GTR - GTR (1986)

Rond de eeuwwisseling leerde ik via (meestal Amerikaanse) verzamelalbums veel nieuwe rocksongs kennen, vaak van artiesten waar ik überhaupt nog nooit van gehoord had. Deze hadden het dan buiten Nederland nog net tot B-artiest geschopt, terwijl ze hier in het beste geval een C(ult)-status hadden. Een van die songs was When The Heart Rules The Mind van een bandje genaamd GTR. Vanaf dat ik dit nummer met al zijn energie en zijn aanstekelijke melodie voor het eerst hoorde, was ik meteen verkocht.

Mijn kennis van en affiniteit met prog was op dat moment nog minimaal. Van Yes kende ik weinig meer dan Owner Of A Lonely Heart en van Genesis weinig meer dan Mama, Land Of Confusion en I Can’t Dance. Laat staan dat ik ooit gehoord had van ene Steve Howe, dan wel Steve Hackett die, nog ruim voor de betreffende hits, in die respectievelijke bands de gitaar beroerden en in die functie ieder een heldenstatus bezaten. Het is dan ook weinig verwonderlijk dat, toen ik het album van GTR in zijn geheel ging beluisteren, ik daar met andere verwachtingen aan begon dan de gemiddelde oudere Howe- of Hackett-fan indertijd.

Het ongetitelde debuut, tevens zwanenzang, van de curieuze samenwerking van deze twee gitaristen, aangevuld met zanger Max Bacon (Nightwing), bassist Phil Spalding (Toyah, Mike Oldfield) en drummer Jonathan Mover (onder andere een blauwe maandag bij Marillion, tussen Mick Pointer en Ian Mosley in), staat bij veel progliefhebbers van de oude stempel bekend als één van de zwartste bladzijden in de geschiedenis van hun favoriete genre. Evenals veel tijdgenoten werd GTR (bij gebrek aan iets symfonischers) nog wel tot de prog gerekend, maar maakten ze op de keper beschouwd toch vooral AOR. Wat dat betreft moet ik ook constateren dat het album vooral een sterperformance van Max Bacon bevat, hoewel de naam van de band anders doet vermoeden.

Hackett had er alweer heel wat solojaren op zitten, na uit Genesis vertrokken te zijn, volgens het publieke geheim vooral omdat zijn songideeën vrijwel unaniem afgewezen werden. Steve Howe’s laatste grote band was Asia geweest, waarmee hij welgeteld twee albums gemaakt had en waar hij met name op het tweede album, “Alpha“ eigenlijk een vergelijkbaar ‘trauma’ opliep. Niettemin was Hackett blijkbaar het verst afgebroken, want enkel van ‘zijn’ instrumentaaltje, Hackett To Bits (een variant op zijn aloude Please Don’t Touch), worden de credits aan hem toegeschreven. Howe komt met een echt solo-instrumentaaltje, Sketches In The Sun, een nummer dat qua kleur wat meer op de vroege symfo teruggrijpt (Mood For A Day 2?) dan het stuk van Hackett. Niet helemaal toevallig heeft dat stuk dan ook mijn voorkeur.

De bulk van het album bestaat echter uit up-tempo ‘stadionrock’ die redelijk in het verlengde ligt van het openingsnummer, waarbij de aanwezigheid van de beide gitaristen naar voren komt in net iets meer en net iets langere solo’s dan bij veel andere contemporaine rockplaten. Voor veel progliefhebbers is deze muziek toch wat gewoontjes en anderzijds bevat hij voor veel AOR-liefhebbers toch nogal wat vreemde wendingen in het basistempo (Here I Wait, Jekyll And Hyde, You Can Still Get Through). Voor degene die zich graag op het snijvlak van AOR en prog begeeft (zoals ondergetekende) levert het een hoop genietbaars op. Reach Out (Never Say No) is een prima powerrocker, onsterfelijk door een goed gevonden basisriff: een echt kind van zijn tijd zogezegd. Imagining had zo in het post-”Relayer“-Yes repertoire gekund.

Een aparte vermelding is er voor de beide ballades. Toe The Line is alleszins behoorlijk, maar het echte prijsnummer van de plaat is het stemmige The Hunter, gecomponeerd en geproduceerd door niemand minder dan Geoffrey Downes. Dit nummer is later ook nog door Asia zelf uitgevoerd, wat enigszins pijnlijk duidelijk maakte waarom het soms goed is als componist en uitvoerende zich ieder van hun eigen kwaliteiten bewust zijn.

Beter dan enig Yes- of Genesis-album uit de jaren ‘80 en beter dan Asia’s toenmalige laatsteling, is het enige studioalbum van GTR een bijna verplicht kleinood voor de progressieve AOR-liefhebber. Alleen niet aan te bevelen aan de conservatievere Hackett- en Howefans.