understands at all"

Wie dacht dat het na "I can hear the heart beating as one" niet meer gevarieerder kon, kwam bedrogen uit getuige deze plaat. Na het laatste nummer moet je echt even bijkomen van wat er allemaal de revue passeerde.

Ter illustratie:
-Beanbag Chair: dweilorchestje a la Neutral milk hotel
-I feel like going home: r Mercury Rev ten tijden van Deserted songs
-Mr. Tough: groovy als Sly and the family stone
-Black Flowers: balade die op Grandaddy's Software slump had kunnen staan
-The race is on: Westcoast pop/the Byrds
-The room got heavy, begint als een duister electrotrack van Suicide maar eindigt als een psychedelische jam van Arthur Brown
-Sometimes i don't get you: jaren 60 soul of toch Nina Simone, hoe dan ook, waar ken ik dit toch van?
-Daphnia: kon zomaar een ambient vliegveld plaat van Brian Eno zijn
-I should have known better: jaren 60 beat
-Point and Shoot: weer moet ik denken aan the crazy world of Arthur Brown

en ga zo maar door...

Dit alles wordt bij elkaar gehouden door de opener en sluiter: twee ruim 10 minuten doorhakkende gitaarerupties: vintage YLT!

Als je niet beter zou weten zou je zeggen dat deze band zich ontzettend uitslooft, maar dit is gewoon wat YLT is. [/quote]

Wat een gaaf, gevarieerd indierock album is dit. Via een verzamel 2cd werd ik echt geïntroduceerd in de muziek van Yo La Tengo. Dat nadat ik in 2009 een keer de Plato in Groningen binnenliep en ze Popular Songs aan het draaien waren.

Stel je voor. Ben je begin dertig, ken je de muziek van Yo La Tengo nog niet helemaal en lees je de albumtitel: I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass. De titel alleen nodigt uit om het album op te zetten. Vervolgens lees je de naam van het eerste nummer: Pass the Hatchet; I Think I'm Goodkind. Een heerlijke gortdroog retestrak basritme opent het nummer, gevolgd door de drums een half zachtschreeuwende gitaar. Een 10m47 durend basritme dat niet lijkt te veranderen. Alsof de bassist in trance onverstoorbaar doorspeelt, ongeacht de rockende, gierende gitaarpartijen van gitarist Ira Kaplan. Whoehahahaha. Wat gaaf.

Om vervolgens enorm verrast te worden door de diversiteit. Het volgende nummer Beanbag Chair is qua stijl en toon volledig anders, om vervolgens een soort prachtige ballade I Feel Like Going Home. De gevarieerdheid zet zich volledig door. Poprock, distortionrock, punkrock Watch Out for Me Ronnie, een bijna hemels regenachtige pianoballade Daphnia, een opruiende keyboard The Room Got Heavy. Bijna alles wat er aan poprockpunkgrungedistortion te vinden is, is op een of andere manier in de nummers verwerkt. Het slotnummer The Story of Yo la Tango. Hoe heerlijk is het om rustig te beginnen en te merken dat de spanning in het nummer via tempoverhogingen stapsgewijs wordt opgebouwd.

Dit album is het album met de meest gevarieerde songs in mijn CD collectie. Om te koesteren.