Saturday Night Fever (1977)

Als kind zijnde dacht ik dat Bee Gees de Engelse smurfen waren.
Vader Abraham werd op de radio regelmatig afgewisseld met nummers uit de Saturday Night Fever film.
De hoge snelle zang overtuigde mij.
Maar als je Stayin' Alive op 33 toeren draaide, kreeg je geen normale stemmen te horen.
Iets wat ik bij het smurfenlied wel ontdekte.
Mijn moeder probeerde mij nog te overtuigen.
Niks te beginnen tegen zo'n vierjarige kleuter.
Dit waren ook blauwe mannetjes met en kous op hun hoofd.
Een jaar later zou ik trouwens mijn eerste echte elpee krijgen.
Grease met John Travolta.
Mijn eerste echte idool.
Dat hij tevens een link had met dit album, ontdekte ik pas jaren later.

Natuurlijk is dit een document.
Deze soundtrack was de voorloper van volgende muziekfilms.
Vandaar de snelle opvolger Grease.
Een aantal jaar later Purple Rain en Dirty Dancing.
Hoe toepasselijk is de dansvloer op de voorkant.
Als een overspannen stoplicht trekt het mijn aandacht.
Wie heeft er niet op zo’n foute vloer zijn kunstje vertoond.
Uitgebreid met die rookmachines.
Waardoor je de rest van de avond hoestend en half brakend probeerde te scoren.
Gebroeders Gibb die als Vader, Zoon en Heilige Geest op de jonge Messias Travolta neer kijken.
En zagen dat het goed was.

Beethoven die in zijn graf ontwaakt.
Met een glimlach zijn ogen weer sluit.
Vrede met deze versie van The 5th Of Beethoven.
The Trammps die zorgen voor een grote finale.
Samen met de live versie van Can You Feel It van The Jacksons is Disco Inferno het gevoel.
Waarbij vroeger het jasje uit mocht.
Opeens was het hip om als man te kunnen dansen.
Daar mogen volgende stromingen als New Wave en Hiphop hun nog steeds dankbaar voor zijn.
Ik ben het in ieder geval wel.