Yo La Tengo - I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass (2006)
mijn stem
90 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Matador
-
Pass the Hatchet; I Think I'm Goodkind (10:47)
-
Beanbag Chair (3:03)
-
I Feel Like Going Home (4:14)
-
Mr. Tough (4:06)
-
Black Flowers (4:28)
-
The Race Is on Again (4:37)
-
The Room Got Heavy (5:10)
-
Sometimes I Don't Get You (3:16)
-
Daphnia (8:51)
-
I Should've Know Better (3:16)
-
Watch Out for Me Ronnie (3:02)
-
The Weakest Part (3:04)
-
Song for Mahila (3:40)
-
Point and Shoot (4:18)
-
The Story of Yo la Tango (11:48)
0
geplaatst: 26 februari 2018, 23:24 uur
Wie dacht dat het na "I can hear the heart beating as one" niet meer gevarieerder kon, kwam bedrogen uit getuige deze plaat. Na het laatste nummer moet je echt even bijkomen van wat er allemaal de revue passeerde.
Ter illustratie:
-Beanbag Chair: dweilorchestje a la Neutral milk hotel
-I feel like going home: r Mercury Rev ten tijden van Deserted songs
-Mr. Tough: groovy als Sly and the family stone
-Black Flowers: balade die op Grandaddy's Software slump had kunnen staan
-The race is on: Westcoast pop/the Byrds
-The room got heavy, begint als een duister electrotrack van Suicide maar eindigt als een psychedelische jam van Arthur Brown
-Sometimes i don't get you: jaren 60 soul of toch Nina Simone, hoe dan ook, waar ken ik dit toch van?
-Daphnia: kon zomaar een ambient vliegveld plaat van Brian Eno zijn
-I should have known better: jaren 60 beat
-Point and Shoot: weer moet ik denken aan the crazy world of Arthur Brown
en ga zo maar door...
Dit alles wordt bij elkaar gehouden door de opener en sluiter: twee ruim 10 minuten doorhakkende gitaarerupties: vintage YLT!
Als je niet beter zou weten zou je zeggen dat deze band zich ontzettend uitslooft, maar dit is gewoon wat YLT is. [/quote]
Ter illustratie:
-Beanbag Chair: dweilorchestje a la Neutral milk hotel
-I feel like going home: r Mercury Rev ten tijden van Deserted songs
-Mr. Tough: groovy als Sly and the family stone
-Black Flowers: balade die op Grandaddy's Software slump had kunnen staan
-The race is on: Westcoast pop/the Byrds
-The room got heavy, begint als een duister electrotrack van Suicide maar eindigt als een psychedelische jam van Arthur Brown
-Sometimes i don't get you: jaren 60 soul of toch Nina Simone, hoe dan ook, waar ken ik dit toch van?
-Daphnia: kon zomaar een ambient vliegveld plaat van Brian Eno zijn
-I should have known better: jaren 60 beat
-Point and Shoot: weer moet ik denken aan the crazy world of Arthur Brown
en ga zo maar door...
Dit alles wordt bij elkaar gehouden door de opener en sluiter: twee ruim 10 minuten doorhakkende gitaarerupties: vintage YLT!
Als je niet beter zou weten zou je zeggen dat deze band zich ontzettend uitslooft, maar dit is gewoon wat YLT is. [/quote]
0
geplaatst: 24 december 2021, 08:44 uur
Wat een gaaf, gevarieerd indierock album is dit. Via een verzamel 2cd werd ik echt geïntroduceerd in de muziek van Yo La Tengo. Dat nadat ik in 2009 een keer de Plato in Groningen binnenliep en ze Popular Songs aan het draaien waren.
Stel je voor. Ben je begin dertig, ken je de muziek van Yo La Tengo nog niet helemaal en lees je de albumtitel: I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass. De titel alleen nodigt uit om het album op te zetten. Vervolgens lees je de naam van het eerste nummer: Pass the Hatchet; I Think I'm Goodkind. Een heerlijke gortdroog retestrak basritme opent het nummer, gevolgd door de drums een half zachtschreeuwende gitaar. Een 10m47 durend basritme dat niet lijkt te veranderen. Alsof de bassist in trance onverstoorbaar doorspeelt, ongeacht de rockende, gierende gitaarpartijen van gitarist Ira Kaplan. Whoehahahaha. Wat gaaf.
Om vervolgens enorm verrast te worden door de diversiteit. Het volgende nummer Beanbag Chair is qua stijl en toon volledig anders, om vervolgens een soort prachtige ballade I Feel Like Going Home. De gevarieerdheid zet zich volledig door. Poprock, distortionrock, punkrock Watch Out for Me Ronnie, een bijna hemels regenachtige pianoballade Daphnia, een opruiende keyboard The Room Got Heavy. Bijna alles wat er aan poprockpunkgrungedistortion te vinden is, is op een of andere manier in de nummers verwerkt. Het slotnummer The Story of Yo la Tango. Hoe heerlijk is het om rustig te beginnen en te merken dat de spanning in het nummer via tempoverhogingen stapsgewijs wordt opgebouwd.
Dit album is het album met de meest gevarieerde songs in mijn CD collectie. Om te koesteren.
Stel je voor. Ben je begin dertig, ken je de muziek van Yo La Tengo nog niet helemaal en lees je de albumtitel: I Am Not Afraid of You and I Will Beat Your Ass. De titel alleen nodigt uit om het album op te zetten. Vervolgens lees je de naam van het eerste nummer: Pass the Hatchet; I Think I'm Goodkind. Een heerlijke gortdroog retestrak basritme opent het nummer, gevolgd door de drums een half zachtschreeuwende gitaar. Een 10m47 durend basritme dat niet lijkt te veranderen. Alsof de bassist in trance onverstoorbaar doorspeelt, ongeacht de rockende, gierende gitaarpartijen van gitarist Ira Kaplan. Whoehahahaha. Wat gaaf.
Om vervolgens enorm verrast te worden door de diversiteit. Het volgende nummer Beanbag Chair is qua stijl en toon volledig anders, om vervolgens een soort prachtige ballade I Feel Like Going Home. De gevarieerdheid zet zich volledig door. Poprock, distortionrock, punkrock Watch Out for Me Ronnie, een bijna hemels regenachtige pianoballade Daphnia, een opruiende keyboard The Room Got Heavy. Bijna alles wat er aan poprockpunkgrungedistortion te vinden is, is op een of andere manier in de nummers verwerkt. Het slotnummer The Story of Yo la Tango. Hoe heerlijk is het om rustig te beginnen en te merken dat de spanning in het nummer via tempoverhogingen stapsgewijs wordt opgebouwd.
Dit album is het album met de meest gevarieerde songs in mijn CD collectie. Om te koesteren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.